Son zamanlarda  toplumda şiddet, şiddete eğilimli davranışların görülme sıklığı oldukça artmıştır. Bu sıklığın artması, rahatsız edici bir durum olması, toplumda yöneticiler, öğretmenler, ebeveynler tarafından dikkate alınması gerekmektedir. Bu rahatsız edici durum karşısında gerekli önlemlerin alınması gerekmektedir.

                Şiddetin öğrenilen bir davranış mı yoksa genetik bir yönelim mi  olduğu tartışılagelmiş bir durum olup, bireyin sosyal  bir varlık olması nedeniyle daha çok öğrenilmiş bir davranış olduğu yönü daha ağır basmaktadır.

Küçük yaşlarda da şiddet davranışları, şiddete eğilimli davranışlar görülebilir. Anne-babalarının, öğretmenlerin bu davranışların yaş ilerledikçe düzelebileceği beklentisi oldukça yüksektir. Bireyin hangi yaşta olursa olsun, şiddet davranışının ciddiyetle ele alınması, gerekli önlemlerin alınması, basit bir olay durum gibi algılanıp geçiştirilmemesi gerekmektedir.

Bireylerde şiddet davranışı çok çeşitli şekilde  kendini gösterebilir.

Bunlar;

• Öfke patlamaları
• Fiziksel saldırganlık
• Tehdit etme
• Başkalarına ve başkalarının eşyalarına zarar verme
• İnsanlar üzerinde psikolojik baskı kurma
• Canlılara ( hayvan-bitki) zarar verme şeklinde kendini gösterebilir.

 Yapılan  araştırmalarda geçmişte yaşanan bazı olay ve davranışların şiddete meylini ve gösterme sıklığını arttırmaktadır.

Bunlar;

• Maruz kalınan şiddet içerikli davranışlar
• Fiziksel istismara veya cinsel istismara maruz kalmak
• Aile içinde veya toplumda şiddete maruz kalmak
• Okulda evde toplumda zorbalık kurbanı olmak
• Medya ve sanal ortamda şiddete maruz kalmak
• Bağımlılık yapıcı madde ve alkol kullanmak
• Evde ateşli silahların bulundurulması
• Genetik faktörler
• Aile içinde strese neden olan sosyoekonomik durumlar (şiddet, yoksulluk, yalnızlık, aileden destek bulamama, aile bireylerinden birini kaybetme, maddi yoksunluklar vb.)

Bireyleri bu tür davranışlar görüldüğünde şiddet içerikli davranışlar geliyorum demektedir. Bazı uyarıcı davranışlarla kendini göstermektedir.

Bu uyarıcı davranışlar;

• Öfke patlamalarının yazması ve artması
• Depresif bir duygu durumu ve içe kapanma
• Aşırı ve nedensiz huzursuzluk
• Yoğun bir öfke duygu durumu
• Yineleyen tekrarlayan davranışlar görüntüsü dür.

 Bu belirtilerden birkaçı görülüyorsa ebeveyn ve öğretmenlerin biraz daha dikkatli olması gerekmektedir.

Bu durumda neler yapılabilir?

• Öncelikli olarak süreci kabullenmemiz gerekiyor.
• Ebeveyn olarak öğretmenlerimiz ve rehberlik servisi ile mutlaka iletişime geçilmeli dir.
• Tüm bilgi ve belgeler rehberlik servisi ve diğer öğretmenlerimizle paylaşılmalıdır.
• İyi nitelikli bir çocuk evde psikiyatrisinden destek alınabilir.
• Öfke ve öfke nöbetlerini ortadan kaldıracak sosyal ve fiziki ortamın hazırlanması
• Öğrencinin kendini ifade edebileceği sanat ve sportif faaliyetlere yönlendirilmesi

olarak ifade edilebilir.

Bireylere bu süreçte kazandırılması gereken bazı davranışlar bulunmaktadır. Bu sürecin sonunda;

• Öfkesini kontrol edebilme
• İstek öfke hayal kırıklıklarını ifade edebilme
• Yaptığı davranış ve eylemlerinin sonucunu alabilme
• Yaşadığı sorunları ifade edebilme ve çözüm yollarını bulabilme becerisinin kazandırılması gerekmektedir.

Uygun destek, çalışma ve yöntemlerle bireylerin öfkesini kontrol edebildiği, kendisini ifade etme beceri, yöntem ve tekniklerini geliştirebildiği görülmüştür. Yeter ki çocuklar, aile de,  okul da, toplum da, sanal ortamda şiddete maruz kalmasın. Kendisini  sanatla, sporla kendini mutlu ve yeterli hissettiği alanlarda kendini göstersin..

Çocukların oynayıp gülebildiği, büyüklerin birbirini anlayabildiği yaşanması bir dünya diliyle...

Değerli okuyucularım öneri, eleştiri ve görüşlerinizi i rehberlik33@gmail.com adresine yazarsanız sevinirim

                                                                                                                                          Ali AKYÜZ

                                                                                                                                   Psik. Dan. Ve Reh. Öğrt

bilinmeyen diye koydular beni
problemin içine
eşittirin bir o yanına bir bu yanına
sürüklenip duruyorum

x olmak zormuş bu hayatta
duvarına uydurulamamış taş gibi
yontulup duruyorum habire
küt bir çekicin us/tasına

İnsanoğlu doğar, büyür, büyürken gelişir, gelişimini tamamlar ve ölür. Bu klasik bir tanım ve klasik bir döngüdür. İnsan doğduğu andan itibaren bakıma muhtaçtır ve canlılar içinde büyümesi için en fazla bakım ve desteğe ihtiyacı olandır. Bu nedenle doğduğu andan itibaren hem fiziksel hem de sosyal desteğe muhtaçtır. İnsan bu destekleri alarak gelişir ve büyür.

Birey toplum içinde fiziksel gelişimini tamamladıkça ve eğitimini aldıkça toplum içerisinde kendine bir yer edinmek, toplumda  kendini göstermek kendini var etmek ister. Toplum içerisinde ben de varım, ben buradayım, benim de farkıma varın gibi mesajları vermek için çaba gösterir. Bu farkında olma isteğini iki şekilde ortaya koyabilir. Ya toplumun istediği davranış ve eylemleri yaparak, ya da topluma aykırı davranışlar ve tutumlar sergileyerek kendini göstermek isteyebilir.

Toplumun, eğitim sisteminin, sosyal yapının istediği bireylerin kendine olumlu yönde göstermesidir. Bu konuda eğitim sistemine ve sosyal sisteme çok büyük görevler düşer ama en büyük görev ve sorumluluk yine bireyin kendisindedir.

Birey toplumda var olurken, kendini geliştirebilmeli, geliştirmek için çaba göstermeli ve bu doğrultuda kararlar alabilmelidir.

Bireyin bu karaları alabilmesİ ve kendini geliştirebilmesi için de birtakım soruları kendine sorarak bunların çözüm yollarını ortaya koyabilmelidir.

Bu sorular ve cevapları bireyden bireye değişse de şu şekilde sıralayabiliriz;

Zayıf ve güçlü yönlerim nelerdir? Sizi güçlü kılan ya da zayıf duruma düşüren olay, durum ve süreçler nelerdir? Sizi güçlü kılan özellikler nelerdir? Bunların farkında mıyız? Birey olarak siz güçlü yönlerinizi mi ön plana çıkaracaksınız yoksa zayıf yönlerinizi mi?

Hayatta aldığınız kararları kiminle ve nasıl alıyorsunuz? Özellikle hayatınızı şekillendirecek sizi yol ayrımına getiren kararları nasıl alıyorsunuz?

Hoşlandığınız ve hoşlanmadığınız duygu düşünce ve durumlar  nedir? Nelerdir? Bunlara tepkiniz nedir? Bunları değiştirmek istiyor musunuz? Bunları değiştirmek için nasıl bir çaba içerisindesiniz?

Kendinizi geliştirmek ve yenilemek istiyor musunuz? Kendinizi geliştirmek ve yenilemek için öğrenmeye ne kadar önem veriyorsunuz? Öğrenmeye açık mısınız ve bunu bir yaşam felsefesi haline getirdiniz mi?

Sizin bireysel sınırlarınız nedir? Nelerdir? Bunları biliyor musunuz? Sınırlarınızı belirlemek ve sınır koymak için neler yapıyorsunuz? Sınırlarınızı çevrenizde bulunan bireylere hissettirebiliyor musunuz?

İçinde bulunduğunuz yaş çalışmak için mi yoksa eğlenmek için mi? Sizler içinde bulunduğunuz yaşı şu an nereye ve ne şekilde harcıyorsunuz? İçinizde bulunduğunuz durumdan memnun musunuz?

 Değerli dostlar bu ve bunun gerçek gibi soruları çoğaltmak mümkün. Bizler gelişmek kendimiz yenilemek için neler yapıyoruz? Sorduğumuz soruların yanıtları nelerdir? Bu yanıtları hayatımızın bir yerine koyabiliyor muyuz?

Bu sorulara verilebilecek cevaplar tamamen sizindir.

Olumsuz cevaplar var ise değiştirmek için neler yapabiliriz ve nasıl uygulayabiliriz?

Cevaplarımız olumlu ise bunları geliştirmek daha iyi taşımak için neler yapabiliriz?

Bu ve benzeri sorulara daha olumlu ve güzel cevaplar almanız, aldığınız güzel cevapları geliştirmeniz ve hayatınıza uygulamanız dileğiyle....

Değerli okuyucularım öneri, eleştiri ve görüşlerinizi i rehberlik33@gmail.com adresine yazarsanız sevinirim

                                                                                                                                          Ali AKYÜZ

                                                                                                                                   Psik. Dan. Ve Reh. Öğrt

Bazı insanlar vardır, yüksek sesle konuşmazlar. Ama yoklukları toplumda derin bir sessizlik ve silinmez bir iz bırakır. Anamur, işte tam da böyle bir sessizliği yaşıyor bugünlerde. Dr. Murat Kemal Gökyar artık aramızda değil.

O, hiçbir zaman alkış peşinde koşanlardan olmadı. Hep görevini yaptı; kapısını çalanı geri çevirmedi, gece gündüz demeden hastasının yanında oldu. Bir çocuğun ateşini düşürürken de bir annenin endişesini dinlerken de aynı sakinlikteydi. Beyaz önlüğünün ardında her zaman yumuşak bir yürek taşırdı.

Anamur küçük bir yer, burada herkes birbirini tanır. İnsanlar sadece "doktora" gitmezler; gerçekten güvendikleri bir isme giderler. Dr. Murat Hoca, işte o sarsılmaz güvenin adıdır. "Bir şeyin yok" dediğinde insanın içi rahat ederdi. Çünkü o sadece bir teşhis koymaz, hastasının yüreğine de su serperdi.

Şimdi o ses yok, o sakin bakış yok. Ama bıraktığı iyilikler bizimle. Belki bir reçete kâğıdında, belki bir teşekkür duasında, belki de yıllar önce iyileştirdiği bir hastanın kalbinde yaşamaya devam edecek.

Gerçek kahramanlar gürültü çıkarmazlar. Sessiz yaşar, derin izler bırakırlar. Anamur bugün sadece bir doktoru değil, bir vicdanı uğurladı.

Allah rahmet eylesin.

Anamur’un yıllardır sorulan ama bir türlü net cevabı verilmeyen bir sorusu var:
Anamur Lobisi ne zaman kurulacak?

Bu soru aslında sadece bir merak değil; geciken yatırımların, tamamlanmayan projelerin, Ankara’da yeterince duyulmayan bir sesin özetidir. Anamur; tarımıyla, turizmiyle, stratejik konumuyla çok daha fazlasını hak eden bir ilçe olmasına rağmen, il olması ise yıllardır beklemede kalmıştır. Bunun en önemli nedenlerinden biri ise güçlü, organize ve ortak akılla hareket eden bir Anamur Lobisinin olmamasıdır.

Bugün Türkiye’nin birçok il ve ilçesi, Ankara’da oluşturdukları lobi gücü sayesinde yatırımlarını hızlandırıyor, sorunlarını doğrudan muhataplarına anlatabiliyor. Peki Anamur neden bunu başaramıyor?

Aslında Anamur’un insan kaynağı fazlasıyla güçlü. Türkiye’nin dört bir yanında;
bilim insanları, akademisyenler, doktorlar, öğretim üyeleri, bürokratlar, siyasetçiler, iş insanları…
Önemli mevkilerde görev yapan çok sayıda Anamurlu var. Ancak bu güç dağınık. Bir araya gelmediği sürece de etkisi sınırlı kalıyor.

Burada altı çizilmesi gereken en önemli nokta şudur:
Anamur Lobisi siyasi bir yapı değildir.
Parti ayrımı, ideolojik görüş, geçmiş tartışmalar bir kenara bırakılmak zorundadır. Ortak payda nettir:

Anamur Sevdası

Ankara’da konu Anamur olduğunda, herkesin tek bir sesle “Biz Anamurluyuz” diyebilmesi gerekir. Hangi partiden olursa olsun, hangi dünya görüşüne sahip olursa olsun; Anamur’un tarımı, turizmi, ulaşımı, altyapısı, gençleri ve geleceği için omuz omuza durulmalıdır.

Anamur tarımda çok daha ileri gidebilir. Muzdan çileğe, tropikal ürünlerden katma değerli tarıma kadar büyük bir potansiyel var. Turizmde ise deniziyle, tarihiyle, doğasıyla hâlâ yeterince keşfedilmemiş bir hazineden söz ediyoruz. Ancak bu potansiyelin gerçeğe dönüşmesi, Ankara’da güçlü bir şekilde temsil edilmesine bağlıdır.

Güçlü bir lobi;

• Yatırımların takipçisi olur

• Projelerin raflarda kalmasını engeller

• Anamur’un adını karar masalarına taşır

• İlçenin kaderini tesadüflere bırakmaz

Artık şu soruyu yüksek sesle sormanın zamanı gelmiştir:
Anamur Lobisi ne zaman kurulacak?

Cevap aslında çok basit:
Anamurlular “önce Anamur” demeye karar verdiği gün.

Birlik olunursa, Ankara’da Anamur’un gücü hissedilir.
Ayrışılırsa, Anamur yine bekler.

Bu şehir beklemeyi değil, hak ettiği yere yürümeyi hak ediyor.

Anamur’un nüfusu uzun yıllardır büyük dalgalanmalar göstermiyor. Ancak rakamların ötesinde, üzerinde durmamız gereken daha derin bir gerçek var: Genç ve üretken nüfus azalıyor, kentimiz yavaş yavaş yaşlanıyor.

TÜİK verilerine baktığımızda; 2014 yılında 63.983 olan Anamur’un nüfusu, 2020’de 66.994 ile zirveye ulaşmış olsa da son yıllarda 66.930 civarında seyrederek durağan bir döneme girmiştir. Bu rakamlar sadece birer istatistik değil; geleceğimizi, iş imkânlarımızı ve yaşam kalitemizi anlatan birer karnedir. Son yıllardaki bu durağanlık, maalesef gençlerimizin şehirde kalmak için yeterli neden bulamadığını açıkça gösteriyor.

Aşılması Gereken İki Büyük Engel: Ulaşım ve Sağlık

Anamur ve Bozyazı’nın sosyal, kültürel ve ekonomik olarak gelişimini kısıtlayan en büyük engellerden biri, kronikleşen yol ve ulaşım sorunudur. Anamur'un Mersin ve Antalya il merkezlerine olan uzaklığı, yol standartlarının zorluğuyla birleşince ilçemiz adeta "kapalı bir havza" haline gelmektedir. Bu durum sadece bir yolculuk meselesi değildir; üretim maliyetlerinden turizme, yatırımcıların bölgeye bakışından sosyal imkânlara kadar her alanı olumsuz olarak etkilemektedir.

Öte yandan sağlık hizmetlerinde yaşanan aksaklıklar da bir diğer kanayan yaramızdır. Pek çok hemşerimiz tedavi olabilmek için Mersin, Antalya, Alanya ve hatta Ankara, İstanbul gibi uzak şehirlere gitmek zorunda kalmaktadır. Bu zorunlu göç ve hareketlilik, hem maddi kayıplara yol açmakta hem de ailelerin Anamur'da kalma kararını doğrudan etkilemektedir.

Çözüm: Ortak Masa ve İnsan Odaklı Planlama

Anamur'da tarım güçlüdür ancak artık sadece üretmek yetmiyor; işlemek, markalaştırmak ve katma değer oluşturmak gerekiyor. Gençlerimiz Anamur’u sevmediği için değil, eğitim sonrası onları karşılayacak sınırlı iş imkânları nedeniyle gidiyorlar.

Yerel yönetimler, STK'lar ve meslek odaları artık fizikî yatırımların ötesine geçerek insan odaklı bir planlama yapmalıdır. Kültür, spor, eğitim ve sosyal yaşam alanları, gençlerin şehirle bağını güçlendirecek şekilde yeniden tasarlanmalıdır.

Belki de artık yapılması gereken en önemli şey, herkesin fikrini söyleyebildiği, gençlerin de sürece dâhil edildiği ortak bir masa etrafında buluşmaktır. Anamur’un önümüzdeki 10 yılını planlayan kolektif bir çalışma, şehrimize yeni bir heyecan kazandıracaktır.

Unutmayalım ki; Anamur’un geleceği belli bir kurumun değil, hepimizin ortak emeğiyle şekillenecek. Birlikte düşünür, ulaşım, sağlık, istihdam, sosyal ve kültürel alanlardaki gibi temel sorunlarımıza birlikte çözüm üretirsek; bu şehirde kalmak,  kalabalıklaşmak, gelişmek ve büyümek de mümkün olur.

Sağlık, esenlik dileklerimizle

Hoşça kalın.

Çok değil, bundan yaklaşık 20-25 sene öncesine gidelim. Teknolojinin hayatımızda yeni yer etmeye başladığı yıllardan sonraki evre… Zehirli bir yılan tarafından ısırılan bölgenin dakikalar sonra tüm vücuda yayıldıktan sonraki gelen rahatlama hissi gibi. Aradaki tek fark, sessiz ve yavaş, ortak noktası ise yıkıcı bir biçimde ilerlemesi… 

Hatırlarsınız belki, Bizimkiler, Kaygısızlar, Baba Evi ve adını sayamadığımız nice dizilerimiz vardı. Aile bağları, sosyal ilişkiler ve diğer toplumsal konuları ele alınarak harmanlanırdı bu diziler.  Pek de keyif alırdık açıkçası çünkü bizi biz yapan konulara değinilirdi. Aile bağlarımız güçlüydü, büyüklerimize, küçüklerimize ve en önemlisi de kendimize saygımız vardı. Peki ne oldu da bu değerlere artık özlem duyar olduk?  Sosyal medyada devlet kanalı olan TRT’nin arşivinden paylaşılan videoları izlediğinizde karşınızda diksiyonu muazzam, akıcı konuşan insanlar görürsünüz. Halbuki o konuşulan dil günlük konuşma diliydi. 

************************************

Resmi istatistiklere göre Türk Dil Kurumunun sözlüğünde yaklaşık 111.000 kelime kayıtlıdır. Milli Eğitim Bakanlığı Yayınlarının 1985 yılında çıkardığı Türkçe Eğitimi ve Öğretimi Kılavuzunda bir insan günlük hayatında ortalama 1000-3000 arası kelime ile konuştuğuna dair rapor hazırlamıştır. Avrupa’da birçok devlet, vatandaşlarının yaş gruplarına göre bilmeleri gereken kelime sayılarını belirlemiş ve bu doğrultuda çalışmalar yapmıştır. Örneğin; İngiltere ve Almanya okul öncesi çocuklara 2000 kelime, 7-12 yaş grubundaki çocuklara 5000 kelime öğretmeyi hedeflemiştir. Türkiye’de MEB tarafından hazırlanan eğitim programlarında henüz bu şekilde bir hedef konulmamıştır. Günümüzde Türkiye’de günlük ortalama 400 kelime ile konuşmaktayız. Gençlerde bu sayı 200’e kadar düştüğü yönünde araştırmalar yapılmıştır. 

*************************************

Yine eskiden dinlediğimiz müziklerde vatana, sevgiliye, taşa, toprağa yazılan türküler vardı. Onlarla mest olurduk. Sahnede ceketini çıkarmak için seyircisinden izin alan sanatçıdan, elleriyle şarkısına tempo tutmadı diye seyircisini azarlayan sanatçılara ne çabuk evrildik… İnsanı aşağılayan sözler dolu bu şarkılar neden bu kadar ilgi çekiyor?  Televizyon ekranlarında sürekli olarak şiddet görselleri içeren yayınlar çoğalmakta ve artık olağan karşılanmaktadır. Gerek dizilerde, gerek yemek programlarında ve gerekse haber kanallarında her daim şiddet ve buna meyilli davranışlar izlemek bir rutin haline gelmiştir.

************************************ 

Kültür, bir toplumun bütün ilişkilerini içine alan ve her şeyin üzerinde yükseldiği bir heykel kaidesi gibidir. Bugün eğer Türkiye her alanda ilmik ilmik dökülüyorsa, metastaz yapmış kanser gibi her yeri sarmışsa; insanlar birbirini sevmiyor ve birbirine güvenmiyorsa, bunun nedenlerini kültürde aramak gerekir. Hepimizin gözü önünde toplumun dokusu bozuluyor, insanları bir arada yaşatan değerler sistemi yok oluyor, kısacası çürüyoruz diyordu Zülfü Livaneli yıllar önce.  

Toplumsal ve bireysel olarak elimizi taşın altına koymadığımız ve bu kötü gidişe bir dur diyemediğimiz sürece kendi ellerimizle bu sosyal ve kültürel çürümenin bir parçası olmaya devam edeceğiz.

 Eğitim ailede başlar diyorduk ya hani. Pek tabii en başka aile faktörü çok ciddi etki etmektedir. “-sana vurana sen de vur yavrum” diyen bir ebeveyn zihniyetinden ne zaman kurtulabilirsek işte o zaman bir şeyler değişiyor diyebiliriz. Aynı şekilde kültür ile beslendikçe, bireyin doğru ve yanlışı ayırt etme mekanizması da gelişecektir. Kültürel değerler, bireyin kimliğini şekillendirirken, toplumsal rollerin de belirleyici bir unsuru haline gelir.

Dünyanın en genç yaşta profesör olma unvanına sahip Türkçe aşığı rahmetli Oktay SİNANOĞLU’nun şöyle diyordu “zaten kültür kılıca galip gelmiştir.  Milletleri yıkan savaşta değil kültürdeki mağlubiyettir.” 

Kültürümüze sahip çıkalım!!!

Günlük Hayatın Gerçeği
Anamur’da şehir içi ulaşım artık çekilmez bir sorun hâline geldi. Araç sayısı her geçen gün artıyor, yollar daralıyor; ancak trafik düzeni ve otopark planlaması aynı hızda ilerlemiyor. Sonuç: sürücüler, yayalar ve esnaf günlük hayatlarında ciddi zorluklar yaşıyor.
 Pazaryerlerinde Yoğunluk
Özellikle Cumartesi Pazarının kurulduğu Esentepe Mahallesi ve Salı Pazarının kurulduğu  Akdeniz Mahallesinde trafik adeta kilitleniyor. Yaz aylarında İskele, Yalıevleri, Güzelyurt Mahallelerinde araçlar gelişi güzel park ediyor, sokaklar daralıyor ve yayaların güvenliği riske giriyor. Vatandaşlar evlerine veya işlerine gitmekte zorlanıyor; esnaf ise müşterilerini kaybediyor.
 Araç ve Yaya Çatışması
Sadece pazaryerlerinde değil, günün her saatinde artan araç yoğunluğu, çift sıra parklar ve kaldırımların işgali şehir içi trafiği durma noktasına getiriyor. Özellikle sağlık merkezleri ve ticaret bölgeleri çevresinde araçların gelişi güzel park edilmesi yayalar için ciddi bir tehlike oluşturuyor.
Planlama Eksikliği
Tüm bu sorunların temel nedeni açık: planlama eksikliği. Trafik ve otopark sorunları, geçici önlemlerle değil, **kalıcı ve bütüncül bir ulaşım planıyla** çözülebilir.
Öneriler:
Trafik planlamaları: Belirli güzergahlar tek yön hâline getirilmeli, yaya yolları güvenli hâle getirilmeli.
Otopark alanları: Boş arsalar, kamuya ait alanlar veya uygun yerler geçici veya kalıcı otopark olarak düzenlenmeli. Pazarcı ve vatandaş araçları için ayrı alanlar oluşturulmalı.
Yönlendirme ve denetim: Zabıta ve trafik ekipleri, sadece ceza yazmak için değil, araç giriş-çıkışlarını düzenleyip trafiği akıcı hâle getirmeli.
Vatandaş önceliği: Yoğunluk, mahalle sakinlerinin günlük yaşamını engellememeli; herkes güvenli ve rahat hareket edebilmeli.
Uyarı ve Hatırlatma:
Anamur’un vatandaşları, esnafı ve yayaları olarak bizler, trafiğin her geçen gün daha da zorlayıcı hâle gelmesini izlemek istemiyoruz. Yetkililer, şehir planlamasını ve ulaşım düzenini bir an önce gözden geçirmeli. Pazaryerleri ve yoğun bölgelerde kalıcı çözümler hayata geçirilmezse, sorunlar günlük hayatı işin içinden çıkılmaz hale getirecek.
Hatırlatıyoruz: Düzenli trafik, güvenli yollar ve yeterli otopark, artık bir lüks değil, bir gerekliliktir. Anamur’un tüm sakinleri için güvenli ve planlı bir şehir içi ulaşım sistemi oluşturulması şarttır. Bu sorunların çözümü için adım atmak artık ertelenmemelidir.
Sağlık ve esenlik dileklerimizle.

    Değerli dostlar yeni yılın bitmesine artık sayılı günler ve sayılı saatler kaldı. Yeni bir yıl, yeni bir takvim ve yeni bir başlangıç için artık geri sayım başladı.
    Hepimiz eski günlerin pişmanlıklarını, güzelliklerini yaşarken gelen yeni yılda, başlayan yeni takvimde yeni başlangıçlar yapmayı, yaşadıklarımızdan daha güzelini yaşamak için hayaller kurar, planlar yaparız.     
    Kimimiz için bu takvim başlangıcı hiçbir anlam ifade etmez. Ama herkes hayatında dönüm noktaları olmasını, hayatına yeni başlangıçlar yapmayı, bazı şeyleri geride bırakarak daha güzel bir yaşam için başlangıç yapmak ister.
    Aslında insanlarda bu beklenti normaldir, belki de olması gereken budur. Kimimiz bu yeni başlangıçların olması için evrene ne mesaj gönderirsen sana aynısını iade eder, kimisi evrene ne enerji verirsen sana iade eder, kimisi de çevrene nasıl davranırsan onlarda sana aynı şekilde davranır anlayışı içindedir.
    İşler yolunda gitmediği, istediklerimizi alamadığımız zaman suçu ve suçluyu çevremizde ararız.  Aslında istediği bir nesneye ulaşamayan bir çocuğun o nesneye eliyle gel gel etmesi gibi. Çağırırız onun gelmesini bekleriz.  Kim bilir belki çocukluğumuzdan kalan bir davranıştır. 
    Alında beklemek yerine kalkıp bizim ona gitmemiz gerekiyor. Tıpkı bir Nasreddin Hoca hikayesine olduğu gibi. Bir gün çevresinde ki insanlar Nasreddin Hoca’ya takılır. "Hocam senin evliyalar katında ulu bir kişi olduğun söylenir aslı var mıdır?" Hoca'nın böyle bir iddiası elbette yoktur ama bir kere soruldu ya cevaplar: - "Her halde öyle olmalı." - "Böyle kişiler zaman zaman mucizeler göstererek bu özelliklerini herkese kanıtlar. Hoca madem kabullendin göster bir mucize de görelim!" Hoca: - "Pekala şimdi size bir numara yapalım" der.. Karşısında durmakta olan çınar ağacına; - "Ey ulu çınar çabuk yanıma gel!" der. Tabii ne gelen ağaç var ne giden. Hoca yürümeye başlar ağacın yanına varır. Akşehirliler: - "Ne oldu Hoca ağacı getiremedin, kendin oraya gittin!" diye gülünce Hoca: - "Bizde kibir yoktur, dağ yürümezse abdal yürür", der. Ve dersini verir. 
    Aslında olayların ve sonuçların değişmesi için onların bize gelmesini beklemek  yerine bizim olayları değiştirmek ve mutluluğu yakalamak için onlara gitmemiz gerekiyor.
    Değişim istiyorsak ve mutlu olmayı diliyorsak önce bizim bizlerin değişmesi gerekiyor. Olayları yeniden ele alıp, tekrar değerlendirmeli, eksik ve yarım kalan ne varsa onları tespit etmeli, eksik ve yarım kalan şeyleri tamamlamalıyız.

    Bunun için neler yapılmalı; 
    -Olayları tekrar değerlendirerek yazılı hale getirmeli
    -Değişmesini istediğin davranışları ve olayları belirleyiniz
    -Geçmişi, dünü UNUTUN
    -Değişim için ÇÖZÜM için hedefler koyun
    -Plan yapın ve planınızı adım adım uygulayın
    -Zaman zaman planınızı değerlendirerek eksik kalan yerleri tespit edin.
    -Hedef ve planınıza sadık kalın
    İnsanları mutsuz eden en önemli nedenlerden biri bireylerin olumsuzluklara odaklanmasıdır. Bunun için geçmişteki yaşadığımız olumsuzlukları UNUTMALI, derslerimizi ALMALI, hayata tutunarak yeni başlangıçlar yapmalıdır. Tıpkı iki dervişn hikayesi gibi….
    İki keşiş yolda giderlerken, su birikintisinden karşıya geçmek için bekleyen genç bir kadın görürler. Keşişlerden biri, genç kadını kucakladığı gibi suyun öteki tarafına bırakır.
Ötekisi; arkadaşının bu davranışına hayretle bakar. Hoş karşılamaz, farklı yorumlar, hatta içten içe ona kızar, yaklaşık bir kilometre yürüyünce daha fazla dayanamaz ve arkadaşına hışımla döner: 

- Sen!! Böyle bir şeyi nasıl yaparsın? Biz keşişiz!! Bırak bir kadını kucaklayıp karşıya geçirmeyi, onlara bakmamız bile yasaktır!!. 

Öteki keşiş oldukça sakin karşılık verir: 

- Ben o genç kadını bir kilometre geride bıraktım. Sen? Sen ise hala onu taşıyorsun.
 
    
Yaşadığınız olumsuzlukların geride  bırakmanız, onların geride kalması dileğiyle…

    Yeni yılınız kutlu olsun………………
    
    
Not: Eleştiri, görüş ve önerilerinizi rehberlik33@gmail.com  adresine bildirmeniz ricasıyla….

                                                  Ali AKYÜZ
                                      Psik Dan. ve Reh. Öğrt

pedagoglar 
matematikçiler 
eli kalem tutanlar 
hadi hesaplayın bakalım 
bu gece kaç çocuk düştü sokaklara 
içlerine atıp ağıtlarını 
gözleriyle yırtarak geceyi 

belki 
taşa takıldı ayakları 
oyuncağı düştü 
balonundan patladı 
bazılarının düşleri 

belki 
dönenler oldu evine 
zorlu bir yolculukla
acılar toplayıp sokaklardan  
silinmeyecek izleri 

pedagoglar 
matematikçiler 
eli kalem tutanlar 
çocuk başına kaç gece düşer 
zifiri karanlıktan 
hesaplayamadınız değil mi 
sayılar birbirine düğümlendi 
parmaklarınız boğuldu 
gecenin karanlığında

Türkiye’nin en güney ucunda yer alan Anamur, yalnızca muzun ve çileğin başkenti değil; Akdeniz kıyısında stratejik konumu, karayolu–denizyolu–havayolu bağlantılarıyla geleceğin lojistik üssü olmaya aday bir kenttir.

Türkiye haritasını önünüze açıp Mersin’den başlayan güney sahil hattını takip ettiğinizde; Erdemli, Silifke, Aydıncık ve Bozyazı’nın ardından Anamur karşınıza çıkar. Bir adım ötesi masmavi Akdeniz, arkanızda Toroslar’ın görkemli zirveleri… Ufukta ise yalnızca 75 kilometre uzaklıktaki Kıbrıs. Anamur işte bu iki kara parçası arasında, Türkiye’nin Akdeniz’e bakan en hassas noktasında sessiz ama kritik bir rol üstleniyor.

Bugün birçok kişi Anamur’u muzuyla, doğasıyla, kalesiyle bilir. Oysa bu küçük şehir, jeopolitik açıdan Türkiye’nin gözünün baktığı en önemli noktalardan biridir. Kıbrıs’a en yakın Türk toprağı olması, bölgede tarih boyunca ticaret yollarını, göç akışlarını, kültürel ilişkileri ve jeostratejik hesapları doğrudan etkilemiştir.

Torosların sarp etekleri ile Akdeniz’in engin maviliği arasında sıkışmış gibi görünse de Anamur aslında güçlü bir köprüdür: Kuzeyi Anadolu’ya, güneyi Akdeniz’e açılır. Bu yönüyle hem doğal hem de stratejik bir geçiş bölgesidir.

Geçmişte yerfıstığı, susam ve turfanda sebze-meyveyle anılan Anamur, son yıllarda tarım deseninde önemli bir dönüşüm geçirerek muz, çilek ve tropik ürünlerde Türkiye’nin lideri haline geldi. Bu değişim, ilçenin iklim avantajlarının doğru değerlendirildiğini ve bölge ekonomisinin güçlendiğini göstermektedir.

Ulaşım altyapısındaki gelişmeler ise Anamur’un kaderini belirleyecek en önemli etkenlerdendir. Akdeniz Sahil Yolu (D-400) üzerinde yürütülen tünel ve viyadük çalışmaları, özellikle Melleç–Kaledran güzergâhındaki düzenlemeler ile Gazipaşa–Göççebelen tünelinin hizmete girmesi sonrası Anamur’un Antalya ve Mersin’e olan bağlantısı çok daha güvenli ve hızlı hale gelecektir. D-400’ün tamamıyla modern bir hat haline gelmesi, Anamur’u yalnızca bir tarım üretim merkezi olmaktan çıkarıp Akdeniz’in stratejik ulaşım noktalarından biri yapacaktır.

Denizyolunda ise son yıllarda yapılan Anamur–Girne feribot seferleri ilçeye yeni bir ivme kazandırmıştır. Bu bağlantının kalıcı bir liman altyapısıyla desteklenmesi, Anamur’u ticaret, turizm ve kültürel etkileşim açısından Doğu Akdeniz’de önemli bir merkez haline getirebilir.

Demiryolu ve havayolu bağlantıları da Anamur’un geleceği açısından ayrı bir önem taşımaktadır. Mersin–Gazipaşa demiryolu projesinin hayata geçmesi durumunda Anamur bu ağın vazgeçilmez durağı olacaktır. İlçe bugün 81 kilometre uzaklıktaki Gazipaşa-Alanya Havalimanı’na ve 270 kilometre mesafedeki Çukurova Havalimanı’na karayoluyla bağlıdır. Bu iki merkez, özellikle turizmde Anamur’un erişilebilirliğini artırmaktadır.

Doğu Akdeniz’de enerji arayışlarının, deniz yetki alanı tartışmalarının, Kıbrıs politikalarının gündemde olduğu bir dönemde Anamur’a haritada yeniden bakmak gerekir. Çünkü Anamur, Türkiye’nin Akdeniz’deki jeopolitik duruşunu güçlendiren en kritik noktalarından biridir.

Bu nedenle Anamur’un stratejik önemini yalnızca devlet değil, bizler –bu toprakların insanları– de fark etmeliyiz. Eğer deniz ulaşımı, liman kapasitesi, feribot hattı, karayolu, havayolu ve gelecekte demiryolu entegre bir şekilde güçlendirilirse; Anamur yalnızca Mersin’in değil, tüm Akdeniz’in yeni lojistik kapısı olacaktır.

Belki günlük hayat telaşı içinde fark etmiyoruz; ancak Anamur’un haritadaki yeri, aslında bölgenin ve ülkenin geleceğini şekillendirecek güçtedir. Doğru planlama ve vizyonla Anamur, Türkiye’nin Akdeniz’deki gücüne güç katacak stratejik bir merkez olabilir.

Sonuç olarak; Anamur yalnızca muzun başkenti değil, Akdeniz’in stratejik kalbidir. Bunu fark ettiğimiz gün kazanan hem bölgemiz hem ülkemiz olacaktır.

Her insanın içinde saklı bir şiir vardır. Kimi bu şiiri kelimelere döker, kimi yaşamına işler. Bozyazı’nın içten, yürekli insanlarından Oğuzhan Martin, o şiiri sadece yazan değil, yaşayanlardan biri. Onun kaleminden dökülen dizelerde Bozyazı’nın rüzgârı, Toros’un esintisi, Akdeniz’in tuzu hissedilir. Ama en çok da insanın azmi, mücadelesi ve hayata inancı vardır.

Oğuzhan, yaşamın önüne koyduğu engelleri aşarken, bunu sessiz bir direnişle değil; şiirle, sözcüklerle, yürekle yapıyor. “Engelleri Aşıyorum” derken yalnızca fiziksel sınırları değil, toplumun ön yargılarını da aşıyor aslında. Çünkü onun şiirinde umut vardır, sevda vardır, yaşama sevinci vardır.Edebiyat Defteri’nde yayımladığı şiirlerinde hep bir içtenlik, bir samimiyet hissedilir. “Yüreğim’in İncisi Bozyazı” adlı dizelerinde memleketine olan sevgisini öyle bir anlatır ki, okuyanın da yüreğine işler o bağlılık.

Bir başka eserinde, “Şiire Meydan Okudum” derken, aslında hayata meydan okuyan bir ruhun sesi duyulur. Bu başlık bile onun cesaretini, kaleminin gücünü anlatmaya yeter.

Bugün sosyal medyada yüzlerce kişi onun paylaştığı şiirlerle gülüyor, düşünüyor, ilham alıyor. Bozyazı’nın adını duyurmak için yaptığı çalışmalar, paylaştığı videolar, yazdığı dizeler; küçük bir ilçeden çıkan bir gencin büyük bir gönle sahip olduğunu gösteriyor.

Oğuzhan Martin bize bir kez daha hatırlatıyor:

“Engel, bedenin değil; ruhun zinciridir.”

İnanmak, üretmek, sevmek… İşte gerçek özgürlük budur.

Bozyazı’nın incisi bu genç şair, kelimeleriyle değil sadece; duruşuyla da bize örnek oluyor. Onun şiirleriyle büyüyen her satır, aslında bir yaşam dersi.

Ve ben inanıyorum ki, Oğuzhan Martin’in kalemi daha çok yüreğe dokunacak, Bozyazı’nın adını edebiyatın sayfalarına altın harflerle yazdıracaktır.

Kaynaklarda “Önyargı, bir kişi ya da durumla ilişkin yeterli bilgi edinmeden, önceden peşin bir karara varmış olma durumudur.” olarak tanımlanır. Peşin karar nasıl gelişecektir? Bilgi yoksa nasıl bir sonuç olacaktır? Gelişen kararı ne etkilemiştir? Bu sorular başka bir etkinin olduğunu düşündürür. İnsanın doğumundan itibaren en yakın çevreden edindiği “Tüm deneyim ve söylemler, bilinçaltına atılır.”(1) gerçeği, aslında sonraki yaşamda bir önyargıdır. Doğumdan başlayarak her türlü davranış ve söylemler, daha sonraki yıllarda adeta kulağımıza fısıldanmış gibi etki gösterir. Her etki, önyargının temel taşlarını oluşturur; ama asla sonraki yaşamda devam edeceği anlamına gelmeyecektir. Farkındalık bilincinin tezahüründen önce bilinçsizliğe kılıf oluşturan önyargı etkisi, sorgulanarak kabule geçmedikçe birey varlığını bile tam hissedemeyecektir.

İnsan yaşamından ayrılamayacak kadar önemli olan önyargı, dış çevreye farklı görünme kaygısının sebebini oluşturur. Genellikle düşünülmeden; -“Önyargılı değilim” gibi garip bir ifade kullanılır. Adeta köşe bucak kaçılan davranışsal bir dinamiktir o! Önyargısızlığın nasıl olunabileceği algılanamadan önyargıyı reddetmek, aslında farklı görünme kaygısıdır; oysaki cümle söylenirken bile önyargıya, önyargılı olduğumuz fark edilmez! 

Her diyaloğun temel taşı, önbilgiye ulaşma içgüdüsüyle olduğundan aslında önyargıya giden yol açılmış olur. Yaşamımızdaki ilişkilerin, başrol oyuncusudur. Bir insana, -“Merhaba” derken bile beyinde oluşan bir imaj ya da izdüşümün oluşması engellenemez. Yetersiz de olsa bir önbilgiye ulaşma arzusu doğar. İlk anda dış görünüm, yüz ifadesi, giyimi, saçı, ses tonu, seçilen kelime ve kelimenin vurgusundan küçük de olsa bilgi edinilir. Önyargı istemeden olsa başlamıştır. Aslında hiçbir önyargı yoktur önce; ama zaman, bilginin lehine işlemeye başlar. Kısa sürede, karşıya çaktırılmasa da görüş ve değerlendirme gelişir; oysaki bu değerlendirme önyargıyı tetiklemiştir. Düşüncenin beyni işgal etmeye başlamasıyla gelişen yargı, davranışları da etkileyecek güce erişmeye başlayacaktır. 

Yargının sosyal çevredeki kötü anlamı nereden gelmektedir? Önyargılı mı ön bilgili mi olduğumuz bile anlaşılamadan, peşinen reddetmek gerekliliği neden duyulur? Kaynaklarda; “Bir kimse veya bir şeyle ilgili olarak belirli şart, olay ve görüntülere dayanarak önceden edinilmiş olumlu veya olumsuz peşin yargı ve fikirdir.” olarak tanımlanmasına rağmen, “Öteki şahıs ve gruplara karşı hoşgörüsüz, haksız ve ayırımcı tutumlardır.” anlamına da geldiği öngörülmektedir. Dogmatik kanaatleri içerdiğinden, değiştirilmesi oldukça zordur; ama kişinin karakterindeki davranış kalıbı da öne çıkmaya başlar. Kimi insanın, iyi niyetli olması veya olmaması dogmatikliğin keskinliğini törpüleyecektir. İlişkileri bozduğuna önyargılı(!) olsak da isabetli bir sonuç alındığında ne olacaktır? -“İyi ki önyargımı dinlemişimi mi diyeceğiz?” İyi sonuçlanacak olan bir ilişki veya diyaloğu engellediğinde, içten içten suçluluk duygusu duyulmayacak mı? Yetersiz bir bilgi veya öngörüyle oluşan önyargı, her zaman istenen gibi olmayacaktır. Önyargının tuzak mı, dost mu olduğu eylemin sonunda anlaşıldığı için önyargıya, önyargılı(!) olmamak gerektiğini düşünüyorum. 

Önyargının, davranışları hangi yönde etkileyerek değiştireceği önceden öngörülemediği için keskinliğin ortadan kalkması gerekecektir. Öngörünün önyargıya evrilme sürecini asıl etkileyen güç, insanın karakteridir. Öngörünün gerçeklik derecesi, karakterin gücü ile bir şekle girerek önyargıyı oluşturur. Duyusal etkenler de bu süreci doğrudan etkiler. Nedense “öngörülü” olmak iyi karşılanır; hatta bir donanım derecesi. Önyargılı olmak istenmezmiş gibi rol yapılır; oysaki öngörü, önyargıyı tetiklemiştir. Öngörünün insan yaşamındaki önemi, her zaman önde tutulmuştur. Öngörü hangi etkenin etkisindedir ona bakmak gerecektir. Bilgiden mi, kabullenmeden mi yoksa duyumdan mı oluşmuştur? Beyne ulaşan bu etkilerin yoğunluğu ile doğan his, engellenemez. O his, düşünce ve duygu eleğinden geçerek davranışı tetikler. Davranış, öngörünün önyargıya dönüşmesi sonucunda gerçekleşmiştir. İyi sonuçlanan her iş veya durum, öngörüyle gerçekleşmiş gibi hissedilir; ama kötü sonuçlanınca önyargı oluverir! Sosyal çevrede -“Önyargısız, çok saf ve temiz düşünceler içindeyim.” dense de; asla gerçek değildir. Bilgi, şüphe, kaygı, korku, belirsizlik ve bilgisizlik her zaman önyargının temel belirleyicisi olmaya devam eder. Öngörü ile önyargı birbirlerini etkileyen iki kardeştir. 

Önyargıya her zaman mesafeliymiş gibi görünme hali olsa da bazen sadece önyargının etkisiyle kaçırılan fırsat veya çıkarların ardından; -“Keşke önyargılı olmasaydım” dense de sosyal olarak yine de aklanmaz; ama içte aklanır. 

Önyargı, “düşünsel, bilişsel ve duyusal” olarak da değerlendirilmektedir. Düşünsel önyargı biçimi, hislerle ilgili olduğundan yanılma olacaktır; ama bilişsel olarak gelişen önyargı biraz daha gerçeğe yaklaşabilecektir. Duyusal hisler o anın etkisinde olduğundan değişkendir ve yanılma payı yüksek olacaktır. Vicdan sahibi, duygusal, ince ruhlu, kibar ve iyi bir insan olmaya çalışan için önyargıya varmak elbette kolay değildir; ama yanılma payının sonucunda meydana gelen üzüntünün içte yarattığı tahribatın hesabını kim verecektir?

Diğer insanların hangi gözle baktığı ve değerlendirdiği göz önüne alındığında; kendi bakış açımıza göre değerlendirme yaptığımız ortaya çıkar ki bu bizim önyargımızdır. Önemli olanın, bilinçsizlikten arınabilmektir. Öngörünün güçlülüğü ile bilinçli olarak varılan önyargı, hayatın ana dinamiği olmaya devam edecektir. Bilinçsizliğin etkilediği sonuç, suçluluğu tetikleyecektir. Önemli olan kapsayıcı, objektif ve bilinçli önyargıya ulaşmaktır. Herhangi bir şey veya olayla ilgili yeterince bilgi sahibi olmadan tetiklenen önyargı, her zaman bizi zora sokabilecektir. 

Çevre koşulları, medya, alınan eğitim ve kişisel deneyimlere göre gelişen önyargılar; toplumun genel karakteristiği olarak öne çıkarlar. Toplumsal etkileşim öne alındığında, bilinç seviyesinin gelişimiyle elde edilen farkındalıklar, toplumsal önyargıyı yıkma gücüne sahip olabileceği unutulmamalıdır. Önemli olan doğmatik toplumsal etkileşimlerden kaçınmaktır. Sorgulamalara ve bilgilere dayanmayan önyargıların kökünde, ya psikolojik ya da toplumsal kabul önyargıları vardır. Yanılsamaların olabileceği göz önüne alınmasıyla varılan öngörü etkisindeki önyargı, yol gösterici olabilecektir. Kabullenme veya bir başkasının fikri ile gelişen önyargılar, kişinin algıları ve davranışları arasında tutarsızlıklar yaratabilecektir. Önyargıyı, hayatın ana dinamiği mertebesinden bilinçsizliğin kılıfı haline döndürmemek her insanın elindedir. Bilinçsizliğin tetiklediği zan veya kabul ile gelişen bir önyargı, her zaman insan yaşamında bir tuzaktır. Acele karar vermeyi de tetiklediğinden, tuzağa düşmemek gerekecektir. Bir elmanın ağızda bıraktığı hoş bir aroma, tüm elmaları aklamayacağı gibi her tatsız olanın da diğerlerini aromasız yapmayacağı ilke edinilmelidir.

Önyargıları davranışa döndürmeden geliştirilecek içsel yargılama, dışsal yargılamaların daha akılcı ve bilinçli yapılmasını sağlayacaktır. Tuzak veya dost olabileceğinin yükünü, her zaman bireyin bilinç, zekâ ve algılama gücü taşımaya devam edecektir.

 (1): Prof. Dr. Binnur Yeşilyaprak; “Bireyin, 8 yaşına kadar yakın çevresinden duyduğu söz ve yaşamsal durumlar, yargılanmadan bilinçaltına atılır ve orada ömür boyu saklanır. Yargılama 7 yaşından sonra başlar.”

İletişim : ahmetbayindir@gmail.com

toprağa düşen gözlerin hikayesiyim
ayak seslerini beklemekle geçiyor ömrüm
toprak damlı evlerin merdivenlerinde
karanfilim
evcilleştim tenekelerde
tanrının çiçeğiyim

yağmuru da paylaştım
rüzgârı da
hiç sorunum olmadı diğer çiçeklerle
selam alıp verdiler bana
yan basamaktan
katır tırnağı aslanağzı
sardunya

karanfilim
merdiven basamaklarında
sıralıyım teneke kutularda
yerden dama

usturuplu bir gülüşle
ve dostça bir tütüşle
yerimi bırakırım günü gelince
bayrak yarışıyla
bir başka çiçeğe
bir başka bahara

ve alır başımı giderim toprağa
kalmadan gözüm arkada

1968 GÖÇ ANLAŞMASI
Bulgaristan Türklerinin göçleriyle ilgili olarak her iki tarafın da ortak fikir ve uzlaşı ekseninde bir araya gelerek imzaladığı metinlerden birisi de 1968 Göç Anlaşması’dır. Todor Jivkov’un 20-26 Mart 1968 tarihleri arasında Ankara’ya gerçekleştirdiği ziyaret esnasında gündeme getirilen anlaşma, 22 Mart 1968 günü her iki ülkenin dışişleri bakanları tarafından imzalanmıştır. Özellikle 1950-51 yılları olmak üzere, 1952 yılına kadar yakınları Türkiye’ye göç etmiş olan parçalanmış ailelerin birleştirilmesi esas alınan anlaşma kapsamında, 1969-1978 yılları arasında Bulgaristan Türklerinin isteğe bağlı olarak göçlerine olanak tanınmıştır. Belirtilen 10 yıllık süre zarfında, 130.000 Bulgaristan Türkü Türkiye’ye göç etmiştir.
Anlaşmanın nihai amacı, parçalanmış ailelerin birleştirilmesi olarak ifade edilse de; yeni parçalanmış ailelerin ortaya çıkmasına neden olduğu bir gerçektir. Ayrıca, Bulgaristan’dan Türkiye’ye gerçekleşen her göç dalgası Bulgaristan Türklerinin demografik dengelerdeki durumunu negatif yönde etkilerken; bunun son tahlildeki anlamı, özelde Bulgaristan’ın genelde ise Balkanlar’ın Türksüzleştirilmesi olmaktadır. Bu anlaşma, Sofya yönetimin Türk azınlık fobisinin kısmen azalmasına yol açmış ve kısa süreli bir rahatlamayı da beraberinde getirmiştir.

SOĞUK SAVAŞ DÖNEMİNDE BULGARİSTANIN AZINLIK YAKLAŞIMLARI
Bulgaristan’da Ağustos 1945’te yapılan seçimlere “Vatan Cephesi” adı altında giren Bulgaristan İşçi Partisi ve Bulgaristan Çiftçi Partisi iktidara gelmiştir. 8 Eylül 1946’da ise yapılan halk oylamasıyla ülkedeki monarşi rejimine son verilerek, hanedan sürgüne gönderilmiştir. Krallığın sona ermesinin ardından Bulgaristan’da ‘Halk Cumhuriyeti’ ilan edilmiş ve Sofya yönetimi kesin olarak Moskova eksenine kaymıştır. 
Bulgaristan Komünist Partisi olarak yoluna devam eden yeni rejim içinde 1954 yılında Komünist Parti’nin Genel Sekreterliğine gelen Jivkov, katı bir rejim uygulaması ve azınlık karşıtı eylemleriyle ön plana çıkmıştır. 
1984 yılına gelindiğinde Türk-Müslüman topluluğuna baskı giderek artmaya devam etmiştir. Türk okullarının birer birer kapatılması, camilerin ibadete kapatılması, hatta bazıları ambara dönüştürülmesi ve yalnızca ihtiyarların camiye gitmesine izin verilmesi, hacca gitmenin ve hatta sünnetin bile yasaklanması bunlara örnek olarak verilebilir. Jivkov Rejimi, Bulgaristan Türkleri’ni yalnızlaştırmak ve asimile etmek için gerek azınlığı gerek kendi iç kamuoyunu hazırlama yoluna gitmiştir. 
Esasen bakıldığında Bulgaristan’ın söz konusu tezindeki ana çıkış noktasının Ankara Yönetiminin 1974 yılında Kıbrıs’a yönelik müdahalesi olduğunu görebiliriz. Türkiye’nin Kıbrıs müdahalesi, Sofya Yönetimini aynı durumla karşılaşma kaygısına itmiş; bu doğrultuda, Türk azınlığı ortadan kaldırmak ve Türkiye ile komşuluk dışında ortak bir paydada buluşmamak gibi bir yol benimsemek istemiştir.
Peki sözde Soya Dönüş Sürecini neden başlatmıştı? Ne olmuştu da Jivkov, 1984-89 yılları arasında zulmün dozunu arttırmaya karar verir ancak Bulgaristan’da 1984 yılından itibaren Türk azınlığa asimile politikası uygulayan komünist rejim, daha sonra amacına ulaşamayacağını anlayacak ve 1989 yılında zorunlu göçe karar verecekti.
 Bu büyük zulmün mimarı dönemin Bulgaristan devlet başkanı Todor Jivkov’dur.

BELENE KAMPI VE MAYIS OLAYLARI
Belene ya da Belene Ölüm Kampı Tuna nehri kenarında Todor Jivkov tarafından ilk zamanlarda sosyalist rejimin muhalif unsurları ve çeşitli şualardan hüküm giymiş suçluların kapatıldığı bir kamp olarak açılır. Ancak 1980’lı yıllarda Bulgaristan’da yaşayan Türk kökenli vatandaşların asimile edilmesi için kullanılmaya başlanır.
Kampta Türklere uygulanan insan hakları ihlâlleri arasında dayak, tecavüz, psikolojik baskı gibi uygulamalar yer almıştır. Bulgarca isimleri kabul etmeyen Türkler de bu kampa hapsedilmiştir. Belene kampındaki işkencelerle birlikte Türklerin üzerindeki baskılar 1989 yılının mayıs ayında doruk noktasına çıktı.
O yıllarda Türklerin kamuya açık alanlarda toplu halde bulunmaları bile yasaktı. Ancak 1989 yılında Cebel’de gerçekleşen bir cenaze töreni kısa süre içinde bir gösteriye dönüştü. 19 Mayıs günü yapılan gösteriye katılan yüzlerce kişinin talebi; zorla alınan isimlerinin geri verilmesi ve tutuklu Türklerin özgürlüğüne kavuşmasıydı. Cebel’de yaşananların duyulmasından kısa süre sonra gösteriler diğer kentlere de sıçradı.
“Mayıs olayları” olarak da bilinen bu süreçte, Deliorman, Razgrad, Kırcaali ve Haskovo’da gösteriler düzenlenir. Binlerce Türkün katıldığı eylemlerde, dönemin komünist partisi polisinin göstericilere ateş açması sonucu üç Türk hayatını kaybeder ve onlarca kişi yaralanır. Olaylarda 17 aylık “Türkân Bebek” de hayatını kaybeder. 1980-84 döneminde öldürülen Türk sayısının 700 ila 900 civarındadır. Bulgaristan Türkleri, baskıcı politikaya ve asimilasyon kampanyasına karşı başkaldırış hareketi olarak bilinen Mayıs 1989 ayaklanmalarını her yıl “Mayıs Olayları” adı altında bir dizi etkinlikle anmaktadır.
BULGARİSTAN TÜRKLERİ’NİN GÖÇÜ
Bulgar medyasının büyük gezinti olarak adlandırdığı Türkiye’ye göç, 6 Haziran 1989’da başlar. Pasaportunu alan herkes yollara düşer. Genci yaşlısı, mahkûmu, çiftçisi, hatta geleceğin olimpiyat şampiyonu haltercisi…
Bulgaristan, Todor Jivkov liderliğindeki rejimin Türk ve Müslüman azınlığa yönelik 1984 ve 1989 yılları arasında uygulanan asimilasyon politikalarını 22 yıl sonra kabul etmiştir. Bulgar Parlamentosu 1989 yılında sona eren komünist rejimin, Müslüman ve Türklere karşı uyguladığı asimilasyon sırasında yürüttüğü isim değiştirme, ibadet yasağı, anadilde konuşma ve zorunlu göç gibi etnik temizlik kampanyasını kınayan bildiriyi 11.01.2012’de kabul etmesi Bulgaristan devletinin Türklere karşı girişilen asimilasyon kampanyasını resmi olarak kabul eden ilk belge olması açısından büyük önem taşımaktadır.
Türk azınlığın durumunda meydana gelen düzelme ve Bulgaristan’ın Türkiye’yle olan ilişkilerini geliştirme arzusu pek çok alanda ikili ilişkilerin gelişmesini kolaylaştırmıştır.
1992 yılında dönemin Dışişleri Bakanı Hikmet Çetin’in Sofya ziyareti siyasi ilişkilerde önemli bir nokta olurken; hemen ardından dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal’ın Bulgaristan’ı ziyaret etmesi, iki ülke arasında iyi ilişkiler kurulması için siyasi zeminin hazır olduğu mesajını taşımıştır. 
Daha sonra, taraflar arasındaki üst düzeyde karşılıklı ziyaretler devam edegelmiştir. Diğer alanlarda olduğu gibi, siyasi alanda da ilişkiler olumlu yönde gelişme gösterdiğini görmekteyiz.

sizin gibi düşünmüyorum
ama terörist değilim

sizin gibi düşünmüyorum
ama hain de değilim

siz kimsiniz bilmiyorum ama
kimseden olmadığım gibi
sizden de değilim

geçmişte övdüklerine bugün sövenlerden
sizin yerinize biz düşünürüz diyenlerden
hiç değilim

sizin gibi düşünmüyorum
iyi ki düşünmüyorum
ama sizi de düşünüyorum
düşündüğünüz gibi değilim

                /v.erdem

kaç çığlık eskitti dudakların
bir yüreğe ulaşamadan
e/terle boğulmuş yataklar
yüzüne vurdu her şeyi

ay kırgın
          ay solgun
sararmış yüzüyle
gönülsüz bekliyor geceyi

gözlerin gecede bir derin kuyu
çözemiyor içindeki soruyu
boşa dönüyor çıkrık

çekemiyor korkunu...

Her geçen gün büyüyen, değişen, kalabalıklaşan bir Anamur var artık…
Yeni yollar, yeni binalar, yeni markalar, yeni yüzler…
Ama tüm bu yeniliklerin arasında kaybolmaması gereken çok daha değerli bir şey var: Anamur’un bakir ruhu.

Anamur, sadece muzuyla, çileğiyle, avokadosuyla değil;
yeşil dağlarıyla, masmavi deniziyle, tertemiz havasıyla,
en önemlisi de sıcakkanlı insanıyla var olan bir kenttir.
Bu toprakların bereketi sadece toprağında değil, insanında da vardır.

Fakat büyümek her zaman gelişmek değildir.
Bazen büyürken kaybederiz; doğallığı, samimiyeti, huzuru…
Anamur’un da önünde tam böyle bir dönemeç var.Tarihi ile dikkat çeken,
tarımıyla gelişen, denizi,kumsalı ile parlayan, modernleşen bu şehir,
aynı zamanda kendi özünü koruyabilirse gerçek anlamda büyümüş olacaktır.

Biz temiz bir Anamur istiyoruz.
Sahillerinde çöp değil, çocukların kahkahası yankılansın istiyoruz.
Havası nefes alınabilir, sokakları düzenli kalsın istiyoruz.
Kirlenmeyen, kirletilmeyen bir Anamur…
Doğasına, denizine, toprağına sahip çıkan bir şehir…

Biz huzurun ve güvenin hâlâ yaşadığı bir Anamur istiyoruz.
İnsanların gece yarısı bile gönül rahatlığıyla yürüyebildiği,
komşuluğun bitmediği, birbirine güvenen insanların yaşadığı bir Anamur…
Korkunun değil, sevginin hüküm sürdüğü bir şehir…

Kültürümüz, tarihimiz,doğamız, tarımımız…
Hepsi birer değer, hepsi korunması gereken miras.
Anamur, sadece bugünün değil, geleceğin emaneti.
Ve bu emanete sahip çıkmak hepimizin görevi.

Yeter ki büyürken kaybolmayalım…
Yeter ki değişirken özümüzü unutmayalım…
Çünkü biz, temiz, huzurlu, güvenli ve bakir bir Anamur istiyoruz —
doğasıyla, insanıyla, kültürüyle tertemiz kalmış bir Anamur.

Aidiyet kavramı; “Sosyal bağları, temellendirme ve güçlendirmede önemli bir değişkendir.” görüşüyle, sosyolojik bir kuram olduğu zannı uyanır. Sosyolojik ilintisi, yalnızlık duygusundan kaçınmak için kendini bir şeyin parçası olarak kabul etmesi ile temellendirir. “İnsan, sosyal bir varlıktır” denmesi de bunun ispatı gibidir; ama bireysel ilişkilerde de etkindir. Aidiyet ihtiyacı, sosyal konum ve karakterden bağımsızdır. İlişki ve bağ kurma ihtiyacını da tetikler. İçinde yaşadığı toplum ile organik bağları ona, o topluluğun üyesi ve aidiyetini de hissettirdiğinden hem sosyal, hem de bireysel etkinliğe sahiptir. Etkinin azalması, yalnızlaşmayı tetikleyerek stres ve mutsuzluk hissettirecektir. Bu nedenle aidiyet, temel sosyal ilişki ihtiyacından daha fazla anlam içerir.

Fark edilme, sevilme, saygı duyulma ve değerli hissetme gibi temel ihtiyaçlar ruhsal sağlık için önemlidir. Aidiyet duygusunun yokluğu, soyutlanma ve yabancılaşma duygularını artırdığından ruh sağlığı üzerinde olumsuz etki gösterebilecektir. Elbette bireyin karakter özellikleri bu etkiyi azaltacaktır; ama davranış ve uyum sorunları yaşamasını engelleyemeyecektir.

Aidiyet, kuramsal anlamda; “Bireyin toplum tarafından kabul görmesi için iç dünyasında oluşan hisle kendisini bir yere, topluluğa ya da kuruma ait hissetmesidir.” dense de aidiyetin kökenindeki asıl dinamiğin, bireyin içindeki duygu yoğunluğu olduğunu düşünüyorum. Kabul görme kaygısıyla gelişen duygusal süreç, bireyin kendini sorgulamasına neden olacak, aidiyetin dinamizmini etkileyecektir. Kabul görme çabası; bulunduğu çevreye uygunluk veya zıtlık olarak düşünüldüğünde, aidiyet felsefesini derinleştirecektir. Hissedilen uyumsuzluk, içsel çatışmaları tetikleyecek; her çatışma da hem aidiyetin hem de özgüvenin sorgulanmasına neden olacaktır. Aslında sorgulanan bireyin kendisi olduğundan tahribat içte yaşanacaktır. Baskının artması, kimliksel sorgulamaları tetiklediğinden bireyin hepten toplumdan soyutlanmasını kolaylaştırabilecektir. Her şeye rağmen kimlik, çatışma silahına dönmemelidir; çünkü kimlik ile toplumun değerlerinin barışıklığı, her zaman sosyal barış için etkin rol oynar.

Ait olma hissinin, gökten zembille inmediği her zaman algılanmaz. Aitliğin ne kadar veya ne derece olduğu sorgulandığında; içe yönelim biraz daha artacaktır. Ait olan şeyin özü aslında; histir. Hissin engellenemez olması, onu yapmacıklıktan kurtaracaktır; ama ya o his “mış gibi” ise sonuç, role dayanan küçük geçiştirmelerle ifade edilebilecektir. Hissin izinsiz girdiği kapıdan, düşünce odasına geçişe her zaman izin verilmez; çünkü onaylanması zor bir his de kapıdan girebilecektir. Birçok hissin kapı dışarı edildiği bireyin iç aleminde düşünce odasından duygu odasına geçiş daha zordur. Duyguya dönüşmeyen her his aidiyetin sahteliğini ortaya koyarken, dışarıya gösterilen davranış da ona göre eğreti olacaktır. Aidiyetin güçlülüğü, dipteki duygu odasına kadar girişi ile ölçülebilecektir. Duyguya dönüşemeyen his, uyum sorunu yaşayacağından çoğu zaman kapı dışarı edilir.  Bireyin karakter yapısındaki uyum veya uyumsuzluk, ait olma hissinin hem onayı hem de reddi olacaktır. Onaylanan aitlik, aslında bireyin iç dünyasındaki örtüşme ile kendini var edecektir. Karakter ile örtüşmeyen her his, bireyin içine girse bile çatışma çıkaracağı için zorla kapı dışarı atılacaktır; ama ya bıraktığı tahribat! Duygu odasına ulaşamayan her hissin davranışa dönmesi, göstermelik bir rolden öteye geçemeyecektir. Hiçbir zaman aidiyet duygusu, sahte veya yapmacıklık olan yerde durmaz; aidiyet duygusu gerçeklerle beslenen bir dinamiktir. Karaktere ters olan bir aidiyet gerçekleşmez.

Aidiyet, –“Kabul görme ihtiyacı mı?” sorusuyla masaya yatırıldığında; karşı çıkma eğilimi ortaya çıksa da bireyin, içinde yaşadığı çevre tarafından kabul görme ihtiyacı çuvala sığmaz. Bunun, en doğal ihtiyaç olduğu bilimsel gerçekliklerdendir. Kabul gördükten sonra başlayan süreçte, özgüven duygusunun pekişmesi bireyin hayatındaki motivasyonunu artıracaktır. Şöyle etrafımıza baktığımızda, motivasyonu yüksek insanların başarısının fazla olduğu gözlenir. Motivasyon, aslında yaşam sevincini de tetikleyen bir dinamiktir. Günlük yaşamda gördüğümüz çıkarların çarpıştığı ortamlarda görülen gruplaşmalar, aidiyetin olmadığı anlamına gelir. Çıkar için veya öne çıkıp değerliliğinin öyle sağlanacağını zanneden insanların, grup çalışmaları gözlemlendiğinde eğretilik hemen göze çarpacaktır; ama kendileri bunu fark etmezler. Kendini görmek istediği yere uygun görülmeyince gruptan ayrılma davranışı, aitliğin oluşmadığını ispatlayacaktır. Son zamanlarda gördüğümüz parti istifalarının sebebi aidiyet duygusunun yokluğu ile algılanacaktır. Aidiyetin çıkar duygusu ile zıtlaşık olması onun değerini artırır. Birinin olduğu yerde diğeri asla olmaz; ama bu aidiyet sahteliğinin yöneticiler tarafından görülememesi, aidiyet duygusu gerçek olanların motivasyonunu düşürecektir.

Grup ve topluluk aidiyeti; “Bireyin, bağlılık ve sadakat ilişkileri geliştirebileceği bir grupla özdeşleşme tecrübesidir." de. Dolayısıyla tek başına yaşanan bir tecrübe değildir. Üstelik aidiyet duygusu sosyal ve kültürel etkileşimlerin sonucuna bağlı olarak, güçlenip zayıflayabilecektir. Grup başarısının bireyin üzerindeki etkisi elbette önemlidir; ama başarısızlıkta da bağlılığın ve aidiyetin devam etmesi ruhsal bir durumdur. Sadece başarıya bağlı olmaması, aidiyetin gerçekliğini ortaya koyacaktır.

Bebek - anne ilişkisinde; bir bebeğin anne aidiyeti, onun tüm hayatı boyunca doyduğu ve doymadığı sevginin tezahürüyle ölçülebilecektir. Önceleri güçsüzlük veya korunmasızlık hissiyle ortaya çıkan şey öz sevgidir. Besinsel doyumdan öte anne ile bütünleşik olduğu hissi tüm yaşamda kendini gösterebilecek özdür. Aidiyetin içteki tezahürü ile ortaya çıkan enerji,  davranış şeklini değiştirme gücüne sahiptir. Sevginin derinliğinde gizli olan şey aslında aidiyetin yüceliğidir. Bir bebeğin öncelikle -“Anne” diye ağlaması, hatta yetişkin birinden bile duyulan bu serzeniş, aidiyetin derinliğini gösterir. “Bebek, annesini kendi bedeninin uzantısı zanneder.” Aslında, bu uzantı doyumdan öte bir aidiyet hissidir. Bu aidiyetin zayıflığı ve güçlülüğü bireyin sonraki yaşamında çok önemli rol oynayacaktır.

İlişkilerde gördüğümüz sevginin tezahürü, aidiyetin temel felsefesindeki derinlikte sevgi ile aidiyetin ikiz kardeş olduğu algılanabilecektir. Aidiyet hissinin oluşmadığı ilişkilerin ömrünün çok az olması bu yüzdendir. Birbirlerini tetikleyen güç olmaları, bu iki kardeşi daha da değerli yapacaktır. Ait olma hissinin, sevginin gücünü oluşturduğu bilinci ise bireyin yaşamını doğrudan etkileyen iç huzur dinamiğine dönecektir.

Aidiyetin yüksek teslimiyetiyle ulaşılan bilinç, bireyi hem içsel dünyasında hem de dış yaşamında güçlü olmasını sağlayacaktır.

Ahmet Bayındır

Eğitim ve Davranış Bilimci

İlişki ve Evlilik danışmanı

Yaşam koçu

acı insanlar için derler 
hangi acı hangi insan için 
söylemezler 

merhemleştik seninle
kanayan yerlerimizden
iyileştik mi sanki sürünce 
yeni yerler kanattık içimizde 
bilmezler

sargı bezleriydi dudaklarımızdan dökülen 
her tonuyla kulağa hoş gelen 
sardı mı sanki yaralarımızı dökülenler 
yeni dertler açtık dilimizle kendimize 
görmezler 

insan kolay tamamlanmıyor
ne dışardan görülüyor
ne içeriden örülüyor
söyler misin bana 
hangi insan hangi acıya merhem oluyor 

acı insanlar için derler susarlar 
bilmezler 
görmezler 
hangi insan hangi acıyla yaşar 
söyleyemezler...

bütün kazancımı taşıdım geceye 
gerçekleşmeyecek düşler yükmüş uykuma 
göstermedi yüzünü 
bir gün bile 

ben de tuttum 
geceme gece 
düşüme düş 
yoluma yol ekledim 
bitmesin diye 

seni orada
o uzun gecede 
ağırlıyorum şimdi 
bedelini ödediğim düşler örttüm üstüne 
üşüme diye 

nazlanıyorum
şımarıyorum gece gece 
yüz görümlüğü istiyorsun 
ödüyorum 
düşümün yettiğince
gitme diye
gitme diye...

Okulların açılması ile beraber öğretmenlerimiz, velilerimiz ve tüm öğrencilerimiz başarı üzerine odaklanmış bulunmaktadır. Öğretmenlerimiz benim öğrencim başarılı ol(malı)acak, velilerimiz, benim çocuğum başar(ılı)mak zorunda, başka şansı yok, öğrencilerimiz ise başarılı olmalıyım, kendimi göstermeliyim, başarılı olamazsam, başarısız olursam ne yaparım gibi bir takım soruları kendine sormaktadır. 

İnsan zihni maalesef kendine sorduğu sorularda hep olumsuz cevaplar  vermekte, kendisini olumsuzluğa göre koşullandırmaktadır. Bunun için başarının ne olduğunu, nasıl elde edileceğini, başarıya giden yolların, merdiven basamaklarının neler olduğunun bilinmesi ve günlük hayatımızı ona göre planlamamız gerekmektedir.

BAŞ-ARI kelimesinin sözlük anlamına bakarsak  “Kişinin yetenek ve yetişmeye bağlı olarak gösterdiği ansal ya da eylemsel etkinliklerinin olumlu ürünü, bir işi istenilen biçimde bitirmek, elde etmek, istediğini bulmak.” olarak açıklanmaktadır.

Başarı, gücü kendinden alabilmek, kendi ayaklarının üzerinde durabilmektir. Başarı, hiç yılmamak, azimli ve kararlı olmaktır. Başarı, kendini yazgısını ancak kendisinin çizeceğini bilmektir. Başarı, kendisi olabilmektir.

Başarının gerçekleşmesi için bireylerin bir hedefinin olması ve bu hedefi ne kadar sürede yerine getirmesi, bu hedefe giderken hangi meteryalleri kullanacak. Bumların hepsinin bir plan dahilinde adım adım bir merdiven basamağı şeklinde uygulunması, bir önceki aşama gerçekleştikten sonra bir sonra ki aşamaya geçilmelidir.

Başarının olması için önce HEDEFinizin olması gerekir. Acaba sizin hedefiniz nedir?

Bir dersten yüksek puan almak mı?

Netlerinizi arttırmak mı?

Herkes tarafından tanınmak mıdır?

Öğretmenizin gözüne girmek mi?

İstediğiniz üniversiteyi, bölümü kazanmak mı?

Bulunduğunuz ortamda tanınmakmı?

Çok zengin olmak mıdır?

İstediğin mesleği yapmak mı?

Mesleğinde çok para kazanmak mı?

İstediği okuldan mezun olmak mıdır?

Kendi işini kurmak mıdır?

Yukarıda sayılanlardan birden fazlasına sahip olmak mıdır?

Ya da hepsi midir?

Yoksa hiçbiri mi?

Hedefiniz belirledikten sonra artık başarıyı elde etmek ve başarılı olmak için elinizde bir ölçütünüz var demektir. Sadece hedefe adım adım ilerlemek kalmıştır. Ya hedefi gerçekleştirmek için ne yapılmalıdır? 

Hedefi gerçekleştirmek için:

*Hedefinizi yazılı hale getirin ve her zaman görebileceğiniz bir yere asınız.

*Her şeyi kağıda yazın: Söz uçar yazı kalır diye bir söz vardır. Hedefe ulaşmak için yaptığınız programdan, gün içerisinde yaptınız eylemlere kadar her şeyi not alın, yazın.

*Eylem planı yapın. Gün içerisinde ki hedefleriniz, ay sonunda ki hedefleriniz bir yere yazın, bunlara ulaşmak için eylem planı yapın.

*Harekete geçin: artık bir hedefiniz var. Gitmeniz gereken bir yol var.  Üzeriniz de ki ölü toprağını atın ve eyleme geçin.

*Alışkanlıklarınız gözden geçirin: Alışkanlıklarınız sizi hedefinize ulaştırabilir olmalı. Alışkanlıklarınız gözden geçirin, gerekirse yeniden inşa edin, hatta profosyonel destek bile alabilirsiniz.

*Geri bildirimlerde bulunun(yapın): zaman zaman hedefinize ne kadar yaklaştığınızı değerlendirin. Günlük, haftalık ve aylık hedefleri tutturup tutturmadığınızı kontrol edin.

*Kendinizi ödüllendirin: planınız tutuyor ve hedefe adım adım ilerliyorsanız kendinizi bir yemek veya bir eğlence ile ödüllendirin. ( ödülde bireysel  farklılıklar vardır.)

Siz bunu fazlasıyla hakkediyorsunuz…..

Tüm meslektaşlarıma, öğrenci ve velilerimize BAŞ-ARI dolu günler diliyorum. 

Sağlıcakla kalın….

Değerli okuyucularım öneri, eleştiri ve görüşlerinizi i rehberlik33@gmail.com adresine yazarsanız sevinirim.

Not2: Değerli okuyucularım , bir aya yakındır süredir yazamadım. Yaz tatilinin araya girmesi ve tatilde yapılması gereken işler, aile büyüklerinin tedavi işlemleri  nedeniyle yazma şansım olmadı. Bugün itibari ile en geç on beş günde bir yeni bir yazı ile  buluşmak ümidiyle  

Ali AKYÜZ

 Psik. Dan. Ve Reh. Öğrt

Ahmet Bayındır
Eğitim ve Davranış Bilimci
İlişki ve Evlilik danışmanı
Yaşam Koçu

“Etik” kavramı, önemli yaşam dinamiklerinden biridir. Davranışları ne kadar etkilediğinden öte, sosyolojik ederinin fazla olmasıyla anılır. “Dürüstlük, insan onuruna ve emeğine saygı, nezaket, özerklik, adalet, özgürlük, sorumluluk, güven, güvenilirlik, doğruluk, nesnellik, açıklık, özeleştiri, çevreye ve doğaya duyarlılık, canlı haklarını koruma” olarak tanımlandığını görüyoruz. Toplumda bu değerlere sahip olan insanların çokluğu veya azlığı, sosyolojik ederini belirlediğinden davranışların etki ve anlamını doğrudan değiştirmektedir. 
“Değer” kavramının zihinsel izdüşümü, her insanda aynı olmasa da kolektif kültürün başköşesindedir. Elbette insan olmanın, bu niteliği sahiplenme duygusu ile tam olacağı hissi boşuna değildir. Öncelikle kişinin ilişkisinden doğan nitelik olarak anlaşılması, izdüşümünü hem bireysel hem de toplumsal anlamda derinleştirmektedir. Etik ile bütünleştiğinde ise yükü biraz daha ağırlaşarak nitelik olarak yaşamın ana dinamiği konumuna yerleşir. Etik değerlere sahip olmayan insanın, toplumdaki yeri olumsuzdur. “Etik değerlerden uzak insan” sıfatının, bir insan için ne kadar dışlayıcı olduğu algılandığında, sosyal ilişkilerdeki önemi öne çıkar.
Çevrenizdeki dürüst olmayan insanlara nasıl güveneceksiniz? 
Etik değerlerden uzak biri ile aynı ortamda yaşayabilir misiniz? 
Bazı insanların, toplumdan bağımsız kendilerinin belirlediği değerler zincirinde, kendileri dışında kimsenin bulunmaması, önce kendilerini yabancılaştırmıştır! Etik değerlerin, sosyolojik kabul olduğunu anlayamamaktadırlar; oysaki yaşamlarında etik değerler olmadığı için yabancılaşma olmaktadır. Bir arada yaşama kültürünün olmazsa olmazı durumunda olan “etik değerler”, manifesto gibi olmadıkça toplumda kaynaşma ve güven eksik kalacaktır. 
“Değer” kavramı, öznel bir görüş açısı ile değerlendirilemez; ama sosyolojik izdüşümde eğreti olması durumunda, etik değerlerden de söz edilemeyecektir. Etik değerlere sahip olmayan toplumda sosyal barıştan ve değerlilikten bahsedilemeyecektir. Değerin önemsenmediği anlayışta, insanın değeri de olmayacaktır. Değer, kişiden kişiye değişmeyecek kadar katıdır. Elbette değerli görülen kuram ve kavramlar, kişiden kişiye veya toplumdan topluma değişebilecektir. Sadece değer verilen kavram, kuram, tabu ve inanışlar değişebilecektir; ama her öge değer ölçüsüyle kıymetlendirilecektir. Yapıştırıldığı kavram ve kuramın anlamı ve ederini değiştirdiğinden toplumlararası farklı kabullenmeler, etik değerin niteliğini değiştirmez. Aynı toplumda yaşayanların farklı türde sosyolojik değer düzeylerinin ortaya çıkması, toplumun kaynaşma ve birlikteliklerini zedeleyecektir. Kişi bazında değişkenlik gösteren değerlilik, anlamının içeriğini değiştirmeyecektir.  
Biçim ve içerik olarak nesnenin değeri; mantıksal, ahlaksal ve estetik alanlarda ortaya çıkar. Nesnenin mantıksal alanda değeri, onu önemsenen bir konuma getirir. Diğer nesneler arasındaki yerini farklılaştırsa da insan bilincindeki değer kavramı ile eşleştiği oranda kıymetlenecektir; ama ahlak ve estetik karşılığındaki yeri, sosyolojik boyutta değerlendirildiği için daha kıymetli olduğu algılanacaktır. Etik değerlerin toplumdaki etkisi genişlediğinde, topyekûn toplumun huzuruna katkı yaptığı fark edilecektir. Toplumda yan yana yaşayan insanların davranışlarının inanırlığı ve samimiyeti arttığından, toplumsal huzuru da doğrudan etkileyecektir. Toplumsal barışın asıl tehlikeye düşmesinin bu eksiklik olduğu, geniş sosyolojik tabanda anlaşıldığında; önemi daha iyi kavranabilecektir. 
“Etik” kavramının kişilere, kurumlara ve sosyal davranışlara rehberlik etmesiyle iyiyi ve doğruyu belirleme etkinliği onu kıymetli yapmıştır. İlke ve sosyolojik standartlar bütünündeki etkinliği ile öne çıkmasının asıl nedeni, ölçülendirmede olmazsa olmaz olmasıdır. Toplumda davranış ve tutumlar -ne olursa olsun- etik olması istenir; çünkü etik olması, değer kuramı ile bütünleşik halde olduğunda önemi daha da artar. Etik değerlerin sosyolojik etkisiyle, öne çıkan standartlar; her zaman o toplumun, medeniyet yolculuğunda rehberi konumunda olmuştur. Etik değerlerin; “iyilik, kötülük düşünmeme, doğruluk, adalet, suçluluk hissetmeme, masumiyet, değer, erdem, vicdan” gibi kuramları temel alması -sosyolojik standart oluşturduğundan- davranışların olmazsa olmazı konumundadır. Etkisi, medeniyet ölçeğinde değerlendirilebilecektir. İçerdiği insani değerlerin, insanı nasıl yücelttiği algılandıkça, içte hissedilen hazzın tarifi yapılamaz. Aynı zamanda kanunlar tarafından sınırları belirlenmiş davranışların dışında, kişinin; toplumun kendisine olan bakış açısı, güven ve beklentisine uygun olarak hareket edebilmesinin de ölçüsüdür. Hiç kimse bu sosyolojik ederini görmezden gelemez. Etik değerler, toplumsal düzenin de olmazsa olmazı konumunda olduğu sürece, bireyin değeri de artacaktır. Etik değerleri davranışlarına yansıtan insanların olduğu toplumda yaşamak, herkesi mutlu edecektir. Etik değerlerin önemsenmediği toplumlardaki asıl sorun; içinde yaşayan bireylerin salt insani değerlerin de önemsenmediğini fark etmemeleridir. Etik değerlerin evrensel olduğu bilinci, medeni toplumlarda rehber olmasıyla algılanabilecektir. Aslında evrenselliğinin ötesinde, bireyler arasındaki ilişkilerin de ölçüsü olması; dayanışma, güven ve birlikte yaşama kültürünün de olmazsa olmazı konumuna getirmiştir.
Etik değerlerin, iç huzura tezahür etmesiyle duyulan his, insani değerlere sahip olmanın gururunu yaşatacaktır. Etik insani değerlere uygun davranışlarda bulunmanın, iyi insan olmanın da kapsamı içinde olduğunu anlamak, insanı yüceltir. Yücelik hissini duyan insan, mutlu olacaktır. İnsanın yaratılıştan gelen değerlerinin en başında, "iyi insan olma" içgüdüsü vardır. Sonradan bu çemberin dışına çıkan insanların çoğalması ile değerler zincirinin kopmayacak kadar sağlam olduğunu bilmek bile muhteşem bir zirvedir. İşte bu zirvedir ki her şeye rağmen “var” olmanın hazzını yaşatır!
  “Etik” teriminin Yunancada "karakter" anlamına gelen "ethos" sözcüğünden türetilmesi ilginçtir. İnsanın kendisi yani karakteri olduğunun ifadesi olması, onun yüklendiği sorumluluğun daha da artmasına sebep olur. “Etik değerler” insanı insan yapan değerlerin öne çıkmasını sağlar; “Özgürlük, eşitlik, kardeşlik, adalet, sevgi, saygı, hoşgörü, dostluk ve dayanışma insana özgü ve bütün insanlar için ortak sayılabilecek üstün değerlerdir.” İnsanın tavır ve davranışlarında kendini gösteren bu güzel ve doğru nitelikler, tüm toplumlarda kabul gördüğünde dünya barışından söz edilebilecektir. "Ahlak, bireylerin sosyal hayattaki ilişkilerini düzenleyen ortak kurallar bütünüdür.” Etik ise “bireylerin davranış prensipleridir.” Ahlak, bu prensiplerin davranışa dönüştürülmesini kapsar. Etik değerler “ahlak” kuramlarını da içine alır. Etik değerlerin önemi; şartlara göre davranış değil, şartlara rağmen davranmadır. Davranışları temel alan ahlak ilkelerinin tümüdür de. 
Etik değerlerin, davranışlardaki etkisinin hayatı ne kadar güzelleştirdiğinden öte iyi insan olmanın muhteşem hazzının da belirleyici unsuru olması, yaşamın insana sunduğu en değerli ilkesi olmuştur. Etik değerlere sahip olmayan insanın, insani değer kapsamında da olmadığı anlaşıldığında; insan olmanın da en önemli donanımı olduğu anlaşılır. Tüm yaşam donanımlarının insan hayatındaki tezahürü, etik değerleri olmazsa olmaz yapmıştır. Etik değerlerden yoksun kalan davranış, inanç, kişilik, karakter, benlik ve hayat asla tam ve güzel değildir. İnsani değerlerin yücelmesini sağlaması, onu her insanın ulaşmak istediği yücelikte tutmuştur. Etik değerleri davranışlarına yansıtan insan, gerçek insan olmanın hazzını yaşayacaktır.
Ahmet Bayındır
-Eğitim ve Davranış Bilimci
-Evlilik ve İlişki Danışmanı
-Yaşam Koçu

sana inandı
elindeki tüm renkleri çaldın
tuttun gözünü boyadın

kendini renkli bir dünyada sandı
dökülene kadar boyası

şimdi kör bir kuyuya bakıyor
boşa dönüyor elinde çıkrık
içinde güven kalmadı

Değerli okuyucularım, sevgili öğrenciler ve kıymetli velilerim; üniversite adaylarının üniversite tercihlerini yapması ve OSYM bildirmesine sayılı günler kaldı. Tercih bildirim zamanı yaklaştıkça farklı bir heyecan, farklı bir duygu yaşamaya başlıyoruz.

Bu duygunun başında kaygı gelmektedir. Kaygıyı besleyen düşünceler ise  ya yanlış ercih yaparsam, istediğim üniversite, istediğim bölüm gelecek mi, ya istemediğim bir yere yerleşirsem, ilgimin, yeteneğimin olduğu bir bölüme yerleşebilecek miyim vb… düşüncelerdir. Bu tip soruları kendimize sordukça ve sağlıklı bir cevap alamadıkça kaygı ve stres yaşamaya başlıyoruz. Bu da bizim karar alma sürecimizi zorlamakta, daha kararsız, daha agresif  biri yapmaktadır. 

Bu duygulardan ve sorulardan kurtulup doğru bir tercih yaparken nelere dikkat etmemiz gerektiğini sizlerle paylaşmak istiyorum.

Üniversite adaylarının iyi bir tercih yapabilmesi için;

-GERÇEKÇİ HEDEFLER BELİRLEYİN

Tercihler yaparken elbette hayaller kurar, güzel yerlerde olmayı isteriz. Bu bizlerin doğasında olan bir şeydir.  Biz bu tercihleri bildirirken sınav sonucunda almış olduğumuz puan ve sıralamayı dikkate almalıyız. Özellikle tercihlerimizi yaparken başarı sıralamasını mutlaka dikkate almalıyız. Sizin istediğiniz bölümün geçen yılki başarı sıralaması ile sizin başarı sıralamanızı karşılaştırınız. Bu karar vermede bir öncül olacaktır.

KENDİ İLGİ VE YETENEKLERİNİZİ TANIYINIZ

Sizler neleri yapmaktan hoşlanıyorsunuz? Neleri yapmaktan keyif alıyorsunuz? Neleri daha iyi yaparsınız? Sizi ne mutlu eder? Yapacağınız iş, yapacağınız meslek sizin kişilik yapınıza uyuyor mu? Bu ve benzeri soruların cevabını bulmanız gerekmektedir.

BÖLÜM VE MESLEKLERİ TANIYIN

Seçeceğiniz üniversiteyi ve bölümü mutlaka tanıyınız. Bu konu da araştırma yapınız. Seçeceğiniz bölümün dersleri nelerdir, hangi dersleri göreceksiniz, mezun olma şartları nelerdir, mezun olduktan sonra ki iş olanakları ve kazanç durumları, seçeceğiniz bölümün kariyer programı  nedir, ilerleyen yıllardaki  iş olanakları nelerdir gibi sorularda bilgi sahibi olunması gerekmektedir.

ÜNİVERSİTE OLANAKLARI NEDİR?

Unutmayın her şey ders ve ders çalışmak değildir. Seçeceğiniz üniversitenin sosyal ortamı, burs, barınma ve ulaşım olanakları gibi konular iyice araştırılmalı, bu konularda bilgi sahibi olunması gerekmektedir. Özellikle barınma konusunun daha hassas bir şekilde araştırılması ve bilgi sahibi olunması gerekmektedir. 

TERCİHLERİNİZİ YPARKEN SIRALAMAYA UYGUN BİR TERCİH YAPMALISINIZ

Seçeceğiniz üniversitelere karar verdikten sonra başarı sırası yüksekten düşüğe doğru sıralanmalı ve bildirim yapılmalıdır. İlk üç tercihinize yazmak istediğiniz hayalinizdeki yerleri yazabilirsiniz. Sona doğru yaklaşıkça tercihlerinizin gerçekleşme oranının  yüksek tercihler olmasına dikkat ediniz.  

Tercihlerinizi AİS (Aday İşlemleri Sayfası) den tercihler bölümü, yks tercih bildirimi kısmından yapabilirsiniz.

Tercih bildirimleri yaparken tüm tercihlerinizi doldurmak zorunda değilsiniz. Tercihlerinizi puana göre değil sıralamaya göre yapın. Bir çıktısını alarak özel koşulları mutlaka okuyunuz.  Yaptığınız tercihleri  tercihlerin son gününe kadar değiştirebilir, tercih ekleyebilir yada çıkarabilirsiniz. Her türlü değişikliği  yapabilirsiniz.

Biliyoruz ki tercih süreci zor, zahmetli ve bir o kadar da stresli bir durum ve süreçtir. Bu konuda mutlaka bir uzmandan destek alınız. Aklınıza takılan her türlü konuda mutlaka bir uzmandan destek alınız. Uzman bir kişi ile birlikte yukarıda ki belirttiğim konuları dikkate alarak konuşun ve buna göre bir karar alın. Bu konularda bir araştırma yapın ve bu araştırma sonucunda kararınızı alınız. 

Tüm üniversite adaylarımıza  istedikleri güzel bir üniversite, istedikleri güzel bir  bölümü kazanmaları ve velilerimizin yüzünün hep gülmesi dileğiyle….

Lütfen eleştiri, öneri ve yorumlarınızı rehberlik33@gmail.com adresine bildirmeniz ricasıyla…

Ali AKYÜZ

 Psik. Dan. Ve Reh. Öğrt

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte uyanan Anamur sahili, güne altın gibi serilen kumsalıyla selam verir insana. Kimi zaman hafif bir meltem eşliğinde, kimi zaman dalgaların kayalara vuran sesiyle, doğayla iç içe olmanın gerçek anlamını hissettirir.

Anamur’un denizi, yalnızca bir manzara değil; aynı zamanda bir terapi, bir kaçış noktasıdır. Sahil boyunca yürüyüşe çıkanlar bilir, burada attığınız her adımda gündelik hayatın telaşından biraz daha uzaklaşırsınız. Dinginliğin, sadeliğin ve doğallığın yansımasıdır bu kıyılar.

Kumları ince, suyu berrak, mavinin her tonunu sergileyen deniziyle Anamur sahili, yaz aylarında yalnızca yerel halkın değil, her yıl artan sayıda ziyaretçinin de gözdesi hâline geliyor. Ancak Anamur’un farkı, kalabalıklarla değil doğallığıyla öne çıkması. Burada hâlâ denizin kokusu gerçek, rüzgarın esintisi doğal, gün batımı ise şiir gibi...

Her mevsim başka bir güzelliğe bürünen sahilimiz, sadece yazın değil, sonbaharda da kışın da bambaşka duygular yaşatır. Denizin durgunlaştığı, rüzgarın daha serin estiği günlerde bile sahilde yürümek, hayatın yoğunluğuna karşı bir nefes almak gibidir.

Anamur’un denizi sadece coğrafi bir güzellik değil, aynı zamanda kültürümüzün, geçmişimizin ve geleceğimizin bir parçası. Onu korumak, temiz tutmak, değerini bilmek her birimizin sorumluluğu.

Eğer hala Anamur’un sahiline ayak basmadıysanız, ilk fırsatta bu eşsiz atmosferi solumaya davetlisiniz. Çünkü bazı güzellikler anlatılmaz, sadece yaşanır…

acı insanlar için derler 
hangi acı hangi insan için 
söylemezler 

merhemleştik seninle
kanayan yerlerimizden
iyileştik mi sanki sürünce 
yeni yerler kanattık içimizde 
bilmezler

sargı bezleriydi dudaklarımızdan dökülen 
her tonuyla kulağa hoş gelen 
sardı mı sanki yaralarımızı dökülenler 
yeni dertler açtık dilimizle kendimize 
görmezler 

insan kolay tamamlanmıyor
ne dışardan görülüyor
ne içeriden örülüyor
söyler misin bana 
hangi insan hangi acıya merhem oluyor 

acı insanlar için derler susarlar 
bilmezler 
görmezler 
hangi insan hangi acıyla yaşar 
söyleyemezler...

Türkiye'nin dört bir yanında sanayi yatırımlarının kalbi olan Organize Sanayi Bölgeleri (OSB’ler), bir yörenin kaderini değiştirebilecek güce sahiptir. Ne yazık ki Mersin’in bereketli ilçesi Anamur, bu kalkınma fırsatından hâlâ yeterince yararlanamayan yerlerden biri.
Anamur’un Avantajları: Tarım, Lojistik ve İnsan Gücü

Anamur, Türkiye’nin en güneyinde, verimli toprakları, tropikal iklime yakın hava koşulları ve yılın neredeyse tamamında üretim yapılabilen tarım potansiyeliyle dikkat çeken bir ilçedir. Muz, çilek, avokado ve narenciye üretiminde ülke genelinde ön sıralardadır. Ancak bu ürünlerin çoğu ham halde satılmakta, katma değerli ürüne dönüşmeden piyasaya sürülmektedir.
İşte tam bu noktada OSB’lerin önemi devreye giriyor. Tarım ürünlerini işleyen, paketleyen, soğuk hava depolarında saklayan ve markalaştıran bir sanayi altyapısı kurulursa Anamur sadece tarımsal değil, sanayi anlamında da adından söz ettiren bir ilçe haline gelebilir.
OSB Ne Kazandırır?

- İstihdam: Genç nüfusun büyük kısmı ya tarım dışı işlerde günübirlik çalışmakta ya da göç etmektedir. OSB kurulması, bölgedeki işsizliği azaltır.
- Katma Değer: Ham ürün yerine işlenmiş, ambalajlanmış, markalanmış ürün satışı ilçeye büyük ekonomik girdi sağlar.
- Göçü Azaltır: Sanayi tesisleriyle birlikte sosyal imkanlar da gelişir, göç tersine döner.
- Lojistik Üs Olabilir: Anamur-Gazipaşa yolu, limanlara ve havaalanına yakınlık gibi ulaşım avantajlarıyla ürünlerini yurt dışına kolayca ulaştırabilecek bir merkez haline gelebilir.
Neden Hâlâ Kurulamadı?

Anamur'da yıllardır konuşulan ama bir türlü hayata geçirilemeyen OSB projesi, bürokratik engeller, yatırımcının yeterince teşvik edilmemesi ve yerel siyasetteki dağınıklık nedeniyle ilerleyememiştir. Oysa komşu ilçelerde OSB’ler çoktan kurulmuş, üretime geçmiş ve istihdam yaratmıştır. Silifke, Erdemli, Mut gibi ilçelerde örnekleri olan OSB uygulamaları, Anamur’a örnek olabilir.
Tarım-Sanayi Entegrasyonu Şart

Bugünün dünyasında yalnızca üretmek yetmiyor; işlemek, depolamak, pazarlamak ve ihraç etmek gerekiyor. Bu da ancak organize bir yapı ve altyapıyla mümkün olur. Tarım ve sanayinin el ele vermesi, “tarıma dayalı ihtisas organize sanayi bölgesi” kurulması Anamur için en uygun model olabilir.
Sonuç Yerine: Geç Kalmadan

Anamur, yıllardır “tarım cenneti” diye anılıyor. Ancak bu cennetin nimetlerini sadece ham halde satmak, potansiyelin boşa harcanması demek. Yerel yöneticiler, bürokrasi ve yatırımcılar artık el ele vermeli, bu potansiyeli harekete geçirecek somut adımlar atılmalıdır. Çünkü Anamur’un kaybedecek bir yılı daha yok.

"Biat, düşüncenin zindanı mı?" ifadesi; bireyin düşünce özgürlüğünü, bağımsız düşünmeyi, sorgulama becerisini ve eleştirel değerlendirme yetisinin yok edilişidir. "Biat" kelimesi, genellikle tam itaat veya tam teslimiyet anlamında kullanılırken, "zindan" ise tutsak yeri veya kısıtlayıcı bir alanı ifade etmesi bakımından kişinin özgürce düşünmesinin kenar çitlerini oluşturur. Eleştirel düşünme becerisinin ortaya çıkmasını engellediğinden, bireysel fikirlere saygı gösterilmesini de engeller. Sadece biat ettiği konu, konum, düşünce, fikir ve yargı biçiminin kesin doğru olduğu gibi bir saplantının köküdür. Hiçbir sorgulama olmadığından kendi düşüncesinin önemi yoktur artık; oysaki bu süreç bireyin özgüvenini, bilincini ve farkındalığının da kapısını kapatmaktadır. Böylesi bir durum; bireyin, toplumun, otoritenin ya da belli bir ideolojinin baskısı altında olduğunu bile fark etmemesi anlamına gelecektir. Bireyin, kendi fikirlerini oluşturabilme ve düşüncelerini serbestçe ifade edebilme hakkını elinden aldığını ve hiçbir düşünceyi sorgulayamadığı anlamına da gelir. 
 “Bir zorlama olmaksızın, kişinin kendi isteğiyle başka bir kimsenin yönetimi ve egemenliğine girmesi.” olarak tanımlanan “Biat”, insanın kendini ne kadar değersiz saymasıdır da! Zihinsel, ruhsal ve bilişsel bir tutsaklık olduğu bile düşünülmez. Bu durum; bireyin düşüncesini, karakterini, benliğini ve kişiliğini bir kenara bırakarak düşünme yetisini ve vicdanını zindanda tutmasıdır. “Biat”tan önce, inandığı en yalın insani görev bildiği adalet ve etik değerler bile artık karanlıktadır. Sadece biat ederek yücelttiği insanın söyledikleri ve yaptıkları, doğru kabul edilir. “Onun bildiği vardır” gibi garabet bir kabul etkindir. En küçük eleştiri ve yol gösterme eylemleri, hakaret olarak kabul edildiğinden düşüncesini zindanda tutmaya gönüllüdür. Öne aldığı düşüncenin, liderin, ideolojinin veya grubun peşinden gözü kapalı olarak koşmak ideali, artık yaşam ilkesi haline gelmiştir.
Bir şekilde etkilenerek kesin inandıkları düşüncenin, ideolojinin veya liderin görüşlerinde zıt söylemler olsa bile sorgulamayı gereksiz saydıkları andan itibaren “Biat” yoluna girdiklerini fark etmezler. Dogmatizmin tek yönlü yolunda ilerlediklerinin farkında değillerdir artık. Sorgulamasızlığın özgüveni ile en küçük eleştiriye bile tahammül edilmez. Davranış ve söylemleri keskinleşmiştir. “Biat” ettikleri insan, düşünce ve liderin düşüncelerine karşı çıkanları, “Sen kimsin ki?” gibi kabullenişlerle kendilerini değersizleştirdiklerinin de farkında değillerdir. Eric Hoffer, “Kesin İnançlılar” kitabında “Kesin inanç katmanına ulaşmak için; düşüncelerinize engel olacak epeyce şeyi, kapı dışarı etmeniz gerekecektir.” der. Böylece “Biat”ın yolu temizlenecektir! Bu engelsiz yola mistik bir teslim oluş da dahil edildiğinde geri dönüş daha zordur artık!
“Biat”ın hakim olduğu ortamda farklı düşünce ve akıl yürütmelere izin verilmez. Bireysel düşünceler gereksizleşir; oysaki sorgulama olmayan yerde akıl ile yürütülen “Kabul” değil, “Kabullenme” vardır. Her insan kendine; “Düşüncelerimin ne kadarında biat etkisi var?” sorusunu sorma gereği duymadığında, düşüncelerini zindandan uzak tutamayacaktır. Çıkar ilişkileri beklentilerinin sorgulanması engellendiğinde; “Biat” eden insan kendini nasıl değerli sayacaktır.
Liderin vizyonuna inanmak, bir davanın ardında durmak gibi “Biat”ın etkisi önceleri fark edilmese de ortaya çıkan bağlılığın derecesi, sorgulamasız "kör" bir noktaya ulaştığında, bireysel bilincin ışığı söner ve her yer "karanlık" olur. Bu karanlık, sadece fiziksel bir görme eksikliği değildir, aklın ve kalbin gerçeği ayırt etme yeteneğini kaybetmesidir de. Eleştirel düşünme yeteneğinin körelmesidir de. Kabullenilenin hakikat olduğu düşüncesi ile dıştan gelen farklı sesler veya alternatif gerçekler tehdit olarak algılanmaya başlar. Kişi, aklının sesini duymazdan gelir; çünkü biat edilenin, otoritenin "doğru" dediği her şey sorgulanmaz bir mutlak haline gelmiştir. Bu durum, bireyin kişisel gelişimini ve yaratıcılığını yok ederek, edilgen bir kuklaya dönüştürür.
Biat, -alenen kabul edilmese de- bireyselleşme ve kişilik oluşum sürecinde kendi yetersizliği ve doğruları üzerine inanç geliştiremeyenlerin söz ve davranışlarına yansıyan bir durumdur. Özgüven ve bilgi eksikliğinden dolayı insan kurum, parti ya da liderlerin fikir ve düşüncelerini öne çıkarabilir ve çok önemseyebilir; ama sorgulamaya gerek duymaması kendini aşağılaması anlamına gelecektir. İlkeler bazında doğru kabuller, biat sayılamayacaktır; ama hem inandığı değerlerin hem de tam tersi değerlerin aynı ortamda doğru kabul edilmesinin asıl kökü “Biat” olduğunu ayırt edemediğinde düşüncenin zindanı olacaktır. Gruplaşma, parti ve ideolojik aidiyetin sosyolojik kalıplarında kabul öne çıkacaktır; ama iki zıt düşüncenin “Biat”ın etkisi ile ikisinin de doğru kabul edilmesi “Biat” karanlığıdır, akıl ve bilincin rafa kalkmasıdır; çünkü akıl ve bilinç devrede olursa sorgulama olabilecektir. Ortak değer ve ideolojik bilinçlenme sürecinde kolektif kültürün etkisi çoktur; ama benimsenen ilkelerden sapılıp sapılmadığı bilincine ancak sorgulama gereği duyarak ulaşılabilecektir. Hangi düşüncesinin kabul, hangilerinin kabullenme olduğu farkındalığı her zaman bireyselleşme sürecine ışık tutar.
Toplumsal düzeyde “Biat”ın kör karanlığı, tehlikeli sonuçlar doğurabilir. Şeffaflık ortadan kalktığından hesap verebilirlik de gereksiz sayılmaya başlar. Hatalar görmezden gelinir, yanlış olabileceği düşünülmez! Daha önceki düşüncelerinin yetersizlik sebebiyle doğru bulunduğu zannı uyanmaya başlar. Toplum, kendi iç dinamiklerini ve sorunlarını tartışamaz hale gelir; çünkü her tür farklı görüş, biat zincirini kırmaya çalışan bir isyan olarak yorumlanır. Bu da uzun vadede toplumsal çöküşe, adaletsizliğe ve otoriteleşmeye yol açar.
Bu kör karanlıktan kurtulmanın tek yolu; her bireyin kendi aklını kullanma cesaretini göstermesidir. Sorgulamak, merak etmek, farklı bakış açılarına açık olmak ve en önemlisi; kendi kalbinin sesine kulak vermek, bu karanlığı aydınlatacaktır. Unutulmamalıdır ki; bireysel özgürlüğün ve toplumsal ilerlemenin temeli; “Biat” karanlığına girmeden, aydınlık bir zihinle kendi yolunu çizen bireyselleşmesini başarmış bireylerin var olmasıdır. Modern toplumun geleceğini belirleyen bu ölçütün kökü, sorgulama becerisini elde etmiş bireylerin özgürce düşüncelerini ifade edebilmesidir. 
İnsanlık tarihi boyunca otoriteye boyun eğme, lidere bağlılık veya bir fikre körü körüne inanma halleri farklı isimler altında var olmuştur. Bu durum, günlük dilde düşüncenin özgürlüğünü kısıtlayan, aklı zindana tıkan pranga mıdır? Yoksa toplumsal düzenin, birliğinin ve hatta ilerlemenin kaçınılmaz bir unsuru mudur? Bu iki zıt düşünce biçimine verilen cevap, kimin nasıl bir düşünceye sahip olduğunu ortaya koyacaktır. Elbette kendi otoritesini sağlamak isteyen yönetici, işveren, siyasetçi ve lider sorgulanmak istemediği için ikinci soruya koca bir “Evet” diyecektir! Aileden başlayan sürecin, insanın kendi hayatını düzenleme, idare etme, hüküm verme, bireysel donanımını kazanmış ve “Biat”ın daracık girdabına sürüklenmeyen özgür düşünceli bireylerin yetişmesi, toplumsal hayatın en önemli olmazsa olmazı konumunda olmalıdır.
“Biat”, düşünce özgürlüğü olmayan ülkelerde lidere itaati ifade ettiğinden mutlak gerekliliğine inanılır. Ancak günümüzde bu kavram, daha geniş bir yelpazede, bir düşünceye, bir ideolojiye, bir partiye veya bir kişiye sorgusuz sualsiz bağlılık gibi sunulma gerçeği vardır. “Biat”ın "düşüncenin zindanı" olup olmadığının farkındalığı, tamamen bireyin bilinç düzeyi ile ölçülebilecektir. Bireyin kendi muhakeme yeteneğini devre dışı bırakıp, söylenen her şeyi mutlak doğru kabul etmeyi gerektiriyorsa; o zaman düşünce için bir zindandır. Sorgulama ruhunu yok etmiş, eleştirel düşünceyi köreltmiş ve yeni düşüncelerin önünü kapatmıştır. Tarih boyunca despot rejimler, dogmatik inanç sistemleri ve tektipleştirici ideolojiler tam da bu " Biat" anlayışı üzerine inşa edilmiştir. Bireylerin sadece itaat etmesi beklenen bu yapılarda farklı sesler bastırılır, aykırı düşünceler cezalandırılır ve nihayetinde toplumda bir durgunluk bir körleşme ve düşüncelerin saklanması baş gösterir. Kendi adına düşünmekten, kendi kararlarını almaktan vazgeçmiştir! Hazır kalıplar içinde düşünmek, düşünme zahmetinden kurtulmak anlamına gelebilir ve bu da uzun vadede kişisel ve toplumsal gelişimi sekteye uğratır. Garabet bir söz vardır; “Biat et, rahat et.” elbette böyle bir durum otoritenin istediği bir şeydir. Toplumu bir hizaya sokarak otoriteye geniş çalışma alanı sağlayan bir durumdur da! İdareyi kolay hale getirir! Toplumsal yaşamda, belirli bir düzeyde güven ve aidiyet duygusu kaçınılmazdır; ama böyle bir “Biat”, toplumun zindanda yaşaması anlamına gelecektir. 
Bir kurumda çalışırken, bir siyasi partiye üye olurken veya bir sivil toplum kuruluşunda yer alırken o yapının temel ilkelerine ve liderliğine belirli bir düzeyde inanmak ve güvenmek gerekmektedir. Bu durum, tamamen sorgusuz sualsiz bir bağlılık olmasa da ortak bir hedefe ulaşma, kolektif bir güç oluşturma ve bir disiplin içinde hareket etme adına önem taşır. Onun için böylesi topluluklarda sorgulamalara “otoriteyi sarsar” diye pek izin verilmez. “Tek ses, Tek vücut” anlamına gelen “Biat” propagandasının çokça görülmesinin sebebi budur! En küçük sosyal yaşam alanı olan aile, ülke ve dünyada sorgulama yapanların ötekileştirilme sebebini oluşturur. 
Sonuç olarak; düşüncenin zindanı olup olmadığı “Biait”ın niteliğine bağlıdır. Eğer körü körüne bir inanç, sorgulamadan kabullenme ve mutlak itaati gerektiriyorsa düşüncenin zindanıdır. Belirli değerler, hedefler veya lider etrafında bilinçli bir tercih, güvene dayalı bir ortaklık, yapıcı eleştiriye ve sorgulamalara açık bir bağlılıklar, toplumsal yapının ve işleyişin doğal bir parçası olarak kabul edilebilir. 
Asıl mesele, bireyin kendi aklını rehber edinmekten asla vazgeçmemesidir. Sorgulayan, öğrenen, eleştiren ve gerektiğinde kendi yolunun yanlışlarını da bulabilen akıl yürütme becerisine ulaşarak; düşüncesinin özgürlüğünü güvence altına almak, insan olmanın en temel şartıdır. Unutmayalım ki düşünce, özgürlüğünü yitirdiğinde canlılığını da yitirir ve işte o zaman en büyük zindan, kafesler değil zihinler olur.

Değerli okuyucularım ve sevgili öğrencilerim, 

Sınavlar yaklaştıkça, son bir haftayı nasıl geçirelim nasıl değerlendirelim konusu hep tartışıla gelmiş bir konudur.Son bir hafta da ders çalışmalı mıyım, soru çözmeli miyim, dinlenmeli miyim gibi kafa karıştırıcı düşünceler zihnimizi karıştırır durur. 

Sınava en iyi şekilde hazırlanan öğrencilerin bile zihninde bu tür düşünceleri olmakta ve kendine olan güveni sarsılmaktadır.Bu sorunlardan dolayı bugün YKS’ye (Yükseköğretim Kurumları Sınavı) sayılı günler kala neler yapılacağımız üzerinde yazmak istedim. 

- Uyku Düzeninize  Dikkat Edin. Uykusuzluğunuz arttıkça bedensel olarak rahatsızlığınız artacak bu da kaygı düzeyinizi arttıracaktır.Bunun için sınava sayılı günler kala aynı saatte yatıp aynı saatte kalkmaya özen gösterin. Bunu alışkanlık haline getirmeye çalışın. 

 - Beslenme Düzeninizi Değiştirmeyiniz. Aksine beslenme düzeninizi korumaya çalıştınız.Besin değerlerinizin yerinde olması sizlerin en iyi performansı göstermesinde etkin bir rol oynayacaktır. Beyni aktif tutmak için en iyi yöntemlerden biri beslenmenize dikkat etmektir.

- Dinlenmenize Dikkat Edin. Zihinsel durumunuz kadar fiziksel durumunuzda sınava etki edecektir. Son dönem sürekli çalışmak yerine dinlenmeye de zaman ayırın. YKS sadece bilgiyi değil aynı zamanda dikkati de ölçen bir sınav olduğu için dikkatinizi yoğunlaştırabilmek için dinlenmeye de zaman ayırmamız gerekiyor. Fiziksel yorgunlukta bu dönemde uzak durmamız bizim için oldukça yararlı olacaktır. 

-Son hafta yeni konu öğrenmeye çalışmayın. Çözmüş olduğunuz denemelerde kaçırdığınız soruların konularını gözden geçirebilir, eksiklerinizi tamamlayabilirsiniz. 

- Son günlerde sizin neye ihtiyacınız olduğunu bulmaya çalışın. Fiziksel ve zihinsel ihtiyaçlar karıştığı için aklınız ve kalbiniz farklı şeyler söyler. Neye ihtiyacınız olduğunu ve potansiyelinizin farkına varmaya çalışınız.

Sınavdan Bir Gün Önce 

-Sınavdan bir gün önce ise artık test çözmeyi bırakın.Sesten uzak keyif aldığınız, sizleri motive eden konular ve aktivitelerle uğraşınız. Aşırı yorucu aktivitelerden kaçınarak, yürüyüş yapmak, bisiklete binmek gibi aktiviteler yapabilirsiniz...

-Kahvaltınızı evde yapın yemeklerinizi evde yiyiniz.  Mümkün olduğunca hafif şeyler tüketmeye dikkat edin. Bünyenizin alışık olmadığı yemeklerden uzak durun. 

-Sınav yerine zamanında gidiniz. Evden makul bir saatte çıkın. Sınav belgesi,kimlik kartı gibi yanınızda bulundurmanız gereken evrakları kontrol edin ve yanınıza alarak  evden çıkınız. 

-Sınava tek başınıza gidebilirsiniz.Yanınızda birinin olmasını isterseniz bu kişi sakin,pozitif birisi olsun. 

Sınav anında ise 

-Sınav anında ise öncelikli olarak size verilen optik form ve kitapçığını baştan sona kontrol edin. Eksik bilgi ve sayfa, hatalı basım var mı bakınız. Kitapçık üzerinde ki isim soy isim bölümünü doldurunuz. Soru kitapçığı üzerindeki numarayı optik formunuza mutlaka kodlayınız. Kodlamayı unutmayın 

-Genellikle adaylar ilk 15 dakika panikler ve hata yapar. Bu süreyi ısınma, alışma süresi olarak düşünün ve rahatlamaya çalışın. 

-Sınav başladığında ve derin nefes aldığınızda her şeyi unuttuğunuzu, hiçbir şey hatırlamadığınızı düşünürsünüz. Bu geçici bir durumdur. Paniklemeyin. Herkes bu duyguyu yaşayabilir. Birkaç soru çözdüğünüzde bu durumun geçtiğini göreceksiniz.

-Sınav esnasında motivasyonunuz bozulur, dikkatiniz dağılırsa nefes egzersizleri yaparak zihninizi toparlayabilirsiniz. 

-En iyi yaptığınız testten başlayın ve sınav anında strateji değişikliği yapmayın. Deneme sınavlarında nasıl bir strateji geliştirdiyseniz aynı strateji üzerinde devam ediniz. 

-Soru köklerini iyi okuyun. Soru köklerini ve gerekli gördüğünüz yerleri mutlaka çiziniz. Unutmayın. Kitapçık sizindir. İstediğiniz şekilde karalama yapabilir üzerinde  çözümler yapabilirsiniz

-Sınav esnasında uzun paragraflardan oluşan sorulardan korkmayın. Bu sorulardan gözünüz korkmasın. Çözümü kolay olan ya da paragraf içerisinde gizli olan sorular bu tip sorulardır. okumaya ve çözmeye devam edin. 

Değerli okurlarım ve sevgili öğrencilerimiz unutmayınız ki TYT ve AYT'de çıkan soruların %15'i kolay, herkesin çözebileceği,  %15'i zor,bilgi, beceri ve çalışma gerektiren soru tipleri, %70'i ise orta düzey sorulardır.

Şimdiden sınava girecek olan üniversite adaylarına başarılar  sınavda görev alan arkadaşlarıma kolaylıklar diliyorum.

Not: Eleştiri, görüş ve önerilerinizi rehberlik33@gmail.com  adresine bildirmeniz ricasıyla….

                      Ali AKYÜZ

          Psik Dan. ve Reh. Öğrt 

Her kültür bir dağ gibidir; eteğiyle genişler, zirvesiyle yücelir. Anadolu’nun gönül dağlarında yüzyıllardır tüten bir ocak var: Alevi-Bektaşi geleneği. Bu gelenek, sadece bir inanç değil; bir eda, bir nefes, bir duruştur. Sadece cemlerde değil, sazda, sözde, şiirde, dost meclislerinde yaşar. Anadolu'nun kalbi onunla atar, sesi onunla yankılanır. Çünkü bu yol, bir gönül yoludur.

 “Gelin canlar bir olalım,

Sevelim sevilelim,

Dünya kimseye kalmaz.”

  — Hacı Bektaş Veli

Bu sözleri yalnızca bir öğüt olarak değil, aynı zamanda bir şiir, bir yaşam felsefesi olarak duymalı insan. Alevi-Bektaşi yolu; zalime karşı susmayan, mazluma kol kanat geren bir adalet yoludur. Ama bu adalet öfkeyle değil, aşk ile yoğrulur. Çünkü bu geleneğin özü, "insan"dır. İnsan-ı Kâmil olmaktır hedef; kendini bilen, haddini bilen, gönlünü bilen...

Bir cem ayinine girerseniz eğer, sessizlikte konuşan bir ahenk duyarsınız. Saz çalar, gönül ağlar, semah döner... Kadınla erkek yan yanadır; hiçbir kimse diğerinden üstün değildir. Çünkü bu yolda her can, Tanrı'nın bir parçasıdır. O nedenle eller değil, yürekler semaya açılır. Dualar, hiyerarşiyle değil, muhabbetle yükselir.

“Ben melâmet hırkasını

Kendim giydim eğnime,

Arifem de sormadı

Ne kimim, ne nesiyim.”

— Nesimi

Bu dizelerdeki tevazu, bu yolun özüdür. Kendisini değil, insanlığı yücelten bir öğretidir Alevilik. Simgelerle değil, anlamla yaşar. Dış görünüşe değil, içe bakar. Kalıba değil, manaya önem verir. Ve ne büyük bir tevafuktur ki, bu gelenek en güzel ifadelerini edebiyatta bulur.

Pir Sultan Abdal’ı düşünün... Onun şiirleri, yalnızca bir başkaldırının değil, bir inancın da tercümanıdır. Zalimlere karşı söylenen her dize, bir isyan değil, bir direnişin destanıdır.

“Yürü bre Hızır Paşa,

Senin de çarkın kırılır.

Güvendiğin padişahın

O da bir gün devrilir.”

Bu dizelerde öfke değil, hakikatin soğuk ama kararlı sesi vardır. Çünkü Alevilik, zalime susanlardan değil, mazlumun yanında duranlardan doğar.

Ama bu gelenek sadece şiirle, sadece sözle yaşanmaz. O, anadır, babadır, ocağın tütmesidir. Bir çayın demlenişinde, bir lokmanın paylaşılmasında, bir kurbanın niyetinde yaşar. Çünkü bu yol, paylaşmakla büyür, aşk ile serpilir.

Alevi-Bektaşi geleneği, Anadolu’nun yüz akıdır. İncitmeden var olan, kırılmadan direnen, kendi renginde ısrar eden bir irfandır. Ve biz, bu toprağın çocukları olarak, o irfanın dizeleriyle yeniden düşünmeli, yeniden duymalıyız.

“İkilik kinini içimizden atalım,

Üçleme, yedile, kırkla gidelim.

Birliğe varalım, dirliğe yetelim,

Dilde, fikirde, işte birlik gerek.”

— Hacı Bektaş Veli

Bu mısralar, sadece Alevi-Bektaşi geleneğinin değil, bir toplumun da kurtuluş yoludur. Çünkü ayrıştıkça eksilir, birleştikçe çoğalır insan.

Ve belki de bugün en çok bu sesi duymaya ihtiyacımız var:

Birlik, aşk, adalet ve insanlık.

İşte Alevi-Bektaşi geleneği, bu dört kelimenin sessiz şiiridir. 

Ve Anadolu, hâlâ o şiiri fısıldıyor. Dinleyen kulaklara ne mutlu.

Ve son olarak şunu söylemeliyim, 

“iyilik iyidir”….

           Değerli okuyucularım, bu hafta sizlere 15 Haziran 2025 Pazar günü yapılacak olan LGS (Liselere Giriş Sınavı)hakkında bilgi vermek, öğrenci ve velilerimizin neler yapabileceği konusunda bilgi vermek istiyorum.. 

           LGS’ye  (Liselere Giriş Sınavı) 2-11 Nisan başvurur tarihleri arasında isteğe bağlı olarak başvuran 8. Sınıf öğrencileri girecektir.

           LGS  973 yurt içi sınav merkezinde, 3 bin 938 okulda, 62 bin 693salon ve 13 yurt dışı merkezde iki oturum halinde yapılacaktır.

          I.Oturum 09.30’da başlayacak, 50 soruluk sözel test için verilen süre  75 dakika olacaktır. 

          II. Oturum 11.30’da başlayacak, 40 soruluk sayısal test için verilen süre 80 dakika olacaktır.

          Sonuçlar ise 11 Temmuz 2025 tarihinde Milli Eğitim Bakanlığı’nın sayfasında ilan edilecek olup öğrencilerimiz kendi kimlik numaralarını girerek öğrenebileceklerdir.

        Peki, LGS’ye az bir süre kala öğrencilerimiz neler yapmalı ve bu süreci nasıl atlatmalıdırlar?

        Öğrencilerimizin bu dönemi en sağlıklı şekilde atlatabilmeleri için yapabileceği beş altı basamak  vardır. 

          Bu basamaklar;

          -Motivasyon Konusu

         -Dengeli Beslenme

          - Düzenli Uyku

         - Deneme Çözmek

          -Egzersiz Yapmak

         -Birgün Önce Dinlen

         -Sınav Gününü Planla

           Motivasyon Konusu:  Sınav yaklaştıkça kendimizi sorgulamamız artacak, iç konuşmalarımızı daha çok duymaya başlayacağız. “ Yeteri kadar çalışmadın, başaramazsın, sen yapamazsın, olmayacak…” Bu iç ses artarak devam eder. 

           Bu düşünce  sınav süreci içerinde normal bir süreç olduğunu kabul etmeliyiz. Kendi iç sesimizi kontrol ederek “Ben bir yıl boyunca çalıştım ve karşılığını alacağım, başaracağım, yapabilirim…” gibi  olumlu ifadeleri ön plana çıkarmalıyız.

             Dengeli Beslenme: Bu süreçte beslenme alışkanlığımızı değiştirmeden, sağlıklı besinler tüketmeliyiz. Dengeli bir şekilde beslenerek her türlü vitaminden almalıyız. Sınav günü kahvaltı yapılmalı ve kahvaltı konusunda rutinin dışına çıkılmamalıdır.

             Düzenli Bir Uyku: Sınav için son haftaya girdiğimiz için tüm zamanımızı sınav gününe göre planlamalıyız.

            Okulda geçen sürelerde azalınca geç saatlerde yatıp, geç saatlerde kalkmamalı, günlük 7-8 saat uyuyacak ve uykumuzu alacak şekilde bir planlama yapmalıyız. En azından 3-4 gün önceden başlanarak vücud, sınav günü için bu düzene alıştırılmalıdır. Yeteri kadar uyku alınmadığı zaman kaygı ve stres artacaktır. Buda başarımızı olumsuz yönde etkileyecektir.

             İyi bir uyku için teknolojik aletlerden uzak kalınmalı, sevdiğiniz bir etkinliği yada kitap okuma etkinliğini yapabilirsiniz.

            Deneme Çözülmeli: Konu çalışmaları sonlandırılmalıdır artık. Bol bol deneme çözülmeli, deneme çözerken yanlış yapılan sorular analiz edilmeli, yanlış yapılan yada boş bırakılan soruların konuları hızlıca gözden geçirilmelidir. Deneme çözerken süre tutulmalı, gerçek sınavdaymış gibi bir ortam hazırlanmalıdır.

              Egzersiz Yapmak:  Rahatlamak için egzersiz yapılması gereken zaruri bir davranıştır. Bu dönemde kaygı düzeyinizi azaltabilmek için egzersizler yapılmalıdır. Fiziği zorlayıcı, ağır sporlar yerine yürüme, bisiklete binme gibi hafif egzersizleri yapmak daha iyi olacaktır.

              Sınavdan Bir Gün Önce Dinlen:  Sınavdan bir gün önce dinlenilmeli, yorucu ağır aktivitelerden uzak durulmalıdır. Zira sınava yorgun bir beden ve zihinle gitmek motivemizi olumsuz olarak etkileyecektir. Sınav başarımızın istediğimiz gibi olmasına neden olacaktır.

             Sınav Gününü Planla: Sınava geç kalmamak için saat kaçta uyanacağını, kahvaltıyı saat kaçta yapacağını, evden saat kaçta çıkacağını, okulda saat kaçta olacağını planla. Sınava geç kalma korkusu kaygını artıracaktır,unutma.

             Sınav günü görevlilerin söyleyeceği yönergeleri iyi bir şekilde yerine getirmeli, onları can kulağı ile dinlemeliyiz.

 Bu süreçte velilerimiz; öğrencilerimizle etkili bir iletişime geçerek onların kaygı düzeylerinin azalmasına ve son günlerini planlamasına yardımcı olabilir. 

           Sınav sonrasında destekleyici olunmalı, öğrencilerin sınavı deneyimlemesine fırsat verilmelidir. Başarı ve başarısız durumunda destek olunmalı, öğrencinin bu süreçten sonraki başarısının artması için destek olunmalıdır.

Unutulmamalıdır ki sınavlar sadece bilgiyi ne kadar  öğrenip öğrenmediğimizi ölçer. Sınavlar bir kişilik ve zeka ölçme aracı değildir.

         Tüm öğrencilerimize LGS sınavında başarılar, görev alan arkadaşlarıma kolaylıklar dilerim.

         Kalın Sağlıcakla……

                                                                                                                           Ali AKYÜZ

                                                                                  Psik. Dan. Reh. Öğrt

      Not: Eleştiri, görüş ve önerileriniz için  rehberlik33@gmail.com adresine yazabilirsiniz.

Ahmet Bayındır
Eğitim ve Davranış Bilimci
İlişki ve Evlilik Danışmanı
Yaşam Koçu

Anamur sokaklarında rastgele bir vatandaşa mikrofon uzatsanız, alacağınız yanıt büyük olasılıkla üç kelimeyle özetlenecektir: su, ulaşım, geçim sıkıntısı. Bu üç başlık, ilçemizin kronikleşmiş sorunlarının özeti gibidir aslında. Özellikle de içme suyu meselesi… Bu konu, sadece gündelik hayatı değil, aynı zamanda tarımı, sağlığı ve gelecek kuşakların yaşam kalitesini de doğrudan etkiliyor.
Her yıl yaz aylarında nüfus katlanıyor. Tatilciler, yazlıkçılar, gurbetçiler derken Anamur’un nüfusu ikiye, üçe çıkıyor. Nüfus arttıkça içme ve kullanma suyu ihtiyacı da tavan yapıyor. Bununla birlikte seralar, muz bahçeleri, çilek tarlaları da aynı dönemde daha fazla su istiyor. Yani, suya olan talep, sadece insanlardan değil, topraktan da artarak geliyor.
Şu anda Anamur’un su ihtiyacı büyük ölçüde yeraltı sondaj kuyularından karşılanıyor. Hem vatandaşların evine gelen musluk suyu hem de tarımsal sulama bu kaynaklara yükleniyor. Yeraltından günlük 300-400 litre/saniye sadece içme suyu için çekiliyor. Tarımsal kullanım da hesaba katıldığında bu rakam ikiye, üçe katlanıyor. Çevre ve iklim koşulları da dikkate alındığında doğal denge için ciddi bir tehdit bu.
Neyse ki tarımsal sulamada kapalı devre sulama sistemi çalışmaları devam ediyor. Sistem devreye girdiğinde hem su tasarrufu sağlanacak hem de üreticiler daha temiz ve sağlıklı suya kavuşmuş olacak. Bu gelişme umut verici.
Geçtiğimiz günlerde Anamur Kent Konseyi, içme suyu ile ilgili önemli bir rapor yayımladı. Raporda yeraltı suyu kullanımının risklerine dikkat çekilirken, Otluca’daki kaynak suyunun bir an önce içme suyu şebekesine dahil edilmesi gerektiği vurgulanıyor. Gerçekten de bu konu geciktirilemez. Otluca suyu, Anamur’un geleceği için bir can damarı olabilir.
Otluca, Torosların zirvesinde Sugözü yakınlarında bulunan, Kocaçay (Dragon Çayı) ile beslenen doğal ve temiz bir su kaynağı. Bu kaynak, geçmişte Anamur’un sulama kanallarına hayat verirken, bugün Alaköprü Barajı üzerinden, “asrın projesi” şeklinde nitelenen Kıbrıs’a su taşıyan boru hattının da beslendiği kaynaklardan biri. Anamur’un yanı başında duran bu berrak kaynak, artık ilçemizin de musluklarına akmalıdır.
Yıllardır konuşulan ama bir türlü somut adım atılamayan bu su meselesi, artık gecikmeden çözüme kavuşturulmalıdır. İçme suyu, bir ilçenin kaderini belirler. Anamur’un kaderi ise temiz suyla, planlı yatırımla ve akılcı çözümlerle değişir…
Hoşça ve sağlıcakla kalın
Kurban bayramınızı kutlarız.

Türkçe adıyla Kiraz Çiçeği olarak bilinen Sakura çiçeği Japon geleneğinde yeniden doğuşu ve en önemlisi de yaşamı ve ölümü simgeleyen bir çiçek oluşu Japonların ve Samurayların Ruhunu yansıtan bir imge haline gelmiştir.

Yaklaşık olarak 200’den fazla çeşidinin olduğu ve en popüler çeşidinin Somei Yashino olduğu bilinmektedir. Sakura çiçekleri ağır ağır açar ve daha solmadan ansızın dökülüverir. Özü itibariyle çiçeklerinin açması hayatın başlangıcını, bir nevi baharı müjdeler ancak kaçınılmaz sonu ile gerçeği yüzümüze vurur. Daha solmamış bir şekilde en güzel halindeyken dallarından düşmesinden ötürü edebiyat dünyasında ölüm ile yaşamın birlikteliğini çağrıştırır. Daha en güzel görüntüsünü göstermişken ansızın çiçeklerinin düşmesi sebebiyle Samuray tarzı yaşam biçimini kabullen Japon geleneğinde çok önemli bir yere sahiptir. Kiraz çiçeği yani Sakura’nın yaşam döngüsü ve metaforik bir temsil ediş bakımından ele alındığında insan yaşamı ile özdeşleştirilmiştir.

Anadolu coğrafyada yaşamış olan mutasavvıf, halk ozanı, düşünür Yunus Emre (1240-1321)’den bahsetmemek çok büyük ayıp olur. Yunus Emre şiirleri, sözleri, felsefesi ve dünyaya bakış açısı ile tüm dünyada büyük yankı uyandırmış bir ozan ve düşünürdür. Öyle ki “Bu dünyaya gelen gider. Yürü fani dünya, sana gelende gülmüş var mıdır?” ve “Bu dünya bir penceredir, her gelen baktı geçti” sözleriyle hayatın gelip geçiciliğini vurgulamıştır.

Büyük Selçuklu Devletinin egemenliği döneminde 11. yüzyılda yaşamış Ömer Hayyam da insan aklının sınırlıklarını, evrenin ve hayatın gizemlerini sorgulamıştır. Yazdığı birçok eserlerin yanında RUBAİ tarzında yazdığı şiirleri ile kendi tarzının öncüsü olarak anılmıştır.

“Diyorlar ki hurili cennet güzeldir. 

Ben diyorum ki üzüm suyu ondan daha güzeldir. 

Elinde olana sarıl, o boş vaatleri bırak. 

Davulun bile sesi uzaktan güzeldir”

Bu dörtlükten de anlaşılacağı üzere yaşamın kıymetini anda kalmayı vurgulayan Ömer Hayyam abartılı söz sanatını kullanmasından dolayı çevresince pek sevilmese de matematik ve geometri yaptığı çalışmalarından dolayı halen güncelliğini korumaktadır. 

Günü yakala olarak Türkçe’ye çevrilen Carpe Dİem milattan 23 yıl öncesine dayanan bir felsefi akımdır.  Romalı şair Horaca tarafından hayattan zevk alınması gerektiği fikrinin benimsenmesi için kullanılmış bir kavramdır. Ancak bu spontan dediğimiz düşünmeden, bilinçsizce yapılan eylemler olarak algılanmamalı. 

Şunu da unutmamalı. “Eşya zıddıyla kaimdir” sözü mevcutta yer alan varlık düzeninin bir denge ve düzen üzerine kurulu olduğudur. Dolayısıyla her şeyin olduğu gibi güzelliğin, gençliğin de bir sonu vardır. Ez cümle, hayatta her şeyden ne yaşanılırsa yaşanılsın, içinde bulunulan anın kıymetini bilerek ve farkında olarak yaşamaktır. 

Anda kal, anı yaşa… 

Roman, öykü, şiir, biyografi, felsefe, siyaset ve benzeri tüm edebi eserler, kitaplar; dünü ve bugünü anlama, yarınlara ışık olma adına kaleme alınmış her eser bir değerdir. Yazarın amacı; tarihe yazılı bir imza bırakmaktır bana göre. Okuyucu ne alır, alamaz, takdir her zaman okurundur... Eserin içinde, çocukluk yaşamı, aşkları, ayrılışları, siyasi mücadeleleri, felsefi derinlikler, aydınlanma, inanç gibi değerleri yaşayabiliyorsa, kendini bulabiliyorsa, aydınlanabiliyorsa eser öz değerine ulaşmış demektir. Kişi; iyi bir okuyucu, araştırmacı, sorgulayıcı ve tarih aşığı ise ne yapar eder o eseri elde eder ve okur... Tabiki; her eserin bir emeği vardır ve her emeğin bir alın teri karşılığı vardır. Okur; eserde bir değer bulursa, duyarsa, mutlaka esere ulaşır... Düne, bugüne, yarına yaşamın her alanında bizlere ışık olan, kâh üzüldüğümüz, kâh sevindiğimiz, çoğu zaman beyin algımızın güçlendiren kitapları eserlere mutlaka ulaşırız. Bana göre yazar; duygu birikimini, deneyimlerini, yaşanmışlıkları şiirlerle, öykülerle ve benzeri eserlerle topluma yazılı aktaran kişidir. Güçlü dil bilgisine, anlatım yeteneğine sahip, harflerle adeta dans eden, okşayan, seven, koklayan, o güzel mis kokuları dışarıya beceriyle aktarabilendir bana göre... Yazma güdüsünün önüne, ticari kazanç, hesap kitap geçerse tüm ruh çürür!.. Şiir, öykü, roman dizeleri; doların yeşiline esir olur gider!.. Mütevaziliğin yerini; kibir, kapris, kompleks... 
Sevgi ve aydınlatma dilinin yerini, parasal dürtüler alır!.. 
Ve böylece edebiyat paranın esiri olur!.. 
Ve birgün; ruhsal edebi güzelliğin yerini, ticari edebiyat teslim alır!..

Sınav kaygısı; bireyin sınav sonucunda düşündüğü, alabileceği puanım veya sonucun akademik başarısızlık veya kişiliğine yönelik olumsuz bir durum olarak algılamasi sonucunda öğrenilen bilginin sınav esnasında etkili bir şekilde kullanmasına engel olan ve başarının düşmesine neden olan yoğun kaygı düzeyidir.
Sınavlardan önce ve sonra bireylerde heyecan ve gerginlik yaşanabilir. Bu kaygının yüksek olması istenilen, istediğimiz bir durum değildir. Biz eğitimcilerin istediği kaygı düzeyinin orta seviyede olmasıdır. Yüksek olan sınav kaygısı başarıdan çok başarısızlık getirir.
Sınav kaygısı yüksek olan bireylere baktığımızda sınav sonucunu çıkmasını kişisel bir tehdit olarak algıladığı görülmektedir. Buna bağlı olarak ne yapacağını, bilgileri nasıl kullanacağını  bilemez bir durum gelişmektedir.
Sınav kaygısını belirtilerine baktığımızda; 
-Fizyolojik belirtiler 
-Davranışsal belirtiler 
-Zihinsel belirtiler 
-Duygusal belirtiler 
Olmak üzere dörde ayrılmaktadır.
Şimdi tek tek sırasıyla bunlara bakalım. 
-Fizyolojik belirtiler: Kaygısı yüksek olan bireyde nefes alıp verişte hızlanma, kalp hız artış hızının artması,ağız kuruluğu, terleme, baş ağrısı, karın ağrısı,baş dönmesi, ishal gibi belirtiler gözükür.
-Davranışsal belirtiler:
Ders çalışmayı yarıda bırakma, ders çalışmayı sürekli erteleme, ders çalışmamak için bahaneler üretme, sınavı yarıda bırakma gibi belirtiler
-Zihinsel belirtiler:
Kötü bir şey olacağına dair tekrarlayan düşünceler (sınavı başaramayacağım kazanamayacağım gibi düşünceler) 
-Duygusal belirtiler: 
Bireyin sürekli sinirli olması, panik olması, korku geliştirmesi, kendini sürekli olarak huzursuz hissetmesi vb.
Sınav kaygısının nedenlerine baktığımızda; 
-Hazırlık sürecinde zamanı verimli kullanamama en başta gelmektedir
-Bireyin ders çalışmadaki geliştirmiş olduğu yanlış tutum düşünce ve alışkanlıklar,
-Bireyde gelişen mükemmellik algısı,
-Bireyin ve ailenin sınava gereğinden çok büyük anlamlar yüklemesi
-Başarısız olursam düşüncesi ve sonucunda beni nasıl görecekler beni nasıl bir hayat bekliyor gibi olumsuz düşünceler
-Ailenin beklentisini de yüksek olması 
-Bireyin bulunduğu sosyal çevrenin baskısı
Sınav kaygısı,sınav kaygısının nedenleri ve belirtileri üzerinde durduktan sonra şimdi de gelin beraberce sınav kaygısıyla baş etme yollarına bakalım.
-Bireyin hazırlık sürecinde ders çalışma programını oluşturması ve sınava planlı bir şekilde hazırlanması gerekir.
-Sınava bir gün kalaya kadar ders çalışabilir son güne kadar ders çalışma sınav anında kaygımızı artırabilir.
-Sınava hazırlanmak sadece bilgiyi öğrenmek değil aynı  zamanda bedeni de sınav anına hazırlamak gerekmektedir. Bunun için sınavdan önce uyku, beslenme nasılsa o gün de öyle olmalı, anormal bir değişikliğe gidilmemelidir.
-sınav öncesi ve sınav anında olumsuz düşünceleri yerine olumlu düşünceleri zihnimize yerleştirmemiz gerekmektedir. -Olumsuz düşünceler genelde ben bu sınavı  kazanamayacağım, başaramayacağım, istediğim puanı alamayacağım, Ben aptalım, geri zekalıyım gibi olumsuz düşünceler yerine ben akıllıyım başarabilirim yapabilirim gibi olumlu  düşünceleri zihnimize yerleştirmemiz gerekiyor.
-Sınavdan önce ve sınav anında kaygımız artarsa birkaç kez derin nefes alıp gözlerinizi kapatınız. En mutlu olduğunuz anı otuz saniye kadar düşününüz. Bu arada şakaklarınızda hafiften oğlunuz. Bu sizi rahatlatacak kaygınızı birazcık azaltacaktır.
Birey sınava en iyi yapabildiği konu ve bölümlerden başlamalı, soru köklerini iyi okumalı, zorlandığı ve yapamadığı soruları bırakıp bir bir sonraki soruya geçmelidir. Unutulmamalıdır ki o zor soruyu çözen değil çok soruyu çözen daha çok puan alacaktır.
Değerli okullarım unutulmamalıdır ki sınavdaki başarı  bir süreç  ekip çalışması sonucunda elde edilen başarıdır. Bu ekibin içinde kimler var? Bu ekibin içerisinde öğrencimiz ailemiz ve öğretmenlerimiz var. Bu üç grubun ortak hareket etmesi ve birbiriyle iletişimi hiç koparmaması gerekmektedir. Bu iletişimi ne kadar sağlıklı kurabilirsek başarımızı oranda artacaktır.
Hepinize başarılı, sağlıklı ve mutlu günler diliyorum. 
Kalın sağlıcakla...
Not: eleştiri öneri leriniz için  rehberlik33@gmail.com adresine yaz manız  ricasıyla...

Bağımsız, laik, demokratik cumhuriyet; aydınlanmadır, özgürlüktür, istiklâl ve istikbaldir, bilimsel eğitimdir, adalet ve hukuktur, laikliktir, özgür birey olmaktır, kadını omuzdaş görmektir, yurttaş olmanın ve yurtsever olmanın değeridir, üretimdir, paylaşımdır, dayanışmadır, kültür ve sanattır, üniter devlet yapısı içinde insanca barışık yaşama kültürüdür... 
Feodalizm; gericiliktir, yobazlıktır, bilimsel eğitime karşıdır, toprak ağaları tarafından sömürülmek uyutulmaktır, din taciri şeyhler, şıhlar tarafından halkın uyuşturulması ve köle yapılmasıdır, mandacıdır, emperyalizme hizmet eder, özgürlüklere ve aydınlanmaya karşıdır, bilimsel eğitim yerine hurafeyi savunur, özgür birey yerine biat etmiş kulluk ister, adalet ve hukuku din taciri şeyhlere, şıhlara bırakır...
Bu yüzden aydınlanmanın ışığı, devrimlere karşı çıktılar. Saltanatları çöktüğü için, halkı dincilikle, kimlikçilikle aldatarak, kandırarak, İngiliz emperyalizminin ayak oyunlarıyla cumhuriyete isyan ettiler. Devrimci değil, gericidirler. Bu yüzden neredeyse tüm tarikatlar, feodalizmi yenememiş toplumlardan çıkar. Çünkü beslendikleri damar karanlıktır... 
Sömürü, kadın şiddeti, çocuk tacizleri, çocuk işçilik, şiddet, sapıklık, uyuşturucu, kara para, kaçakçılık gibi kirli ilişkilere karşı mücadele dertleri yoktur!.. Tarikatlara, şeyhlere, şıhlara kucak açar, bedler, barındırır!.. Çünkü; halkı bunlarla uyutur, uyuşturur!.. 
Kim ki; bağımsız, laik, demokratik, aydınlık cumhuriyet devrimcilerinin yerine, karanlığın ve emperyalizmin taşeronlarını kahraman ilan edip halkı aldatıyorsa bilin ki karşı devrimci ve emperyalizmin iş birlikçisidir. Asla anti emperyalist değildirler, bu yüzden yurtsever ruhları ölüdür. Bağımsızlığı, onurlu yaşamı emperyalizme boyun eğmekte görür!.. Bu yüzden asla bağımsız ve özgür olamaz... 
Çözüm; Tam bağımsız, daha demokratik, laik, üniter cumhuriyet devleti içinde, tüm yurttaşların eşit ve insanca yaşayacağı iktidarı omuz omuza vererek inşa etmektir... 
Çevir yüzünü 19 Mayıs ruhuna, görürsün masmavi gökyüzünü...

dadandı kahveye
kahvedeki sohbete
"yetki verseler bana 
terörü bir günde bitirir 
işsizliği üç günde çözerim 
aha bunu da şuraya yazıyorum 
hırsız koymam ülkemde 
tertemiz ederim" 

insanoğlu işte 
bütün yetkileri 
kendine verince 
uçurumun farkına varmıyor 
memleketi uçuracağını sanıyor

Değerli okurlarım sizlere bu hafta problem çözme becerileri ve kazanma yolları üzerinde yazmak istiyorum.

Başlarken problem yerine sorun kelimesini kullanmayı tercih ettiğimi belirtmek isterim.

  Günümüzde bilimsel olarak kanıtlanmış olan, insan metabolizmasını  bozan, ruhsal ve biyolojik hastalıkların en başında gelen stres.  Stresin ana kaynağı ise bana göre gündelik hayatta karşılaştığımız, çözmediğimiz yada çözümünü ertelediğimiz sorunlar.

Çözülmeyen, çözülemeyen, çözümü ertelenen sorunlar (problem) zaman içerisinde karşımıza çözülmesi zor, karmaşık bir yumak gibi çıkar. İşin içinden çıkılmaz bir hal alır. Bu da bizlerin yaşam kalitesini, sosyal ilişkilerini, iş verimliliğimiz ve iç dünyamızı etkiler.  Bu da bizleri daha karamsar, daha mutsuz, daha depresif bir kişi haline getirir.

Daha mutlu bireyler olmak, yaşam kalitemizi arttırmak için sorun çözme yollarını, sorun çözme basamaklarını öğrenmeli ve mümkün olduğunca hayatımıza geçirmeliyiz. Kısaca hayatımız da olmazsa olmaz olmalıdır.

Sorun çözme basamakları nelerdir diyecek olursak;

• Sorunun  farkına varılması
• Sorunun tanımının yapılması
• Sorunla ilgili çözüm yollarının belirlenmesi
• Sorun ve çözüm yolları ile ilgili bilgi toplanması
• Çözüm yolları değerlendirerek en iyi çözüm yolu belirlenmeli
• Seçilen çözüm yolunun  uygulanması
• Uygulanan çözüm yolunun  sorunu çözüp çözmediği  kontrol edilmeli
• Seçtiğimiz çözüm yolu işe yaramadıysa en iyi ikinci yolun uygulamaya konulması
• Sorun çözülene kadar çözüm yollarının uygulanması

İsterseniz sorun çözme basamakları üzerinde nasıl uygulanacağı konusunda duralım.

-Problemin Farkına Varılması: herhangi bir şeyin sizin hedefinize ulaşmanızı engellemesi, mutsuz kılması bir sorundur. Bir sorun olmadığını düşünürsek bir çözüm yolu da aramayız. Bizim sorun olarak gördüğümüz, çözüm yolu aradığımız herhangi bir konunun olması ve bizim bunun farkına varmamız gerekir.

-Sorunun Bir Tanımının Yapılması: sorun net, açık, bir şekilde ifade edilmeli, sorunun sınırları çizilmelidir. Hangi alan ve konu da çözüm aradığımızı bilmemiz gerekmektedir.

-Çözüm Yollarının Tespit Edilmesi: Her sorunun mutlaka birden fazla çözüm yolu vardır. Bunların tek tek tespit edilerek yazılı hale getirilmelidir. Bu süreç karar verme sürecini de etkileyecektir.

-Bilgi Toplama: Sorunun çözümünde kullanılacak kaynakların ve kişilerin belirlenme aşamasıdır. Bizim sorunumuzu etkili ve hızlı çözecek kaynaklar nelerdir sorusuna cevap aranmalıdr.

-En İyi Çözüm Yolu: Çözüm yolu ilgili araştırmalar yapılır ve  orunun çözümü için en uygun çözüm yolu belirlenir. Sorunun çözümüne en uygun çözüm yolu uygulanır.

-Çözüm Yollarının Kontrol Edilmesi:  Etkili olduğu ve en iyi olduğu düşünülen çözüm yolu  sorunu ne ölçüde çözmüştür? Çözüme ulaşılmış mıdır yoksa sorun devam mı etmektedir?. Kontrolü yapılır.

-En İyi İkinci Yol: Sorun çözülmedi ve hala devam ediyorsa en iyi ikinci yolu uygulama basamaklarına göre tekrar uygulanmalı, sorun çözülmeye çalışılmalıdır.

Lütfen sorun çözülene kadar çözüm yollarını deneyiniz.

Değerli okuyucular gerçekten sizin için önemli olan sorunlar için zaman ayırın. Zamanınızı önemli olan sorunlar için harcayın.

Bir problemin var olması onu çözmek zorunda olduğumuz anlamına gelmez.  Kendinize “ bu problemi çözersem ne olacak” diye bir soru sorduğunuzda  “Bir şey olacağı yok” cevabını alıyorsanız lütfen daha değerli şeyler için zamanınız harcayın…..

Değerli okuyucularım öneri, eleştiri ve görüşlerinizi i rehberlik33@gmail.com adresine yzarsanız sevinirim.

Sorununuzun olmadığı, varsa çözümünü bulduğunuz günlerin olması dileğiyle

 Kalın sağlıcakla

Ali AKYÜZ

       Psik Dan. Ve Reh. Öğrt

Aptallık, sadece bilgi eksikliğiyle değil aynı zamanda algılama, düşünme ve karar verme süreçlerindeki çeşitli yetersizliklerle de ilişkilidir. Düşünme yetisi az olan veya düşüncesiz davranan kişi için de kullanılır. İkili ilişkilerdeki duygusal ve davranışsal tezahürleri yanında felsefi, psikolojik ve toplumsal etkileri bakımından da ele alınması anlam farklarını ortaya koyar. Elbette genel bir bakışta aptallık, insana mahsus bir durumdur. Her insan zaman zaman kendini aptal hissedebilir. Bazen bir hatası veya yapması gereken bir şeyi, eksik ve yanlış yapması da bu hissi tetikler.

“Aptallık” olarak değerlendirilen davranışlar, toplumsal ve kültürel farklılıklara göre de değişiklik gösterebilir. Bir kültürde normal karşılanan bir davranış, başka bir kültürde aptalca olarak nitelendirilebilir. Ayrıca bireyin içinde bulunduğu sosyal çevre ve aldığı eğitim de bilişsel gelişimini ve muhakeme becerilerini önemli ölçüde etkiler. Bu nedenle “aptallık” etiketini kullanırken dikkatli olmak ve bireyin içinde bulunduğu durumu çok yönlü değerlendirmek gerekecektir. Elbette kastım, doğuştan gelen bilişsel ve davranışsal yetersizlikler değildir. Normal becerileri olan insanların zaman zaman yaptıkları hatalardan ötürü hissettikleri duygudur da. Böyle durumlarda hissedilen hatalar, insanın kendine yönelttiği olumsuz duyguların etkisiyle ihanet gibi gelir; ama pişmanlıkla ders çıkarıldığı da olur.

İnsanın -kendi içinde hissettiği duygudan öte- toplum içinde “aptal” damgası yemesi, sosyal statüsünü ciddi şekilde etkiler. Eğitim sistemleri, medya ve sosyal normlar aracılığıyla bazı davranışlar ya da düşünme biçimleri “aptalca” ya da “akıllıca”” olarak değerlendirilir. Bu bağlamda “aptallık”, çoğu zaman toplumsal bir etiketleme biçimi olarak değerlendirilir.

Özgüven eksikliği ile yapılan davranışlarda başkalarının onayını almak, kabul görmek ve sevgilerini kazanmak için kendini görmezden gelmek, inanç ve değerlerine aykırı davranışlarda bulunmak aptallık ve kendine ihanettir. Etrafında neler olup bittiğini anlamlandıramadan farkına varamamak, aptallıktan öte insanın kendine yaptığı ihanettir; çünkü insan, elde ettiği yaşamsal becerilerle kendini değerli kılacak davranışlar yapınca özgüveni ile gurur duyan bir varlıktır.

Filozoflar da aptallık kavramını farklı şekillerde ele almışlardır. Immanuel Kant; “Aklı, başkasının yönlendirmesine bırakma hal.” olarak tanımlarken, Albert Camus; “İnsanın, gerçekliği algılamadaki yetersizliği”  olarak tanımlar. Albert Einstein ise “Var olmamış bir zekânın, var olmamaya devam edişidir” der. Kant, aklını kullanamamak olarak değerlendirirken Almus, olup biteni algılayamamak olarak tanımlamıştır. Einstein ise doğuştan zekâ eksikliğine bağlamıştır. Üç farklı tanım; ama ortak paydaları, aklın kullanılamamasıdır.

“Aptallık” psikolojik bir kavram olarak ele alındığında, karmaşık ve çok boyutlu bir yapıya işaret eder. Zekâ, bilişsel yetenekler, muhakeme süreçleri ve davranışsal örüntülerle yakından ilişkili olması nedeniyle bireyin; çevresini anlama, sorun çözme ve uygun tepkiler verme becerilerindeki belirgin eksiklikleri de ifade eder. Aptallık hissinin altında yatan nedenleri ve bireyin yaşamındaki etkileri incelendiğinde; bir yetersizliğin veya yanlışlığın ortaya çıkmasıyla hissedilen duygu biçimidir.

Bilişsel süreçte yapılan aptallık, algı becerisi ve yaşamdaki aksaklıklarla kendini gösterir. Bireyin çevresel bilgiyi doğru bir şekilde algılamakta zorlanması, yanlış yorumlamasına ve hatalı çıkarımlarına yol açar. Dikkat eksikliği ile bilgilere odaklanma ve sürdürme güçlüğü çekilerek, detayların gözden kaçırılması ve yüzeysel bir anlayışa neden olunması, “aptallık” yapıldığı hissini duyumsatacaktır. Sonuçta; yeni bilgileri öğrenme, depolama ve hatırlamada yaşanılan zorluklarla deneyimlerden ders çıkarma ve geleceğe yönelik planlama becerilerinin yapılamadığı anlaşılır. Mantıksal düşünme, neden-sonuç ilişkilerini kurma ve karmaşık sorunlara çözüm üretme becerilerindeki yetersizlikler hatalı kararlar almaya ve başarısız sonuçlara yol açacaktır; oluşacak olan eksiklik hissi de “aptallığa” dönecektir.

Başarının duygusal doyumuna, her insan ihtiyaç duyar. Bu doyumun nedeni olan davranışlardaki eksikliğin kabul edilememesiyle duyulan his, kendine ihanet gibi olacaktır. Bazen aptalca olarak nitelendirilebilecek davranışlarda önemli bir rol oynayan bu eksiklik, daha iyiye ulaşmada artı değer de taşıyabilecektir! Yeni şeyler öğrenmeye karşı duyulan isteksizlik ve mevcut inançlara sıkı sıkıya bağlılık, bilgi dağarcığının sınırlı kalmasına ve hatalı düşünce biçimlerinin sürdürülmesine neden olabilecektir.

Davranışların veya tepkilerin, “aptallık”la yapıldığı hissine varılabilmesi için salt bir zekâya sahip olunması gerekecektir. Aynı zamanda duygusallığın, aklı perdelemesiyle yapılan davranışların aptalca olduğu hissi; kendine yöneltilecek en büyük eleştiridir de. İnsanın davranışlarına yönelteceği sorgulama yetisinin seviyesi, her insanın ulaşması gereken bir bilinç düzeyi olduğundan bu bir şanstır; ama insanın, çevresinde ve yaşamsal durumlarındaki içine düştüğü biatın karanlığı ile fark edememesi kendine ihanetidir. Zekâ ve bilinç seviyesine -sorgulama becerisinin yapabilecek düzeyde olmasına rağmen- gerek duyulmaması, bir insanın kendine yapabileceği en büyük kötülüktür. Bu kötülüğün kendine ihanet olduğunu, çok daha sonra farkındalığını kazanınca anlayabilecektir. Elbette inanç, sorgulamaya ihtiyaç duyulmadığında gerçekleşen bir seviyedir. Her insanın, inanca ihtiyacı vardır. İnanç; “Bir düşünceye çok sağlam bir biçimde içten gönülden bağlı bulunma, bir düşünceyi güvenle doğru sayma halidir.” Sorgulama ihtiyacı olmaz, ondan güç alınır. Davranışın özgüven desteği alınarak bilinç düzeyi ile yapılması, inancın gücünü belirler. İnancın gücü ile yapılması gereken bir şeyin yapılamamasının aptalca bulunması bu yüzdendir. Böyle durumlarda yapılan aptallık, tekrarlanmaz ve öğreticidir; ama ihanet olarak değerlendirilmekten de kurtulamaz.

Bilgi eksikliği ile yetersizlik ve aptallık hissi sonucunda başkalarına duyulacak hayranlıkla ortaya çıkan “sorgulamama” ihtiyacı, biat etmeye sebep olacaktır. “Biat“ın kör karanlığı, insanın en önemli donanımı olması gereken sorgulama ihtiyacını engellediğinden; “körü-körüne” teslim olmayı getirecektir. Körü körüne teslim olmanın en önemli garabeti, içine düştüğü durumun “biat karanlığı” olduğunu algılayamamaktır. Daha acı tarafı, kendine ihanet ettiğini bile algılayamaz duruma gelecektir. Akıl, zekâ, bilinç, özgüven ve farkındalık gibi insanın en önemli donanımlarına ihtiyaç duymamasını sağlayarak biatın çemberi içinde çoğu şeyin farkına bile varmadan aptallığının tadını çıkaracaktır!

Pişmanlık duyulacak ve mantıksız olarak görülebilecek davranışlara yol açan sorgulama ihtiyaçsızlığı aptallığın tezahürü sonucunda görülebilecektir. Böyle bir aptallık; kendini geliştirme ve hatalardan ders çıkarma becerilerini önleyen körlük haline gelerek, insan değerini yerle bir etmeye yetecektir. Tutarsız ve değersiz davranışların yapılması bile önemsenmeyecek duruma gelecektir. Daha sonra farkına varılan aptallığın insanın kendine ihaneti olduğunu anlaması, kaybettiği değerleri yerine getirebilecek midir?

Tam ön üç yıl oldu!.. 

On üç yılda belki bu sokakta yüzlerce etkinlik oldu. Valiler Kaymakamlar, Vekiller, Belediye Başkanları, Siyasi Parti Başkanları sadece baktılar!.. Resim çektirip, protokol kibirine kapılarak çekip gittiler!.. Sadece baktılar, göremediler... Çanakkale Boğazının var olup İstanbul Boğazının kapalı olduğunu!.. Hiç düşündünüz mü İstanbul Boğazının haritada olmaması ne anlam teşkil eder?.. 
Sorsan hepsi Atatürkçü, milliyetçi!.. 
On üçyıldır Anamur'da görev yapanlar, gelip gidenler bu haritanın gerçeğini, özünü, ruhunu verecek bir haritayı yeniden koymak, sokağı adına uygun düzenlemek çok mu zor!.. 
Yüzünüz kızarasıya kadar yazacağım, haykıracağım... 
Yeni bir harita yapmayı düşünürseniz denizleri mavi, Kıbrıs'ı kardeş olarak gören bir haritanın olması değerli olur...
Çocuklara İstanbul Boğazı olmayan bir haritayı nasıl anlatacaksınız!.

Bir düşünün... Güne masmavi bir gökyüzüyle uyanıyorsunuz. Burnunuza Akdeniz’in tuzlu ama ferah kokusu geliyor. Muzun başkenti, en lezzetli çilekler, avakoda vede tüm tropikal meyvelerin yetiştiği, portakal çiçekleriyle dolu sokaklar, yemyeşil dağlar ve berrak, tertemiz bir deniz… Burası bir hayal değil, bizim gerçeğimiz: Anamur!

Anamur, doğanın bize sunduğu en güzel hediyelerden biri. Ama bu hediye, doğru korunmazsa elimizden kayıp gitmek üzere. Son yıllarda her tarafta zirai atıklar, sahillerimizde, ormanlık alanlarımızda ve piknik yerlerinde karşılaştığımız manzara içler acısı. Plastik şişeler, cam kırıkları, poşetler… Hepsi doğamıza sinsice zarar veriyor. Bu görüntüler ne Anamur’a yakışıyor ne de bize.

Neden mi bu kadar önemli?
Çünkü doğa sadece bugünümüz değil, geleceğimizdir. Eğer biz bugünü temiz tutmazsak, yarınımızı kirletmiş oluruz. Eğer bugün denizimize sahip çıkmazsak, yarın çocuklarımız denizde balık yerine plastik görecek. Eğer ormanlarımızı korumazsak, yarın nefes alacak temiz bir hava bile bulamayacağız.

Bu iş sadece belediyenin, kurumların ya da çevrecilerin işi değil.
Bu, hepimizin sorumluluğu. Her bir bireyin, her bir ailenin, her bir öğrencinin... “Benim attığım küçük bir çöp ne fark eder ki?” demeyin. Her çöp, doğanın dengesini bozar. Unutmayalım ki büyük değişimler, küçük adımlarla başlar.

Gelin, birlikte söz verelim:
Anamuru temiz tutacağız.
Doğamızı kirletmeyeceğiz.
Denizimize zarar vermeyeceğiz.
Cennet gibi memleketimizi tertemiz bırakacağız.

Çünkü Anamur sadece bizim değil, bizden sonra gelecek olanların da mirasıdır. Onlara tertemiz, sağlıklı ve yaşanabilir bir Anamur bırakmak bizim görevimizdir.

Anamur bizim evimiz. Evimizi kirletmeyelim.
Doğa bizim nefesimiz. Nefesimizi kesmeyelim.
Deniz bizim maviliğimiz. Bu maviliği karartmayalım.

Hep birlikte el ele verelim ve Cennet Anamur’umuzu sonsuza dek temiz tutalım!

Anamur ve Bozyazı ilçelerimizde tahmini yüz bin dönüm alan, örtü altı seracılıkla üretim yapılmakta. Yani yüz bin dönüm alan yağmur suyu ile buluşamıyor!.. Dolayısıyla yüz bin dönüm alanda ki toprak, yağmur suyu ile buluşmadan, yoğrulmadan sera kenarlarındaki küçük derelerden veya kanaletlerden direk denize gitmekte!.. Tarım Bakanlığı desteği ile sera kenarlarına veya oluk altlarına kurulacak bir oluklama sistemiyle yağmur suyu bir yerde toplanıp, sera içine verilirse, hem yağmur suyundaki mineraller (azot, fosfor, potasyum, kalsiyum, magnezyum ve sodyum) sebzelerle buluşur, hem toprak zenginleşir... 
Bu konuda uzmanlığım veya yetkinliğim yok, sadece küçük çaplı bir üretici olarak fikrimi ortaya koyarak öneride bulunmak istedim. Yanılmıyorsam bazı yerlerde çatıdaki yağmur suyu oluklarla bir yerde toplanıp bahçe sulanıyor... Oradan esinlenerek aklıma geldi. Yapılabilirse; üretim açısından zenginlik ve doğallık olur, aynı zamanda iş istihdamı bir alan açılmış olur...

Kırık yıldır Anamur’da yaşıyorum. Şehir içinde yürüyerek dolaşmayı tercih ederim. Cadde ve sokaklarda, ara yollarda insandan daha yoğun bir araç trafiği rastlanır. Buna rağmen şehir içinde yürüyerek dolaşmayı tercih ederim. Zorunlu olmadıkça arabaya binmem. 
Cadde ve sokakları dolaşırken bazı şeyleri fark edersiniz. Kaldırımın kırık dökük, kimi yerler çökmüş, çukur, hatta bazı yerlerde kaldırımların işyerleri tarafından işgal edilmiş olduğunu görürsünüz. Dolmuş ve otobüs durağında bekleyen insanların yüzündeki yorgunluk ve bezginliği fark edersiniz. Çarşı ve pazardaki alışveriş yapanların sergilediği umutsuzluk ve mutsuzluk fark edersiniz. Anamur’da da her gün görmeye alıştığımız, zamanla görmezden gelmeye başladığımız, küçük gibi görünen büyük sorunların bazılarıdır bunlar.
Denizi, güneşi, doğal güzellikleri ve tarihi eserleri ile gerçekten harika bir ilçede yaşıyoruz. Ama her geçen gün, biraz daha büyüyen sıkıntılarla, sorunlarla karşı karşıyayız. En başta gelen dert, şehir içi ve şehir dışı ulaşım ve yollardır… Bazıları mahalle ve çevre yerleşim yerlerinde hâlâ düzgün bir yol yapılmamış, asfalt yoktur. Kimi yerlerde asfalt kırılmış, dökülmüş, kırk yamadır. Yağmur yağınca sel, çamur, güneş açınca toz topraktır. Şehir içi ulaşım desen, kimi saat çalışıyor kimi saat yok ortada.
Bir başka dert ise çiftçinin hali: Muz ve çilek, sebze üretimi Anamur ekonomisi için önemli bir girdiye sahip. Fakat k eskisi kadar üreticinin yüzü gülmüyor, gülemiyor. Girdi maliyetleri uçmuş gitmiş. Gübre, mazot, naylon derken üretici zar zor ayakta duruyor. Hal böyleyken gençler,  tarımdan, üreticilikten hızla uzaklaşıp, büyük bir şehirde yaşamanın hayalini kuruyor. Uzun yıllardır Anamur’da nüfus artmıyor.
Çevre ve içme suyu desen ayrı bir konu. Anamur Çayı’nın kenarındaki atıklar, denize ulaşan çöpler, doğanın bağırışı gibi geliyor kulaklarımıza. Anamur ve birçok yerleşim yerinde içme suyu kirli, çamurlu yeraltı kuyularından alınıyor. Sugözü-Otluca kaynağından içme suyu getirme konusu adeta yılan hikâyesine dönmüş durumda… 
Sağlıkta da eğitimde de eksikler var. Örneğin hastanede bazı branşlarda hâlâ doktor yok. Randevu almak neredeyse imkânsız. Okullar yetersiz, bazı sınıflarda hâlâ kalabalık sıkıntısı yaşanıyor.
Turizm konusunda da elimizde gerçekten büyük bir hazine var. Ama doğru düzgün tanıtım yapılmıyor. Gelen turist sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor. Oysa Anamur sadece yazlıkçıların geldiği bir yer olmaktan çıkmalı, yılın her dönemi canlı kalmalı.
Peki, çözüm yok mu? Elbette var. Yeter ki birlikte hareket edilsin. Yeter ki sorunları konuşmaktan çekinmeyelim. Yerel yönetimle merkezi yönetim birlikte hareket etsin, planlı, programlı çalışılsın, halk bilinçli olsun, sivil toplum örgütleri elini taşın altına koysun. Bu topraklar her şeyin en güzeline layık.
Çünkü biz Anamur’uz. Sorunlarımız var, ama çözümsüz değiliz.

ne zaman iyi olsa
dicle ile aran
bayramlık giyindi
mezopotamya

nabzın büyüklerin(!)
sözüyle attı
fırat'ın ötesi berisi
doğusu batısı
dedikçe büyükler(!)
sen eğdin de başını
kar kar eridin
parmak uçlarınla
tutunduğun dağlardan

ne uyuyabildin
başını yaslanıp anadolu'ya
ne de koruyabildin
ayaklarını
ateşinden
ortadoğu'nun

kaç ozan girdi arayı bulmaya
sende büyüttü şiirlerini çoğu
öven de oldu söven de
taşıran da oldu
kurutan da

bazen 
siyasetçi namlusundan
kanlı kurşun gibi
çıkan sözlere
uzattın da boynunu
dönmedin yolundan
basra'ya kadar

kimin toprağına farklı aktın ki
anadolu'da suriye'de ırak'ta
arataşı yedin de
yine de
bakmadın başını kaldırıp
        şattülarap'a kadar
               kim o diye

tutmadın elinden dicle'nin
söz olur diye
tuzlamadan basra
basra ki senin
balayı yerin

adını verdiğin fıratlar
yorgun bitkin
gazete haberlerinde fotoğrafları
suyunda boğulurken
masum umutları

bazen durdun duruldun
analara sarıldın
dile döküldün
tutunduğun dağlardan

bazen
yırtıldı bayramlığın
            kavgalar sırasında
ardından ağladı mezopotamya

baklayı eliyle yere serdi 
karış karış tarif etti 
falcı bacı 

önüne üç yol çıkacak dedi 
biri taşlı 
biri dikenli 
sen üçüncü yoldan yürü
uzun bir yol ama önü güneşli diye de ekledi 

umutlarıma da cilasını vurdu 
her bir karesiyle ışıl ışıl parlattı 
üzüntülerim geçecekmiş 
güzel bir haber alacakmışım 
üç vakte kadar 

zamanını bildi mesela 
yaşayacaklarımın 
günü gününe 
saati saatine söyledi 
arayacaklar seni işin olacak dedi 
üç vakte kadar 

kimse bana her şeyin kötü gittiğini söylemesin sakın 
beklesin görsün
o konuştu ben dinledim 
her şey güzel olacak 
bekle dedi falcı bacı 

baklayı eliyle tekrar serdi 
yeter ki niyetini bozma diye de tembihledi 
vaktim çokmuş ona göre 
geçecekmiş bu günler
ne yapalım bekleriz 
değil mi ki geçecek 
üç vakte kadar...

Türkiye'nin güneyinde, Akdeniz'in berrak sularıyla çevrili şirin bir sahil kasabası olan Anamur, tarih, turizm, doğa ve tarımıyla adeta bir saklı cennet. Mersin’e bağlı bu güzel ilçe, hem tarihi geçmişiyle hem de doğal güzellikleriyle ziyaretçilerine unutulmaz bir deneyim sunuyor.

Tarihi Derinlikler

Anamur, binlerce yıllık geçmişiyle birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. İlçede bulunan Anemurium Antik Kenti, Roma ve Bizans dönemlerinden kalma yapılarıyla geçmişin izlerini taşır. Tiyatrosu, hamamları ve mozaikleriyle büyüleyici bir atmosfere sahip olan bu antik şehir, tarih meraklıları için adeta bir açık hava müzesi niteliğinde. Ayrıca Mamure Kalesi, 13. yüzyıldan kalma ve Selçuklu dönemine ait önemli bir miras olarak hala dimdik ayakta duruyor. Denize sıfır konumuyla eşsiz bir manzara sunan bu kale, ziyaretçilerini geçmişe götüren bir zaman kapsülü gibi.14. yüzyılda Karamanoğulları tarafından yaptırılmış bir mimarlık harikasıdır ve halen kullanılmakta olan tarihi Alaköprü.

Turizmin Yükselen Değeri

Anamur, doğal güzellikleri ve tarihi zenginlikleriyle turizm açısından büyük bir potansiyele sahip. Ancak turizm açısından hala keşfedilmeyi bekleyen bir yer. İlçenin bozulmamış doğası ve sakin yapısı, özellikle doğa turizmi ve kampçılık için ideal bir ortam sunuyor. Anamur’un Köşekbükü Mağarası, sağlık turizmi açısından önemli bir destinasyon olup, astım hastalarına iyi geldiği söylenen havasıyla dikkat çekiyor. Ayrıca, doğa yürüyüşleri ve fotoğrafçılık için de oldukça elverişli bir alan.

Altın Kumlu Sahilleri

Anamur'un sahilleri, Akdeniz’in en temiz ve en doğal kıyılarından biri. Anamur Plajı, ince kumu ve berrak deniziyle özellikle yaz aylarında yerli ve yabancı turistlerin ilgisini çekiyor. Ayrıca, Caretta caretta deniz kaplumbağalarının yumurtlama alanlarından biri olması sebebiyle ekolojik olarak da büyük öneme sahip. Doğal yapının korunması ve bilinçli turizm faaliyetleriyle Anamur sahilleri, sürdürülebilir turizmin güzel bir örneği olarak karşımıza çıkıyor.

Tarımın Başkenti: Anamur Muzu ve Ötesi

Anamur denince akla gelen ilk şeylerden biri şüphesiz Anamur Muzu. Türkiye’de muz üretiminin en yoğun yapıldığı bölgelerden biri olan Anamur, sıcak ve nemli iklimi sayesinde muz üretimi için mükemmel bir ortam sunuyor. Yerli üreticilerin büyük emeklerle yetiştirdiği bu muzlar, lezzeti ve doğallığıyla ithal muzlardan ayrılıyor. Muzun yanı sıra çilek avakoda ve narenciye üretimi de ilçenin ekonomisinde önemli bir yer tutuyor.

Sonuç Olarak…

Anamur, tarihî mirası, el değmemiş doğası, masmavi sahilleri ve verimli topraklarıyla Türkiye’nin gizli kalmış güzelliklerinden biri. Doğru tanıtım ve sürdürülebilir turizm politikalarıyla çok daha büyük bir turistik cazibe merkezi olabilecek bu bölge, keşfedilmeyi bekleyen bir inci gibi. Tatil, kültür ve doğayı bir arada yaşamak isteyen herkes için Anamur, mutlaka görülmesi gereken bir yer.

Eğer doğayla iç içe bir tatil yapmak, tarihin izinde yolculuğa çıkmak ve organik tarım ürünleriyle buluşmak istiyorsanız, Anamur sizi bekliyor!

    “Belki de evrenin mucizesi anın içinde gizlidir.Belki demek çok fazla.Mucize anın içindedir.Bir kere an zamanın bir kesitidir.Yani kısa bir süredir.Peki bu sürenin öncesi nereye kadar gider? Sonu nereye varacak?” (AN, sf:9)
    Mithat Ünal, 1994 İnşaat Ustalığı işini yaparken gördüğü haksızlığı çimento kağıdına yazması ve bu yazının Gazipaşa Ekspres’te yayımlanmasıyla başlayan gazetecilik mesleğine bugün de başarıyla devam etmektedir.Mithat Ünal gazeteciliğe  nasıl başladığını ve Dünya’nın nasıl olduğunu,evrenin yapısını ne kadar büyük olduğunu , Dünya’nın ve Türkiye’nin evrendeki yerini sade ve anlaşılır bir dille anlatıyor AN Kitabında.
    Mithat Ünal, 1970 yılında Mersin-Bozyazı Dereköyü’nde dünyaya geldi. Anamur Lisesi mezunu. Lise döneminde sayısal bölümünde olmasına rağmen  yazdığı şiir ve makalelerle öğretmenlerinin dikkatini çekiyor.Yani çocukluk ve gençlik yıllarına dayanan bir yazma yeteneği var.   
    Mithat Ünal Gazeteci Oluyor
    Hayatını Gazipaşa ilçesinde inşaat ustalığı yaparak kazanan  Mithat Ünal, birgün işine giderken Mersin-Antalya Karayolunda dev okaliptüs ağaçlarının testerelerle  kesildiğini görmüş,çok üzülmüştü.Bu duygularını yazmalıydı, inşatta eline geçirdiği çimento kağıdına sonradan köşesinin adı olan kırık kalem ile içinden geçenleri yazdı. Ağlayarak yazdığı bu yazıyı Gazipaşa Ekspres Gazetesinde yayımlanması için başvurduğun da, yazısı çok beğenilip ertesi gün yayımlanmıştı bile. İşte bu yazı hayatının akışını değiştirmişti. Kitapta bahsettiği gibi o an hayatını değiştirmişti. Artık bu gazetenin Yazı İşleri Müdürü ve Köşe Köşe yazarı idi .
 Mithat Ünal, gazeteciliği  halen kendisine ait Anamur Ekspres’te sürdürüyor.Zamanla MESEM’den mesleki yeterlilik belgesi de alıyor. Şimdilerde gazetecilik mesleki yanında Digital Fotografçılık alanında Usta Öğretici olarak Halk Eğitim Merkezlerinde kurslar  veriyor.
     Mithat Ünal ve AN Kitabı
    AN Kitabı,1.Baskı 2025 Ocak .Editörü ve Kapak Tasarımı Ufuk Ünal,Sayfa Tasarımı Sevde Sarıtaş. Kitap Gülnar Yayınlarından çıkmıştır.
    AN Kitabının girişinde Mithat Ünal bır kısım anılarına yer vermiş. Kitabın ana konusu zaman ve evrende ‘an’ı anlamak için sorgulamalar yapmıştır. Yazarın dili sade ve anlaşılır.Konular ve olaylar ,arasında   bağlantılar kurulmuştur. Hayatımızın mucizesi evreni,zamanı zamanın en küçük birimi an’ı anlamak isteyenlere keyifli okumalar dilerim.
    Yazarın diliyle yazıya son verelim:”An, öyle bir şey ki,her bilginin ardından bir soru geliyor.”
 Kazım Kılınç/Eğitimci

Açıklanan son verilere göre ülke genelinde üretilen bir milyon ton muzun yarısı Anamur ve çevresinde üretilir. Doksanlı yıllardan itibaren Anamur çilek üretiminde önemli bir merkez haline gelmiş, avokado, tropikal meyve ve sebze üretimi hızla yaygınlaşmaktadır. Anamur’un ovalık ve düzlük kesimlerinde muz, çilek ve avokado üretimi hızla artmaya devam ederken, dağlık ve engebeli arazisi zengin bitki örtüsü ve çam, ladin, sedir ormanları dikkat çekicidir.  

Anamur ve çevresi tarihi, denizi, kumu, güneşi, eşsiz doğa güzellikleri, mağara ve düdenleri ile zengin bir turizm potansiyeline sahip olmasına rağmen halkın üretim ve ekonomik tercihi, ağırlıklı olarak turfanda meyve sebze üretimi, çiftçilik ve diğer zirai faaliyetlerdir.  

Anamur’dan diğer kentlere ulaşım konusunu ele aldığımız “Anamur’dan İstanbul’a giderken” başlıklı yazımızda; Anamur’dan İstanbul’a otobüsle yolculuğu anlatmaya çalışmıştık. Bunun bir de İstanbul’dan Anamur’a dönüşü var. Bu defa İstanbul-Adapazarı-Afyon-Antalya-Anamur rotasını kullandık.

Güneşli bir akşam üzere Alibeyköy Cep Otogarından yola çıktık. Kısa bir süre sonra paralı yola girmemize rağmen Yavuz Sultan Selim Köprüsüne ulaşmamız yarım saati buldu. Bir zamanların en meşhur Harem Otagarına geldiğimizde yaklaşık 1,5 saat geçmişti. Bazı otobüs şirketleri İstanbul’un Anadolu yakasındaki bu otogar girmiyor, yolcularını Ümraniye-Dudullu’da bırakıyor veya alıyorlar.  İstanbul Anadolu yakasında Harem veya Dudullu’dan yolcu aldıktan sonra otobüsler diğer ilçelerde zorunlu olamadıkça durmuyorlar.

Gebze, İstanbul’dan sonra otobüslerin ilk yolcu aldıkları merkezlerden biri. İzmit otogarı da uğraklardan sayılır. Sakarya (Adapazarı) bir kavşak merkezi konumundadır. Otobüsümüz Sakarya otogarından hareket ettiğinde yolculuğunuzun dört saati geride kalmıştı. Pamukova-Bilecik yoluna girince normal karayolunu kullanmaya başlıyorsunuz. Bu arada, bir yolun paralı otoyol veya normal devlet yolu olduğunu anlamanın en kestirme şekli, trafik işaret ve levhaları oluyor. Devlet yolunda levhalar mavi zemin üzerine beyaz, paralı yollarda yeşil zemin üzerine beyaz yazılar oluyor. Bilecik-Bozöyük bir kavşak konumunda Eskişehir, Bursa ve Kütahya’ya giden yollar burada kesişiyor. Biz Kütahya-Afyon yolunu takip ediyoruz. Aynı şekilde Afyon da doğuya, batıya,  güneye, kuzeye giden kara yollarının kesişme merkezlerinden noktasıdır. Bu nedenle Afyon çok canlı ve hareketlidir.

Afyon’dan sonra Antalya’ya gelmek için otobüsler Burdur, Bucak yolunu kullanıyorlar. Bazı şirketler ise Isparta, Aksu üzerinden Antalya’ya geliyorlar. Süre olarak fazla bir değişiklik olmuyor. Ama Anamur’dan İstanbul’a giderken Aksu-Isparta-Afyon yolunu kullanmak daha uygun düşüyor.

Antalya-Anamur arasında elli yıldan beri otobüsle veya özel aracımızla yolculuk yaparız. Nazilli Öğretmen Lisesinde okurken Anamur’dan Antalya’ya ve Nazilli’ye ilk defa 1974 yılında bir yaz günü gitmiştik. Yollar dar, virajlı, inişli, çıkışlı ve yorucuydu. Anamur çıkışından sonra radarı geçince otobüs tutmuş, Gazipaşa-Güney yakınlarına varıncaya kadar içimiz dışımıza çıkmıştı.  O vakitler Gazipaşa küçük bir kasaba, Alanya tipik bir kıyı kenti görünümündeydi. Antalya Otobüs Garajı kentin içinde Şarampol caddesindeydi.

Anamur’dan Antalya’ya, Nazilli’ye giden otobüs sayısı üçü beşi geçmez, çoğu zaman yer bulmakta zorlanırdık. Anamur’dan Antalya’ya 6-7 saatte varır, İzmir’e gidecek otobüs saatini beklerdik. Otobüs bulamazsak Burdur’a, Isparta’ya gider, oradan bir şekilde Nazilli’ye gitmeye çalışırdık. Bazı zamanlar bir kavşak noktası olan Dinar otobüs beklediğimiz yer olurdu. Bir defasında Burdur’dan kara tren ile Nazilli’ye maceralı bir yolculuğumuz olmuştu.   

 Antalya Şehirlerarası Otobüs Terminali Kepez ilçesinde.  Antalya’dan sahil güzergâhını kullanacak araçlar Akdeniz Sahil Yolunu (d-400 yolu) kullanmak zorundalar. Antalya şehir içinden Aksu’ya kadar olan bölümde karayoluna paralel tramvay hattı da bulunuyor. Özellikle 1980’lerden sonra Antalya turizm merkezi olmuş. Şehrin doğusunda ve batısında turistik oteller, moteller, dinlenme merkezleri yapılmış. Alanya turizm alanında almış başını gitmiş. Antalya merkez, Aksu, Serik, Manavgat, Alanya’ya kadar olan bölümde gelişmiş yol ağına rağmen çok yoğun bir trafik akışı var. Bu nedenle Antalya-Alanya arasında yolculuk süresi 3-3,5 saati buluyor. Gazipaşa Havaalanı açıldıktan sonra hızla gelişmeye başlamış. Gazipaşa çıkışında Güney’e kadar bölünmüş yoldan gidiyorsunuz. Bundan sonra Anamur-Kaledran’a kadar yol oldukça zahmetli. Anıtlı (Kaledran) Çayı Antalya-Mersin sınırını meydana getiriyor. Anıtlı’dan Demirören (Melleç) Viyadüklerine kadar yol yine zor ve dikkat ister. Melleç’e geldikten sonra “artık Anamur’a geldik sayılır” diyorsun. Bir tünelden girip diğerine geçiyorsun. Melleç’ten Anamur’a eskiden 25-30 dakikada gelinebilirken şimdilerde bu süre 15 dakikaya kadar gerilemiş. Anamur’a geldiğini eski radar yol ayrımına gelince anlıyorsun. Sonrası Ören Toki konutları ve Anamur merkezde otogar.

Yine mi çok uzadı ne. Yeniden görüşmek üzere hoşça kalınız.

yeni bir kâtip tutmuşlar peşime
içtikçe yazıyormuş bana ne

yıldızlar sağalım gecenin göğsünden
toplayalım usumuza takılan bütün soruları
bir bardakta damıtalım hepsini

sen türkü çal
ben felekten bir gece

senin sazın
benim sızım
göçelim bu diyardan
bir türkünün içinde

yazarsa yazsın kâtip
kaldır şerefe
içelim dönmemesine
kime ne

Anamur Türkiye’nin en güney ucunda, Mersin’e 212 km,  Antalya’ya 256 km uzaklıkta şirin bir ilçe merkezidir. Anamur’dan çevre il veya ilçelere ulaşım karayolu ile gerçekleşir.

Batıda Muğla-Datça’dan başlayıp doğuda Hakkâri’de İran sınırına kadar uzanan D-400 karayolu  (Akdeniz Sahil Yolu) Anamur’un başka kentlere ulaşımını sağlayan en önemli ulaşım ağıdır. Anamur-Ermenek yolu da Karaman, Konya gibi iç bölgelere ulaşımı sağlar. Yaz aylarında Anamur-Girne arasında hizmet vermeye başlayan feribot seferleri de başka bir ulaşım türüdür. Anamur’dan uçakla yolculuk için Gazipaşa Havaalanını kullanmak gerekiyor. Demiryolu veya hızlı tren için Mersin veya Konya’ya gitmek gerekiyor. 

İstanbul, çoğu insanımız için hala “taşı toprağı altın” olan, kalabalık, karmaşık, kozmopolit bir sanayi ve ticaret merkezidir.  Anamur’dan İstanbul’a gitmek için özel araç, otobüs veya uçaktan birini veya Karaman-Konya’dan hızlı treni kullanmak mümkün.  

Özel araçla yolculuk yapacaklar için en kısa rota, yaklaşık 12 saat sürecek Anamur-Antalya-Afyon yoludur. İstanbul-Ankara-Konya-Anamur rotası da yine 12 saat sürüyor. Eskiden “git gel Konya Ankara altı saat denirdi. Hızlı tren seferleri başlayınca bu durum değişmiş. Konya’dan Ankara’ya veya İstanbul’a çok daha kısa sürede ulaşılabiliyor.

Anamur’dan Türkiye’nin pek çok yerine otobüs seferleri bulmak mümkün. Örneğin Antalya veya Muğla gibi turistik bölgelerden kalkan çoğu otobüs şirketi Anamur’dan geçmek zorunda. Bu nedenle Anamur’dan Mersin yönüne veya Antalya yönüne günün her saatinde otobüs bulunabiliyor.

Anamur’dan İstanbul’a otobüsle seyahat etmek için iki seçenek var. Birincisi Anamur-Alanya-Antalya-Afyon-İstanbul güzergâhı, diğeri de Anamur-Silifke-Mersin-Tarsus-Ulukışla-Niğde-Ankara-İstanbul, olmadı Tarsus’tan sonra Pozantı-Aksaray-Ankara-İstanbul yollarını da kullanmak.

Güncel olarak Anamur’dan İstanbul’a giden iki otobüs şirketi var. Biri batı tarafa yani Anamur-Gazipaşa yönüne, diğeri de Anamur-Silifke-Mersin yönüne doğru gider. Fakat sonuçta en son varacakları yer İstanbul Avrupa yakasında Esenler Otogarıdır. Anamur’dan İstanbul’a ulaşmaları arasında önemli bir süre farkı yok. Her ikisi de yaklaşık 17,5-18 saat sürüyor.

Anamur’dan İstanbul’a otobüs ile yolculuk için başka alternatifler de var. Silifke- Mersin veya Alanya-Antalya’dan İstanbul’a giden çok sayıda otobüs şirketini kullanmak mümkün. Fakat en uygun olanı Anamur’dan hareket eden şirketler, bilet fiyatları pek fark etmiyor. 

Anamur’dan İstanbul’a yolculuk için hava yolunu da kullanabilirsiniz. Gazipaşa Havaalanına Anamur ve Bozyazı’dan servisle yaklaşık 1,5 saatte gidilir. THY ile İstanbul Havalimanına Pegasus ile Pendik’te Sabiha Gökçen Havalimanına uçulabiliyor. Gazipaşa ile İstanbul arası uçak ile 1,5 saat kadar sürüyor.  

Geçtiğimiz yaz Anamur-Girne arasında feribot seferleri başlamıştı. Feribotla Kıbrıs’a geçip Ercan Havaalanından İstanbul’a uçmak da bir başka çözüm. Elbette Antalya veya Çukurova Havaalanı alternatifleri de var.

Biz Anamur’dan İstanbul’a otobüs yolculuğu yaptık. Anamur-Silifke-Mersin-Ulukışla-Niğde yolundan gittik. Anamur’dan çıktıktan sonra otobüsümüz Bozyazı’ya uğrayıp yolcularını alıp devam etti. Bozyazı-Tekeli çıkışında tünellere girdik. Bir tünel, bir köprü derken Aydıncık yakınlarında normal yola ulaştık. Eskiden otobüs ile 35-40 dakika olan Tekeli-Aydıncık arası 10 dakikaya düşmüş. Akkuyu Nükleer Santral Yapımı eski Büyükeceli kasabasını büyükçe bir kente dönüştürmüş. Silifke’ye 2 saatte girdik. Buradan sonra Mersin Otogarına girişimiz yaklaşık 3 saati buldu. Böylece Anamur-Mersin yolculuğu eskiden olduğu gibi 5 saatten aşağıya inmemiş. Bu arada Erdemli çıkışında otoyola çıkınca trafik sel gibi, hızlı akıyor. Erdemli-Silifke arası gerçekten yoğun bir araç trafiğine sahip. Bu bakımdan Çeşmeli-Taşucu otoyolunun bir an önce yapılması lazım.

Mersin-Tarsus-Yenice arasında çoğu araç paralı olsa da otoyolu tercih ediyor. Çukurova Havalimanı Yenice’yi yeni bir çekim merkezi yapmış. Ulaşımda eskiden beri Gülek Boğazı önemli bir geçit. Karayolu, demiryolu buradan geçiyor. Pozantı-Tarsus-Mersin-Adana otoyolu kara ulaşımını çok kolaylaştırmış. Yine son yıllarda ulaşıma açılan Ankara-Niğde Otoyolu da ulaşımda çığır açmış, uluslararası ticaret yolu olması düşünüyormuş.

Eskiden Ulukışla-Aksaray- Ankara güzergâhı kullanılırken, şimdi Ulukışla-Niğde-Ankara yönü tercih ediliyor. Bir de otoyollar Ankara’ya girmeden Gölbaşı’ndan devam ediyor. Ankara çıkışında ilk durak Bolu oluyor, sonra Düzce geliyor. Sakarya-Adapazarı bir anlamda bir kavşak. İzmit ve ilçeleri,  İstanbul adeta birbirinin içinde girmiş. Gebze’den sonra otobüsler genellikle Ümraniye-Dudullu’da yolcu indirme ve bindirme yapıyorlar. Sonra Avrupa yakasına geçiyorlar. Ağır tonajlı araçlar ve otobüsler 3. Köprüyü (Yavuz sultan Selim) kullanmak zorundalar. Bir ayrıntı daha verelim. Dudullu ile Alibeyköy Cep Otogarı arası yolculuk bir saat sürüyor.  

Uzattık farkındayım. Kazasız, belasız iyi yolculuklar diliyoruz.

Yeniden görüşmek üzere hoşça ve sağlıcakla kalınız.

şimdi sözcükler sahte
ünlüleri alınmış içinden
tuşlarla uçuşuyor
yağsız
tuzsuz
yavan
tanıyana tanımayana...

düşe kaldım geceye
düşe saklandım
mademki sen ebesin
hadi
        bul
               beni

toprağı eşeleyip durduğum
küçücük bir değneğin
içinde saklıyım
hadi
        bul
              beni

şiirimdeyim şimdi
sözcükler arasında
açıktan dökemedim içimi
imgelere saklandım
hadi
       bul
            beni

yok yok 
mademki sen ebesin 
içime saklandım 
hadi 
       hadi 
              bul 
                   beni...

işçiler
çilek işçileri
oturmuşlar çizi arasına
kaplumbağalar gibi
adım adım
dura sürüne
çilek diziyorlar sandığa

birileri 
elleri cebinde
geçmiş karşılarına 
çalışanın yorgunluğunu alırmış gibi 
övgüler diziyor karşılığında 

işçiler 
çilek işçileri 
terazili elleriyle 
yedi gün yetmiyor da kendilerine 
fazladan gün uluyorlar 
çalışma günlerine 

karın doyurmak için midir 
bütün bu çabaları 
yoksa taşımak mıdır sandık sandık 
karnı doymayanların karınlarına 

işçiler 
çilek işçileri 
iki büklüm olmuşlar da 
bir umut uğruna 
gün gün 
her gün 
çile/k diziyorlar yarınlarına

çoktular... 
sinek gibi şerbete kondular 
duydukça çoğaldılar 
doydukça çoğaldılar 
çıkarcı 
yalancı 
soyguncu oldular 
iki yüzlü 
aç gözlü oldular 
mikroplaştılar 
her yere bulaştılar 
kör sağır oldular 
işlerine gelmeyeni duymadılar 

çoktular... 
oburdular 
yağlandılar 
çarkladılar dişleri 
dişlilere yağ oldular 
doymadılar doyuramadılar 
şerbet bitti 
oltaya geldiler 
midelerinden vuruldular 

dönüş zor artık 
yollar zifiri 
şimdi çırpınıyorlar...

bendeki yüzün bende kalsın
düşüme iyi geliyor
avunuyorum
yollar çiziyorum içime
düşüne düşüne başlıyorum yürümeye
birinden biri sana çıkar diye
    içimden çıkamıyorum

ayaklarım çakır dikeni
yüreğim yol yorgunu
içimde kalıyorum

yüzünü gören bir düşe sırtımı dayayıp
hesaplara dalıyorum
gülüşlerimi topluyorum
düşlerimi topluyorum
bir kahkahan etmiyor

bendeki yüzün bende kalsın
düşüme iyi geliyor
avunuyorum...

16. yüzyılda, Avrupa'nın coğrafi keşiflerinin ardından bu terim, özellikle para arzının şişkinliği ve tüketici fiyatları üzerindeki etkisi için kullanılmıştır. Fakat 20. yüzyıla gelindiğinde, 'enflasyon' birçok farklı boyutuyla anılmaya başlamıştır.

Bu tamının sıkıcı ve uzun olduğunun farkındayım. Konuyu daha anlaşılır hale getirmek için, bir örnekle devam edelim.  Bir tarım ve küçük sanayi ülkesi olan Osmanlı dönemine gidelim. Bir kasabada elma ticareti yapan tüccar Ahmet Ağa ve bu ürünü üretip Ahmet Ağaya satışını yapan Ali Amca'nın yaşadığı durumu düşünelim; Her şey normal olarak devam ederken, Ahmet Ağa kilosunu 2 akçeye satın aldığı elmaları Osmanlı Sarayına 3 akçeye satıp, kazandığı para ile kendi ihtiyaçlarını karşılıyorken, bir gün öyle bir şey olur ki, Ahmet Ağa saraydan aldığı akçelerle kendi ihtiyaçlarını almak için çarşıya gittiğinde fiyatların eskisinden farklı olduğunu fark eder. O dönem için nedenini anlaması pek mümkün değildir. Alım gücünü yeniden eski duruma getirmek için ürünlerini 4 akçeye satmaya karar verir. Her şeyin fiyatının arttığını gören Ali Amca da artık elmaların fiyatının 3 akçe olduğunu söyler. Ahmet Ağa kendi maliyetindeki artışı ve genel fiyatlardaki artışa yetişebilmek için saraya sattığı elmaların fiyatını bir anda 4 değil 5 akçe yapar.

Tabii ki yukarıdaki örneğin bir anda olması pek mümkün değildir. Ama aslında olan şudur; 1 akçenin gümüş madeni olarak ağırlığı zaman içerisinde 0,77 gr’dan savaşlar ve ekonomik zorluklar, gümüş madenlerindeki zorluklar gibi durumlar neticesinde 0,31 gr’lara kadar düşmüştür. Bu, elinizde aynı miktarda gümüş varken ve üretim seviyesi de yine aynıyken, piyasada artık neredeyse iki katından fazla para bulunmakta olduğu anlamına gelir. Arz ve talep dengesi devreye girip, paranın bu kadar çok olması ürünlerin fiyatını artırmakta, yani paranın alım gücü düşmesine neden olmaktadır.

Enflasyon, gelir dağılımında adaletin sağlanmasının önündeki en büyük engellerden biridir. Ve bu durumdan en büyük zararı, ücretli çalışanlar ve yerli para birimi cinsinden tasarrufu olan kişiler görmektedir. Tabii tasarruf sahipleri bu durumu ortadan kaldırabilmek için birikimlerini gayrimenkul veya kıymetli madenler gibi araçlara aktararak değerini koruma yoluna gidebilirken ücretli çalışanların tek yapabildiği fiyatı daha da artmadan temel ihtiyaçlarını karşılamak ve bir an önce zam döneminin gelmesi beklemek olmaktadır.

Eğer enflasyon bu kadar kötü sonuçlar doğuruyorsa, neden gelişmiş ülkelerde bile sınırlı oranda enflasyon bulunmakta diye düşünürsek, enflasyonist ortamda tüketiciler fiyatlar genel seviyesinin daha da yükseleceği beklentisi ile harcamalarını öne çekip, değer kaybından biraz olsun kurtulmak isteyecektir. Yatırımcı ise fiyat artışı beklentisi ile karını daha da arttırmak için yeni yatırımlara yönelip işletmesini büyütmek isteyecektir. Bu, ekonomide canlanmaya ve büyümeye yol açacaktır. Ancak burada önemli olan büyümenin reel olarak sağlanabilmesidir. Enflasyonist ortamlarda büyüme, enflasyondan arındırıldığında bile genellikle pozitiftir ama sosyal adaletin bozulması yönüyle olumsuz etkileri de vardır.

İşte bu noktada hükümetlerin tercihleri devreye girmektedir. Eğer hedefiniz yüksek büyüme hızıysa, bu yolu tercih edebilirsiniz. Bazı durumlarda durgun ekonomiyi canlandırmak için dahi (Covid-19 döneminde Avrupa ve Amerika’da olduğu gibi) bu yola başvurulabilir. Bu noktada akıllara İsmet İnönü’nün İkinci Dünya Savaşı sonrası seçim meydanında “Sen bizi aç bıraktın, ekmeksiz bıraktın” sözüne karşı olarak “Ben sizi ekmeksiz bıraktım ama babasız bırakmadım.” cevabını vermesi gibi tercihler devreye girmektedir. Enflasyonist bir büyüme seçen bir hükümette, “Ben sizi fakir bıraktım ama işsiz bırakmadım” savunmasını yapabilir. Ya da tercihini sosyal adaleti sağlayıp, yavaş ama sağlıklı bir büyümek olarak belirleyip, enflasyon ile mücadele etme yoluna gidebilir.
Sonuç olarak, enflasyon ekonomideki en önemli konulardan biridir ve bu nedenle merkez bankalarının en önemli görevi fiyat istikrarını sağlamaktır. Bu doğrultuda sürekli ölçümler yapıp, elindeki para politikası araçları ile bu dengeyi sağlamaya çalışırlar. Ama yukarıda akçe örneğinde olduğu gibi kamu harcamalarının artması tüm ekonomik dengelerin bozulmasına neden olmaktadır. 

Kamu harcamalarında tasarruf sağlanmadan, yalnızca para politikası önlemleri ile enflasyonla mücadele etmek mümkün değildir. Bu işin kestirme yolu “ayağını yorganına göre uzatmaktır. “  Bunun anlamı gelirine göre harcama yapmaktır. Hâlbuki ülkemizde genel eğilim insanların gelirlerinden çok fazla harcama yapmaları ve borçlanmalarıdır. 

Ekonominin belirli değişmez kuralları vardır. Bu kuralları göz ardı eder, uygulamaz, ortaya çıkan sorunları halı altına süpürürseniz günümüzdeki baş edilemez hayat pahalılığı ve beraberinde ortaya çıkan problemlerle didişir durursunuz.

Yeniden görüşmek dileği ile hoşca ve sağlıcakla kalınız.

Özgür birey olmanın insanlık özünü almış kişiler; kölelik ve biat gibi insanı kullaştıran, körleştiren gerici, bağnaz, yobaz gibi yapıların içinde yer almaz. Bireysel özgür kişiliği gelişmemiş, okumayan, sorgulamayan, araştırmayan kişiler inançsal veya ideolojik bağnazlık içinde bir tür modern köle olarak kullanıma uygundur!.. Okumamış, yoksul, kendini geliştirmemiş feodal (inanç körlüğü, ağalık baskısı vb.) yaşam içinde, yaşamsal zorluk çeken kişiler tarikatların çok çabuk kölesi olurlar. Geçmişte ağalar tarafından, bedensel ve ruhsal sömürü kölesi olanlar, bugün din tüccarı tarikatların kölesi durumundadırlar. Din tüccarı, din taciri tarikatların gerçek inançla, inançsal yaşamla uzaktan yakından ilgileri yoktur. Özellikle bizim ülkemizde emperyalistlerin taşeronu ve piyonu olarak beslenmiş, desteklenmiş ve güçlenmelerine imkan sağlanmıştır!.. Emperyalist proje ile iktidara getirilen sözde "müslümanların temsilcisi" AKP hükümeti, kendini de var eden, ayakta durmasına "yardım" eden tarikatlara her zaman güç ve omuz vermiştir! Tarikatlar özünde islâm düşmanıdır. Peki nasıl olurda islam düşmanı tarikatlara hükümet tarafından tüm kapılar açılır?.. Projeyi yapan, iktidar yolunu açan emperyalizm olunca, taşeronları bir araya getirmek çok zor olmasa gerek!.. Emperyalistler; Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin varoluş düşmanıdır... Bu düşmanlığın kökeni; Çanakkale, Kurtuluş Savaşı ve Lozan da elde edilen zaferlerdir... Bağımsız, demokratik, çağdaş, laik, üniter cumhuriyeti yıkım projeleri, cumhuriyetin kuruluş aşamasında da oldu, yıllardır da taşeronlar ve iş birlikçileri tarafından denenmekte!.. Her ne kadar ciddi anlamda Atatürk ilke ve devrimlerine zarar verseler de, Anadolu halkı, özümsediği bağımsız, çağdaş, laik, demokratik, üniter devlet yapısı içinde barışık yaşam kültürünü, tüm ayrıştırmacı, bölünmeci politikalara karşı inatla savunmakta ve korumakta... Birçok yazımda dile getirdim, bıkmadan, usanmadan, inatla getirmeye devam edeceğim... 
Türkiye Cumhuriyeti Devleti içinde; Atatürk ilke ve devrimlerini yok sayan,..Atatürk'e hakaret ve küfür eden,..Çağdaş, laik, demokratik, bağımsız, üniter cumhuriyetin temel taşlarıyla oynayan,.. Emperyalistlere taşeronluk ederek bölücü, ayrımcı, yıkıcı politikalarla halkı birbirine "düşman" etmeye kalkan,.. Bağnaz, gerici yobaz, mankurtlaşmış hiçbir yapı Türkiye Cumhuriyeti Devleti nin temel yapısını yıkamaz... 
Halkları birbirine kırdırmayan, şiddetten uzak, demokratik, laik, üniter cumhuriyet  yönetimi içinde, yurttaşların eşitliği ve barışık yaşam kültürünü savunan, ideolojik ve inançsal düşüncesi, kimliği, dini, ırkı ne olursa olsun insandır zihniyetini savunmak cumhuriyeti besler... Atatürk ilke ve devrimleri ışığında; daha bağımsızlıkçı, çağdaş, demokratik, bilimsel, üretken, sosyal adaletçi, hukukun ve insan hak ve özgürlüklerin güçlü olduğu bir cumhuriyet yaşamı insanlığımıza güç ve değer katacaktır... 
Birileri çıkacak "ayyaş" diyecek  tarikatlara ve emir aldıkları "merkezi otoriteye" yaranmak için!.. Aldırma inadına kenetlen... 
Birileri kalkacak hakaret ve küfür ederek sabrımızı deneyecekler!.. Bu onların kirliliğini, uşaklığını, zayıflığını gösterir!.. Sen kenetlendikçe kirlilikler yok olacaktır... Birileri kalkıp heykellere saldıracak, akli dengesi bozuk diyecekler!..Kendileri o kadar "ödlek" ki bu tür insanları kullanacaklar!..Birileri çıkacak "kılıç kalkan" oynayacak, dini kullanarak halkı birbirine düşman etmeye çalışacak!.. Kolay değil anadolu halkını bir birine kırdırmak... 
Anadolu halkı: Cesareti, mertliği, direnişi, sevgiyi, hoşgörüyü; Pir Sultan Abdal dan, Karacaoğlan dan, Yunus Emre den, Mevlânâ dan, Mustafa Kemal Atatürk den, Nazım Hikmet den ve onlarca yiğit, ilerici, aydınlanmacı yurtseverlerden almıştır... 
İnanıyorum ki bu millet istiklâl ve istikbâli için yeniden tüm renkleriyle birlikte, omuz omuza vererek ayağa kalkacaktır...

Gelir dağılımındaki dengesizlik ve adaletsizliklerden başlamak gerekirse; bir ülkedeki gelir dağılımını piramitlere benzetmek mümkündür. Piramit geometrik olarak dış görünümü üçgene benzeyen, tabanı kare veya dikdörtgen şeklinde bir yapıdır. Piramit denilince çoğu kez Mısır Piramitleri akla gelir. Bir toplumun gelir dağılımı da piramitlere benzetilebilir. Piramidin en tepesinde yer alan ve toplumun ancak %5’ini temsil eden bölüm en zengin grubu gösterir. Piramidin kare veya dikdörtgen biçimindeki tabandan başlayan belli bir bölümü ise toplumun en yoksul kesimini ifade eder. Geri kalan bölüm ise orta gelir grubudur. Gelişmiş ve refah düzeyi yüksek toplumlarda orta gelir grubu piramidin en geniş alanını kapsar. Geri kalmış veya gelişmekte olan toplumlarda piramidin tabanı diğer bölümlere göre çok daha büyük bir alana yayılır.  
Şimdi bu gelir ve gelir dağılımı konusunu biraz açalım:
Bir ülkede belli bir dönem içinde elde edilen gelirlere, milli gelir denir. 
Milli gelirin ülke nüfusuna bölünmesi ile ortaya çıkan değere kişi başına düşen milli gelir denir. 
Milli gelir ve kişi başına düşen milli gelir ülkelerin ve milletlerin gelişmişlik düzeyinin anlaşılmasını sağlayan temel verilerden biridir. 
Bir ülkede kişi başına düşen milli gelir ne kadar yüksek ise; ülke o kadar gelişmiş veya o kadar zengin sayılır. Milli gelir ve kişi başına düşen milli gelir ne kadar düşük ise o ülke de o kadar geri kalmış ve yoksuldur. 
Gelişmişlik düzeyi ne olursa olsun, hiçbir ülkede kişi başına düşen milli gelir dağılımı eşit değildir. Belli bir kesim çok yüksek gelir elde ederken, öbür taraf kişi başına düşen milli gelirden çok düşük gelir elde eder. Gelir durumu ne çok düşük, ne çok yüksek olmayan kesime orta gelir grubu denir. Devletler bu gelir dağılımı dengesizliğini ortadan kaldıracak bir takım tedbirler almak zorunda kalırlar. Sosyal devlet politikalarını bu kapsamda ele almak ve değerlendirmek gerekiyor.  
Bir ülkedeki üretim ve milli geliri; tarım, sanayi ve hizmet gibi dallara ayırmak mümkündür. Bu noktada ülkelerin, hangi üretim ve gelir grubuna öncelik verdiği gibi makro politikalar öne çıkıyor. 
1838 Baltalimanı Antlaşmasından sonra borç batağına saplanmış, borcunu ödeyemez duruma düşmüş, alacaklı devlet veya kuruluşlar tarafından gelir kaynaklarına el konmuş Osmanlı devlet ve ekonomi yapısından yeni Türkiye Devletine geçerken, ülke ekonomisi tarım ve hayvancılığı dayalı, halk yorgun, bitkin ve yoksuldur. Tarım ve hayvancılık ile geçimini sağlamaya çalışan halkın çoğunluğu köylerde yaşamaktadır. Kentlerde yaşayanlar genellikle mutlu azınlık sayılan, Ermeni, Rum, Yahudi veya başka ülke vatandaşı yabancıdır. Doğal olarak köyler tarım ve hayvancılıkla, kentte yaşayan azınlık ve yabancılar sanayi ve hizmet alanında faaliyet göstermektedir. 
17 Şubat 1923’de İzmir’de bir iktisat kongresi düzenlenir ve bir ekonomik model belirlenmeye çalışılır. Düşünülen sistem kırsal ve kentsel kalkınmayı birlikte götürmektir.  Devlet, özel girişimci bir sanayileşme düşüncesi ön plana çıkar. Ülkenin dört bir yanına yollar, okullar, fabrikalar yapılmaya başlanır. Uygulanan sistem ile 1934 yılında ilk kez dış ticarette yani ihracatın, ithalattan fazla olduğu duruma gelir. Bu tablo Atatürk’ün 10 Kasım 1938’deki ölümüne kadar devam eder. Bundan sonra ikinci dünya savaşı, kıtlık, yokluk yılları başlar.  
 1939-1945 İkinci Dünya Savaşından sonra, ülkeler bir ABD merkezli, diğeri Soviyetler Birliği merkezli olmak üzere ikiye bölünür. Bu bölüşümde Türkiye ABD’nin payına düşer. Nitekim 1947 yılında ABD ile Türkiye arasında bazı antlaşmalar imzalanır. Bu antlaşmalardan sonra meydana gelen her gelişme ABD’nin ve onun uydusu konumundaki Batı Avrupa ülkelerinin yörüngesinde şekillenir. 
1940-50’li yıllardan itibaren Türkiye’ye yüklenen kalkınma rolü tarım ve hayvancılıktır. O tarihten 24 Ocak 1980 kararlarına kadar Türkiye, ithal ikamesine dayalı bir ekonomik büyüme modeli takip ederken, bu tarihten sonra ABD ve Avrupa ülkelerinde yerleşmeye başlayan küreselleşme ve neoliberal ekonomi modeli dayatılmaya başlar. 12 Eylül askeri darbesi bu işin tuzu biberi olur. Bu politik model gereği devletin elinde bulunan paraya dönüşebilecek ne varsa hepsi özelleşleştirme adı altında özel kişi veya şirketlere satılır. Bugün devletin elinde çok stratejik bazı kurumlar dışında ekonomik değer yok gibidir. Büyük sanayi kuruluşları yerli veya yabancı şirketlerin denetimi ve kontrolü altındadır. Serbest piyasa ekonomisinin uygulandığı ülkelerde, yerli veya yabancı şirketler için önemli olan para kazanmaktır. Bu nedenle sürekli olarak şirketlerin el değiştirmesi küresel ticaretin bir gereğidir.  
1980 sonra Türkiye’de üretim yapısı değişmiş, tarım ve hayvancılık geri plana düşerken sanayi ve hizmet alanları öne çıkmaya başlamıştır. Halbuki bir ülkenin her açıdan gelişmesinin ölçüsü, tarım-sanayi-hizmet gibi üretim faktörlerinin dengeli dağıtımına bağlıdır. Bu dengeyi kuramazsanız, hayat pahalılığı, gelir adaletsizliği, yüksek enflasyon, döviz, faiz, borçlanma sarmalından kurtulamazsınız. 
Bu politikalar nedeniyle ülkemizde kırsal kesimlerden kentlere doğru yoğun bir göç dalgası yaşanmış ve köylerde yaşayan nüfus iyice azalmış, üretim durma noktasına gelmiş, insanlar yoksullaşmıştır. Köylerden kentlere göç edenler, sağlıksız şartlarda yaşamaya ve emek gücüne dayanan işlerde çalışmaya zorlanmıştır. Dün köyünde hiç kimseye muhtaç olmaksızın yaşayan geniş kitleler yardıma ve sosyal desteğe muhtaç durumdadır. Ne yazık ki, büyük kentlerin kenar semtlerinde perişan olmuş milyonlarca insanın yeniden köyüne kentine dönüp, tarım, hayvancılık alanında çalışmasına yönelik bir politika ve gelişme de yoktur.
Uzattık bitirelim. 
Yeniden görüşmek üzere hoşça ve sağlıcakla kalın, 

Arenada “kabul”ün yürüyüşü bile farklıdır, bilinç tarafından iyi motive edilmiştir; ama “kabullenme”nin adımları, özgüvenliymiş gibi olsa da yere tam basmamaktadır! “Kabul”ün, baskınlığı nettir. “Kabullenme” ile çatışması bilinç düzeyinde her zaman olur. Onun için hayatın seyrini doğrudan etkiler. Zaman geçtikçe zıtlaşma ve çatışma eksik olmaz; ama çatışmalar, tam algılandığında bireyin “kendini kabul” ve “var” olma çabası olduğu algılanır. Çatışma, hayatın seyrinde etkin bir şekilde hep olacaktır.

Kabullenmenin içinde olduğu zannedilen “kabul”ün sürekli bir başkaldırı halinde olduğunu algılayan birey, kendi içindeki çalkantıyı dindiremez. Kabullenmelerin, Yaşamın acımasız rüzgârlarına kabullenmelerin direnci azdır. Her savurulmada hayatın ritmini de etkiler ve bilinç düzeyindeki eğretiliği önlenemez; çünkü bireyin kendi dışında gerçekleşen doğruya olan inancı tam değildir. Küçük bir şüphe ile yapılan sorgular yıpratır. Sadece kabullenilmiştir ve o, öyledir. Hoca dedi, komşu dedi, öyle duydum, uzman dedi, dayım dedi, annem dedi, babam dedi söylemlerinin küçük bir sorgu ile sarsılabildiğini gören birey, kendini bir anda arenada bulur; kendi ne demiştir? Cevap yoktur! Duyumlara karşı çıkacak birikim, donanım, farkındalık ve özgüven eksikliği ile kabullenme gerçekleşmiştir; ama sorgulama rüzgârları hiç dinmeden devam edecektir. Kabullenmenin üstenci bir hisle gerçekleşmesinin gücü, kâğıttan bir kule gibidir aslında. Küçücük bir sorgu rüzgârında bile savrulur.

Yaşamın her zaman güçlüden yana tavır koyduğunu algılamak, kabullenmeye olan mesafeyi arttırır. Kabullenme yolunda olan herkes, aslında gizli bir “pes etme” hissinin de saldırısına uğrayacağını fark etmez; ama bunu kendi donanımlarını arttırdıkça algılaması, umut ışığı olur. Kabullenmenin, “istese de istemese de” gibi üstenci bir hisle anılması, kabul ile farkını  anlatır. Kabule giden yolların pek de sanıldığı kadar düz olmadığı ortaya çıktıkça yılmadan devam isteği, bir mecburiyet halini aldığında, bireyselleşmenin de kapısı çalınmaya başlar. Kendi bilinciyle gerçekleşen “kabul”ün en önemli değeri budur.

Her zaman “neyi kabul” edeceğinin şaşkınlığı ile içinde bulunan dürtüler su yüzüne çıkmaya başlayınca, eylemsel bir devinim hissi tetiklenecektir. İçindeki yapma, olma ve başarma arzularının dizginsiz hali hissedildikçe de tetiklenen hisler güçlenir. Yaşamın, donanımsızları bir kuru yaprak gibi belirsizliğe doğru sürüklediği gerçeği, kendini var etme düşüncesini tetikleyecektir. Hangi yaşamsal donanıma sahip olduğunun sorgusu, beyninde dönmeye başlar; aslında eylem başlamıştır.

Kabullenme, “kendi inisiyatifi dışında belirlenmiş davranış, fikir, düşünce, yargı, olay, kavram, kuram ve yaşamsal dinamiklerin olduğu gibi doğru olduğuna inanma” anlamı taşır. Daha sonra başka doğruların sorgulanmasıyla ortaya çıkan zıtlaşma, iç burukluğa sebep olacaktır. Kabullendiklerini değiştirememe hissi donanım eksikliğini tetiklediğinden, burukluk biraz daha artar ve özgüven duvarlarını yıpratan dalgalar haline gelir. Asıl belirleyici dinamiğin, “sorgulama” olduğu algılandığında ise her an “kabullenme” ile çatışma halinde olacağı açıktır. Kabullenmenin sorgulamaya gerek duyulmadan, akıl onayı olmadan kolayca gerçekleşmesi, özgüveni yerle bir edeceği akla gelmez. Sorgulama sonucunda aklın onayı inanmayı sağlayacağından ise birey, kabullenme yoluna değil “kabul” yoluna sapacaktır. Kabul yolunun gittikçe aydınlanması, akıl ve bireysel donanımlarla gerçekleştiğinden bireyselleşme hazını da tetikler.

Elbette yaşamın insana sunduğu tüm yaşamsal değerlerin kıymetini bilmek gerekir; ama o değerleri kendi becerileri ile yaşama kafa tutmadan elde edemeyeceğini de bilmek gerekir. Beceri ve donanım eksikliği, her zaman kabullenmeyi cazip hale getirir. Yaşamsal donanımları elde etmek elbette zordur. Yaşamsal donanımları, hiçbir özveri ve emek çekmeden doğumla beraber hazır bulanlar; o donanımları kendi emeği, gücü, becerisi, aklı, zekâsı, özgüveni ve alın teriyle elde edenlerin duydukları hazzı bilemeyeceklerdir. Mutlu ve güçlü olmak; yaşamın istenen her şeyi sunmaya hazır olduğunu görebilme şansıdır; ama bu şansı, sadece bireysel donanımlarını tamamlamış olanlar kullanabilecektir! O donanımların, zor, çetin ve taşlı yollarda emek harcayarak gerçekleşebileceği unutulmamalıdır.

Kabullenmenin, karşıt düşünce ve değerlendirici tutum geliştirmeden boyun bükerek gerçekleşmesi, insanın iç dengelerini bozar. Üstenci güç ve yetersizlik hissiyle gerçekleşmesi, kabul ile savaşı önleyemez; çünkü “kabul”, aklın onayı ve bireysel doğruların dengesi ile gerçekleşebilecektir. Genellikle sorgulama gücüyle karşıt düşüncelerle savaşarak elde edilen bir düşünsel katmandır. Bireyin kendini sorgulama ihtiyacı ile başlayan bu süreç, çok çetin geçer. Kimseye belli etmeden bireysel eksikliklerin masaya yatırıldığı yargılamalar, iç dünyada gerçekleşir. Ego bir odaya kilitlenmiştir. Karakterin, benliğin ve kişiliğin bile sorgulanmasıdır  bu. Başarısızlıklar, beceriksizlikler, özgüvensiz davranışlar, donanımsal kompleksler ve eksikliğe dair ne varsa ortaya dökülür. Masaya vurulan yumruklar, yükselen serzenişler ve itirafların havada uçuştuğu arenadır bu. Aynı zamanda kendini gerçekleştirmenin ön onayı ve “Kendini kabul” bilincidir de.Bu kabulün nasıl olduğundan öte, ne olduğu bilincinin güçlenmesi önemlidir. Adımlar tam atılmaya, yeri döver gibi özgüvenli yürünmeye başlandığında, her şey olduğu gibi onaylanmış demektir. Bu bilincin “kendini kabul” savaşı olduğunu bilmek, eksik donanımları tamamlama gücü verir. Eksikliğin kabulü, tamlığa giden yolu aydınlatmıştır. Elbette hiçbir insan tam ve mükemmel olamayacaktır; ama o yolda uğraş vermek, kendi eksikliklerini tamamlama enerjisi kazandıracaktır.

Kabulün karşıt düşünceleri bile içine alıp değerlendirmesi, aklın ve bilincin zaferidir aslında. Bu zaferin enerjisi ile nefes alınan şimdiden başlayarak her hissin, her düşüncenin, her duygunun ve olumlu / olumsuz davranışın irdelenme gücü, her insanın elde etmesi gereken donanımdır. Buna karşın “kabullenme”, bilinci öteleme eylemlerine girişir; ama bireysel donanım bilinci ile kuşatıldığı fark edilmez. Bireysel donanım farkındalığı, bireye akıl ve bilinç gücü vermiştir. “Kabul”ün o kadar etkin olmasının nedeni, ortaya çıkan bu güçtür. Bu yol zor kat edilmiştir; ama verdiği özgüven hissinin farkındalığı, bu emeğe değdiği bilincini verecektir. “Kabullenme”nin içinde olan toplumsal değerlere bile karşıtlık, bilinç ile gerçekleşebilecektir. Toplum tarafından dikte ettirilen üstenci kabullenmelerin gücü, bireysel donanım ve farkındalık bilinciyle boşa çıkarılabilecektir. Bu çatışma sonucunda bireyin, “kendini ve her şeyi olduğu gibi kabul” zaferi tüm hayatın özgüvenle geçmesini sağlayabilecektir. İnsanın fıtratından gelen “iyi insan” olma ülküsü, “kabullenme” katmanında değil, “kabul” katmanında gerçekleşir. Hayatın seyrini değiştiren asıl gücün “kabul” olduğu bilinci, hayatı kolaylaştıracaktır.

“Hayatı ve kendini kabul” gerçekleştiğinde; olana teslim olma bilinci ve bireysel tavır koyma bilinci de gelişecektir. Olan, her zaman kendi inisiyatifi dışında gerçekleşse de yaşamın sunduklarıyla hediye edilen hayatı, “kabul” enerjisi ile yönetebilecektir. Her şeyin “olduğu gibi” olduğu bilinci ise yaşam ile hayatın uyumunu sağlayacaktır.

Ahmet Bayındır

Eğitim ve Davranış Bilimci

İlişki ve Evlilik Danışmanı

Yaşam Koçu

yurduna ilan edip aşkını 
içeriden kilitle kapını 
suyuna havasına 
taşına toprağına kurbansın 
öyle mi
gözlerini yum düşle 
uyu uyan 
masrafsız 
zahmetsiz                                                                                                                                                                 
        yurt sevgisi
sonra kalk 
pencerenden dışarıya buyur                                                                                                                                 siz de uyuverin 
uyuyuverin 
bir zahmet
uyanmasın (bu)yurdun 
öyle mi

Akdeniz Bölgesi, “yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı” iklim kuşağında yer alır. Coğrafi özel konum nedeniyle, Anamur ve Bozyazı çevresinde, mikro klima iklim özelliği görülür. Bu durum muz, çilek, avokado gibi bazı özel meyve ve sebzelerin üretilmesi ve ticareti için uygun bir ortam sağlar.   

Coğrafya kitaplarında; Türkiye’nin, yedi bölgeye ayrıldığı görülür. Bunlardan biri de doğuda Gaziantep, Kahramanmaraş illerinden başlayıp, batıda Antalya ve Muğla’nın bazı ilçelerini, Burdur ve Isparta’yı içine alan Akdeniz Bölgesidir. Akdeniz Bölgesi ise Doğu Akdeniz, Orta Akdeniz, Batı Akdeniz olmak üzere üç bölümde incelenir.

Akdeniz Bölgesi ve ona paralel uzanan Toroslar silsilesi, III. jeolojik dönemin genel özelliklerini taşır. Toroslar batıda Rodos Adası açıklarından başlar, Hatay’da güneye doğru dönüp Suriye içlerine devam eder, diğer kolu Doğu ve Güneydoğu bölgelerinden Irak’a doğru uzanır.   

Toros  Dağları silsilesi,  Akdeniz bölgesini adeta bir kuşak gibi sarar. Çukurova ve Antalya Ovaları en önemli düzlükleridir. Seyhan, Ceyhan, Göksu ve Aksu nehirleri ile irili ufaklı akarsuların denize döküldüğü yerlerde oluşan küçük verimli topraklar tarım, hayvancılığın gelişmesini sağlar. Torosların çoğu bölümü  yüksek ve engebeli, geçilmesi zordur. Akdeniz’i ve Çukurova’yı İç Anadolu’ya bağlayan en önemli geçit Gülek Boğazı, diğeri  Sertavul Geçididir.

Mersin ve Anamur, Akdeniz Bölgesinin Orta Akdeniz veya Taşeli Platosu denilen bölümünde yer alır. Taşeli Platosu aynı zamanda İçel’in diğer adıdır. Karstik yapıya, çok sayıda dehliz, düden, yeraltı mağara, obruk, göl ve su havzalarına sahip, Torosların eteklerinde, vadi ve düzlüklerinde yer alır.

Taşeli Platosu, İçel, sonradan Mersin’e dönüşen bu bölgenin kendi içinde Göksu nehrinin doğusu ve batısı olmak üzere, Doğu Mersin, Batı Mersin şeklinde bölümlendirildiği görülür. Örneğin Anamur, Bozyazı, Aydıncık, Gülnar, Mut, Silifke Batı Mersin dediğimiz bölümdedir.

Anamur, tarihi, sosyal, kültürel ve ekonomik zenginliklerinin yanı sıra birçok bakımdan Türkiye’de ilk olma özelliğine sahip bir ilçe merkezidir. Örneğin Türkiye’nin en güney ucu Anamur burnudur. Mersin ilinin en batısında ve 214 km uzaklıkta yer alır. Türkiye’de il merkezine bu kadar uzak başka bir ilçe yoktur. Aynı zamanda tropikal ürünler, muz, çilek, yaş meyve sebze ve üretim ve ticareti ile Türkiye’nin gelir düzeyi en yüksek yerleşim merkezlerinden biridir.  

Anamur’a diğer il veya ilçelerden ulaşım karayolları ile yapılır. En önemli yolu, D-400 (Mersin-Antalya) denilen Türkiye’nin en uzun yol ağıdır. D-400 yolu Muğla-Datça yakınlarından başlayıp, Hakkari-Yüksekova’ya kadar uzanır. Anamur’a Konya ve Karaman üzerinden ulaşmak için Anamur-Ermenek yolunu kullanmak gerekiyor. Anamur’a ulaşımda kullanılabilecek bir diğer kanal ise deniz yollarıdır.  Geçtiğimiz aylarda Anamur Limanı ile KKTC-Girne arasında yapılmaya başlanan deniz otobüsü seferleri insanlara ulaşımda yeni bir seçenek sunmuştur. Anamur’dan Girne’ye, Girne’den Anamur’a 1,5 saat gibi kısa bir sürede ulaşmayı sağlayan  ANTSO Uluslararası Limanı ve Feribot İskelesi özel öneme sahip, önemli bir kazanım ve gelişmedir.   

Akdeniz Sahil Yolunun çok önemli bir bölümünün yapımı tamamlanmış ve ulaşıma açılmış, bazı bölümlerde çalışmalar devam etmektedir. Anamur-Ermenek yolunda da az da olsa çalışmalar devam ediyor. Yolların yapım çalışmaları bitip ulaşıma açılınca Anamur ve çevresinin her bakımdan gelişimi hızlanacaktır.

Hoşça ve sağlıcakla kalınız.

Karakterin ve iradenin kontrolündeki özgürlük duygusunun davranışları etkileyemediğinde beyinde kirliliğe sebep olur. İradenin engelleri yıkma çabası, varlık bilincini beslediğinden, bireyin kendi kimliğine aidiyet hissini tetikler; ama iradenin, karakter ve benlik değirmenindeki dayanıklılık testi, her zaman olumlu sonuçlanmaz. Bireyin bilinç düzeyi, iradeyi güçlendirerek hayatın seyrinde etkin olmasını sağladığında olumsuzluk azalır; ama iradeden yüz bulan delice özgürlük duygusunun çılgınlıklarını önlemek zorlaşır.

Özgürlük duyguları, iradeyi ablukaya almaya başladığında “özgür irade” biçimine dönüşerek; arzu, niyet ve amaçları kontrol altında tutan güç haline gelir. Bireyselleşme sürecinde ve davranışların gerçekleşmesinde, dıştan gelen etkilere karşı duran yeti haline dönüşür. Sağlam bir psikolojinin olmazsa olmazı konumunda olan bu ünvan, aynı zamanda hayatı güzelleştirme gücüne sahiptir; ama özgür irade ile gerçekleşmeyen her arzu ve davranış, içi kemiren törpü olur!

Özgürlüğün felsefi tanımını radikal bir ifadede kullanan Immanuel Kant: “Kişi, doğa yasalarını ne ölçüde durdurup aklın yasalarına uyarsa, o ölçüde özgürdür.” der.

Gerçekten bu yasalara karşı çıkılabilecek midir?

Davranışı toplumsal değerlerle süsleyip, aklı bir kenara bırakarak baskı unsuru haline gelen dürtü, özgürlük duygusuyla çatışma halinde olmayacak mıdır?

Akıl yasalarının sınırını çizen özgür irade, bağımsız mıdır?

Hayır. Dört tarafı duvarlarla örülüdür. Sadece duvarları aşabildiği ölçüde, hayatın seyrini değiştirebilecek güçtedir. Çoğu zaman duvarların aşılmazlığı, özgür iradeyi hapseder ve insanın güdülenen bir varlık haline gelmesinin önünü açar. Toplumsal değerlerin zincirleri özgür iradeyi çepeçevre sardığında, davranışları toplumsal değerler dürtüler. Özgür irade etkisiz kalmıştır; ama içte yaşanacak karmaşa ne olacaktır?

Özgür iradenin delice dürtüsüyle; -“Ben böyle istiyorum.” söylemi, bir başkaldırıdır aslında; ama duvarların yüksekliği, içte yaşanan karmaşanın gürültüsünü engeller. Davranışları etkileyecek güce ulaşamaz. Toplumsal değerlerin ortak bir kabul şekli olan hukuk, düzen ve toplumsal hiyerarşinin doğrudan etkin olduğu davranış dürtüleri, ortak değerler zincirinin halkaları halindedir. Özgür irade elbette insanın en değerli donanımıdır; ama ortak değerlerle çatıştığı sürece içte tutsak olmaya mahkûmdur. Toplumda yaşayan hiç kimse, kendi doğrularını ölçü alma serbestliğine sahip değildir!

İstemek ve yapmak arasındaki asıl ilişkinin, istemenin içindeki enerji olduğu anlaşıldığında, özgürlük duygusunun ne kadar güçlü olduğu öne çıkar. Bu duygunun, kontrolsüz olarak ortaya çıkması ve denetlenememesi, davranışa giden yolun nasıl kat edileceğini belirsizleştirecektir. Özgürlük duygusu çok güçlü olsa da iç duvarları yıkamayacağı düşünülür; ama zaman zaman yıkacak veya gedik açabilecek güce ulaşabilecektir. Sıkça görülen beklenmeyen davranışların kökünde o güç vardır. Davranışların değerlendirme sürecindeki yargı biçimi, kural ve dogmaları alt etse de sonuçta insan, toplumsal değerlerin sınırlarını aşamayacağını algıladığında, özgür iradesinin içte kükreyen aslan olduğunu fark edecektir.

Özgürlük, aslında bir dinamizm ifadesidir.

Eylemsel bir hareketin ifadesi olduğu algılanınca cazip mi gelecektir, karşı mı çıkılacaktır?

Duygu gelgitleri hayatı etkilemeye başladığında, gerçekten bir bocalama hissedilse de özgürlüğün herkesin beyninde oturduğu tabya, sarsılmaz konumdadır. Herkes özgür olmak ister ve bunun en tabii hakkı olduğu bilincindedir. Özgürlük, tam kavranamayan bir dinamizm olsa da kulağa hoş gelmesi dikkatleri üzerine çekmeye yeter ve içindeki başkaldırı enerjisi, her zaman yenilenmeye devam edecektir.

Özgürlük “İnsanın, her türlü dış etkiden bağımsız olarak kendi istencine ve kendi düşüncesine göre karar vermesi durumudur.” olarak algılandığında, toplum baskısı yok sayılmıştır; oysaki her zaman etkindir! Elbette düşünce olarak bağımsız karar verme yetisi olsa da toplum baskısını aşmak kolay değildir. Özgürlük duygusu, her zaman içte saklı kükreyen aslan olarak gizli gizli beslenerek güçlendirmeye devam edilir; ama içine sığamaz duruma geldiğinde ne olacaktır? Toplumsal değerlerin baskın olduğu davranış dürtülerinin, çatışma halinde olduğu değerlerin içinde eriyip gittiği hesaba katılmadıkça, özgür iradeden bahsedilemeyecektir.

Öte yandan “kişinin, eylemlerini; arzu, niyet ve amaçlarına göre kontrol altında tutabilme ve belirleme gücü” olduğu tam algılandığında, tutsak olduğu ortaya çıkar. Kişinin çatışma halinde olmayan davranışları, çevresel destek alsa da tutsak olan özgür iradenin çoğalmasını nasıl engelleyecektir? İradenin, özgürlükle ilişkisinin sonuçlanmayan çatışmaları, bilinç düzeyi yükselse de bitmeyecektir. İleri toplumlardaki belirleyiciliğin neye dayandığından bağımsız, ne kadar etkin olduğu tartışılsa da toplum ve insan yaşamının iç içe girmiş ilişkisinin analiz çalışmaları sonuçsuz kalacaktır. Düşünce özgürlüğünün tartışıldığı insanlık tarihinin bu son düzlüğünde bile özgür iradenin, özgürlük sınırlarını belirleme zorunluluğu ortada oldukça; yumurta / tavuk döngüsü olması engellenemeyecektir.

Özgürlük ve iradenin işbirliği yapması, sosyal varlık duvarlarını aşamaz. Bireyin,  oto-kontrol gücü ile davranışlar yapacağı ortaya çıkar. Özgür iradenin, asi ruhta ortaya çıkan bir başkaldırı özlemiyle dolu olması, gizli olmasını gerektirecektir. Her insanın kendi özgürlüğünü kendinin kısıtlaması, iradenin gücü gibi görünse de özgürlüğün delice kural tanımazlığı, dizginlenemeden hayat, öylece devam edecektir.

“İnsan, neden kendini kısıtlar?” sorusunun cevabı kolay verilebileceği zannedilse de zordur. Davranışlarınızda içinizdeki dürtünün mü, dışınızdaki dürtülerin mi etkili olduğu kolaylıkla söylenemez. -“İç” deseniz, davranışlarınızın sanal olduğunun, -“dış” deseniz, dış çevrenin etkisinde olduğunuzun kaygısından çekinirsiniz! Zorlu uğraş ve emekle elde ettiğiniz bireysel donanımlarınız, sizden önce toplum değerleriyle kıymetlendirilir. Çevrede davranışlarınızın olumlu tezahürü ile fark edildiğinizde uyumlu olursunuz. Olumsuz tezahüründe ise aykırı görüldüğünüzü fark edersiniz. Çevrenin aykırı gördüğü davranışlarınızın özgür iradenizden dürtülendiği hiç önemsenmez! Öte yandan özgür iradenin, özgürlüğün savaş alanı olması, bu aykırılığı körüklese de özgür iradenin bir “ütopya” olarak görülmediği toplumlarda saygının tezahür kapsamı, en değerli kazanımdır. Özgür irade ile toplum değerlerini güç savaşına sokmadan, aynı katmanda değerlendirilmesi zor olsa da birey olma becerisinin önünü açarak insanın güdülenen bir varlık haline gelmesinin reddine yol açacaktır.

“Toplumda yaşamak istemiyorum.” deseniz de kendinizi çam ağacına veya taşa anlatamazsınız! Aile bilinci, meslek edinme, refah seviyesi elde etme, nesil yetiştirme, içinde yaşadığın topluma faydalı olma ve hepsinin ötesinde “iyi insan” olma içgüdüsü sosyal çevrede anlamlı olacaktır. Kendi bilinç ve kimliğimizin farkındalığı, sosyal çevrede fark edildiğinden davranışların içsel ve dışsal dinamiklerle etkilenmesinden öte özgür iradenin gücü, delice bir histe saklı kalacaktır. Elbette dış etkenler ortadan kalktığında, özgürlüğün delilikleri özgürleşeceklerdir; ama bu, olmayacak duaya âmin demektir!

Özgürleşme elbette bir ütopya değildir. Size olumlu iz bırakmayan ilişki, arkadaş, iş, hobi ve çevrenizden “vazgeçebilmek” ile başlamak özgür iradenize destek olacaktır. Başkasını mutlu etme alışkanlıklarınıza “hayır” diyebilmek, kendinize açık ve dürüst olarak “kendinizi kabul” etmek, olana “teslim” olmak, olanın kendi “zıddı”na döneceğinin bilincine ulaşmak, kişisel şartlarınızı “size uygun” olanla değiştirebilmek, size “olduğunuz” gibi bakabilen insanları bulmak ve hayatınızda sadece “şimdi”de hissettiklerinizin gerçek olduğunu bilmek özgürlük bilincinin deliliklerini azaltacaktır.

Bilinç ve farkındalık düzeyinin artmasıyla ulaşılan varlık bilinci, hiçliğin iç huzuruna ulaştıracaktır. Çıkılan yer, özgür ruh katmanıdır. Ne dış çevre baskısı vardır, ne duvarlar. Tamlık hissi ile iç huzurun, gerçek özgürlük olduğu algılanacaktır.

Ahmet Bayındır

Eğitim ve Davranış Bilimci

İlişki ve Evlilik Danışmanı

Yaşam Koçu

ahmetbayindir@gmail.com

yorgunluk geldi yine
aldı başımı gitti yine
derim uyur
dirim uyur

beni yorup başımı alan
mışıl mışıl yattı yine
derin uyur
serin uyur

masal olmuş tüm aşklar
varmış yokmuş diye diye
kerem uyur
aslı uyur

beklemedi zaman yine
aldı başını gitti bile
yetişemeyince ardından
yol uyur
yordam uyur

yaktılar sözleri 
söyleyenleri yaktılar
temmuzda cehalet ateşiyle
duman duman harfler yükseldi göğe
yoğuştu kızıl bulut oldu tepkiler
her biri isyan cümlesi
çığlık ateşi

yeni sözlerle
yeni söyleyenlerle
oluk oluk boşaldı gökten
karanlık bedenlere korku
aydınlık bedenlere umut ateşi

yorgunluk geldi yine
aldı başımı gitti yine
derim uyur
dirim uyur

beni yorup başımı alan
mışıl mışıl yattı yine
derin uyur
serin uyur

masal olmuş tüm aşklar
varmış yokmuş diye diye
kerem uyur
aslı uyur

beklemedi zaman yine
aldı başını gitti bile
yetişemeyince ardından
yol uyur
yordam uyur

havai fişeklere alkış tutan ellere düştü
geceden bir kuş kanadı
kediler köpekler utandı da 
ateşleyenler utanmadı

ciğerinden vuruyor ışık bombaları havayı 
hiç bu kadar kızmadım bir sese bir renge 
utanıyor ve terkediyorum geceyi 
bir ateş böceğinin terkisinde

                                  /v.erdem

Türkiye Cumhuriyeti bir anlamda Osmanlının mirası ve devamı niteliğindedir. Yönetim anlayışı açısından Roma, Bizans, Emevi, Abbasi, Selçuklu, Moğollar gibi Anadolu topraklarında egemen olmuş Osmanlı Devleti de 1864’yılına kadar, eyaletler (beylerbeyliği) ve tımar (vergilendirme ve toprak işleme) sistemi ile yönetilmiş. Ancak 17-18 yüzyıldan itibaren tımar sisteminde meydana gelen bozulmalar sonucu eyalet sisteminden terk edilerek, Fransa’da olduğu vilayet yönetim şekline geçilmiş.

Ülkemiz,  merkezi yönetim olarak 81 il, 922 ilçeden (kaymakamlık), yerel yönetim olarak 30 büyükşehir, 51 şehir olmak üzere toplam 1402 belediyeden meydana gelir. İçişleri Bakanlığına bağlı bu yönetim sisteminde, valiler ve kaymakamlar merkezi yönetimi, belediye başkanları ve muhtarlar ise yerel yönetimleri temsil eder. Vali ve kaymakam merkezi yönetim tarafından atanır, belediye başkanları, muhtarlar ise belirli bir süre ve dönem için halk tarafından seçilir. Vali, kaymakam, belediye başkanları ve muhtarlar yasa ile belirlenmiş yetki ve sorumluluk çerçevesinde görev yaparlar.

Bölgenin ve halkın huzuru, güvenliği ve sosyal, kültürel ve ekonomik olarak gelişmesi, merkezi yönetim ile yerel yönetimin uyum içinde çalışması ile mümkündür. Ortaya çıkan anlaşmazlıklar, çatışmalar halkın zarar görmesine neden olur.   

31 Mart 2024 yerel seçimlerinde CHP’li adaylar büyük bir başarı ile çıkmış, Mersin büyükşehir Belediye Başkanı Vahap Seçer, 625 bin 658 ve %59,52 gibi rekor bir oyla yeniden seçilerek güven tazelemiştir. Anamur, Türkiye’nin olduğu kadar Mersin merkeze en uzak ilçesi olarak Başkan Vahap Seçer’e 26 bin 110 oy vererek desteğini göstermiştir.   Öbür taraftan,  CHP adayı Durmuş Deniz 25 bin 064 oy alarak başkan seçilmiştir.  

Belediye Meclisi seçim sonuçlarına göre, Mersin Büyükşehir Belediye Meclisinin 79 üyesinden 41’i CHP’li üyelerden meydana gelmektedir. MHP’li, AK Partili (Cumhur İttifakı) üyeler hariç, DEM ve İyi Partili üyeler de bu sayıya eklendiğinde Başkan Vahap Seçer’in meclise getireceği öneri ve kararlar bakımından eli rahattır. Anamur Belediye Meclisinde de Başkan Durmuş Deniz’in mecliste gerekli çoğunlu vardır.

Özet olarak, Mersin Büyükşehirde Başkanı Seçer’in, Anamur Belediye Başkanı Deniz’in yapmak isteyecekleri işler ve projeler konusunda nitelikli meclis çoğunluğu vardır.

Belediye başkanları 5 yıl veya 60 ay için seçilir. Bazen bakarsın bu süre, erken seçim nedeniyle daha da kısalabilir. O nedenle yeni seçilen başkanlar, beş yıl bitmez deyip yan, gelip yatmasınlar. İyi çalışıp, vatandaşın gönlüne girmeye baksınlar. Yoksa dönem sonunda vatandaşın tokadı yaman olur.

Sorumlu bir vatandaş olarak, yetki ve sorumluluk olarak halka hesap verme durumunda olan kurum ve kuruluşların ve yönetimlerinin takibindeyiz. İyi olanı, yapılanları takdir eder, alkışlar, yapılamayan veya yanlış olanları da eleştirir, düzeltilmesini, bize anlayış göstermelerini bekleriz.

Halk arasında meşhur bir türküde;

“Bakkal amca, bakkal amca,

Yağın var mı?

Var, var,

Unun var mı?

Var, var

Şekerin var mı?

Var, var

Helva yapsana, vay vay, helva yapsana, denir. Haydi, bakalım kolay gelsin…  

Hoşça ve sağlıcakla kalın.

Kurban bayramınız kutlu olsun.

takılıp kalayım diyorum eski bir hikayeye 
yol yanım durmuyor ki 

kırık bir resim duruyor duvarda 
yumruk oluyor her yanım
dünümü bugün ile dövüp duruyorum 
bütün kavgam yeniyledir aslında 
bulmak istediğim içime bir yoldur biliyorum 
yürüsem diyorum 
yürüyemiyorum 

eski bir sözcük suluyorum gözlerimden 
susluk oluyor içimde 
uzun bir süre 
takılıp kalıyorum yollarda 
sana geleceğim şiiri arıyorum aslında 
tarıyorum içimi 
bulamıyorum 

şiirim yaralı dilimde 
sözcükler sancılı 
düğüm düğüm solumda 
çözemiyorum 
acı senden olunca 
kalsın istiyorum bende 
tutamıyorum 

gülüp geçiyorum bazen 
boş ver diyorum 
gülüşüne dayıyorum yeni bir günü
tüm duyularım doğurgan 
sürgün veriyor her yerimden 
yeşerir sanıyorum umutlanıyorum 
yeşertemiyorum 

ısrarlıyım yine de 
takılıp kalayım diyorum eski bir hikayeye 
yol yanım durmuyor ki

31 Mart yerel seçimler geride kaldı. Anamur’da seçimi önde tamamlayan sayın Durmuş DENİZ oldu.

Bir önceki köşe yazımda seçim sonuçları için bir örnekle anlatmış ve her zaman 2X2= 4 etmeyeceğini anlatmaya çalışmıştım.
Geçen günlerde dernek yönetimi olarak Sayın başkanı ziyaret ettik ve görevinde başarılar diledik. Bu köşe yazımda izlenimleri size aktaracağım…
İlk olarak sayın başkanı ciddi bir halk kitlesi ziyarete gittiğini gördük. Sosyal medyadan gördüğümüzün çok daha fazla ziyaretçisi vardı.
Sayın başkana tarım ile ilgili sorunları anlattık. Kendisi bu işin içinden gelen birisi olduğu için birçok konuya vakıf.  En önemli konulardan birisi adı unutulmuş TARIM FUARININ bir an önce yapılmaya başlanması olduğunu aktardık. Konunun farkında olduğunu ve gerekli çalışma yapılacağını iletti.
Diğer konulardan birisi ise tarım işçilerinin eğitimi konusunda belediye olarak bir çalışma yapılmasını gerektiğini ilettik. Ayrıca belediye bünyesinde daha öncede vurguladığımız tarım biriminin kurulmasını gerektiğini tekrar kendine ilettik.
Özellikle çilek Anamur’da işsizlik konusunda çok önemli bir yere sahip olduğunu küresel ısınma ile birlikte çok büyük sorunlarla karşı karşıya olduğumuzu kendisine ileterek gerekli çalışmalar yapılmasını bizlerde dernek olarak her türlü desteği sağlayacağımızı kendilerine ilettik.
Sayın başkanın en önemli konu başlıklarından birisinin ise KENT KONSEYİ olduğunu söyleyebilirim. Şehrimizi ortak akıl ile yönetilmesi konusunda STK ile iş birliği içinde belirli zamanlarda toplantılar yapılacağını iletti. Bu çok çok önemli.  Burada dikkat edilmesi gereken en önemli konu ise kent konseyi oluşturulurken gerçekten her alanda Anamur’u temsil eden kişilerden oluşması. Adının değil yaptığı işlerin ön planda olduğu bir oluşumun belirlenmesi dileğiyle.

klarneti kulağına üfleyince
yapıştırdı klarnetin kulağına
ne varsa cebinde

kaldırdı kollarını sonra
koyverdi kendini 
klarnetin rüzgarına

oynuyordu bir del’oğlan
oynattı diyorlardı ona
kendinden geçtikçe

klarnetin sesini duyanlar koştu
yapıştırdılar del’oğlanın oynayışına
ne varsa ceplerinde 
del'oğlan çoştu 
izleyenler çoştu 
bir daha üflettiler 
bir daha 
bir daha... 

meydan doldu taştı 
artık herkes del'oğlan 
yeni sesler nefesler yükledi klarnetçi 
bir daha üfledi 
bir daha 
bir daha...

Milli Eğitim politikalarımızın, bireyin ileri toplumun donanımsal becerilerini el etme beklentisi amaç edinilmedikçe; 100 yıllık cumhuriyetimizde değişen 65 adet bakan az gelecektir. Bir türlü belirlenemeyen “Milli Eğitim Politikamız” geleceğimizi nasıl etkileyecektir? Neslin karmaşasını arttırmaktan başka bir şeye yaramadığı göz önündedir. Her gelenin tepetaklak ettiği sistem, amaçlanan düzeyin yakalanmasının en büyük engeli olmuştur. Politik düşünce farklılığının en etkilememesi gereken bakanlığın “Milli Eğitim Bakanlığı” olması gerekirken, en çok oynanan bakanlık olduğu gerçeği, geleceğimizin belirsizliğini körüklemeyecek midir?

Milli Eğitim politikasının asıl amacının ne olduğuna karar verilemediği ortada dururken, eğitim-öğretimin yalnızca alfabenin öğretilmesi ve sorulara ezber cevaplar verilme beklentisi mi olmalı? Düşünce üretmede etkili olan felsefeden uzaklaşılması, sorgulamaya olan karşıtlığı ortaya çıkararak, tek tip insan yetiştirme garabetine yol açacaktır. Bireylerin kendi kararlarını vermekten aciz sadece bir bilenin karar vereceği inancını da besleyecektir. Bireylerin nasıl düşüneceği ve kendi yollarını seçme özgürlüğünün donanımsal eksikliğiyle, ileriki yaşamlarında; düşünce üretmeden, boyun eğen ve kabullenen kalabalıklar olması mı amaçlanmaktadır? Yoksa düşünme, sonuç çıkarma, kendi yaşamını etkileyen her şeyi sorgulama, yeni fikirler üretme, büyüleyici bir dünya hakkında bilgi alarak tadım çıkarma, yeni entelektüel okumalara yaklaşırken kendini rahat ve coşkun hissetme yetisini mi beslemelidir? Öğretmenlerin, siyasi dünya görüş farklılıklarından bağımsız, sorgulayıcı düşünme ve kavramsal öğrenmeyi geliştirebilmeleri için politika belirleyerek ilerlemeleri sağlanmadıkça tartışmalar bitmeyecektir.

Ülkemizde hala öğrenim hayatının, düşünme becerisini geliştirmek olduğu kavranamadığı görüşündeyim. Sınavlarda sorulara doğru cevabı verebilme ve ancak bu şekilde yüksek not alınabileceği inancı yerleşiktir! Oysaki “hayatın anlamı ve değerinin, sorgulanmasıyla” anlaşılabileceği görüşünü milattan önce Sokrates belirlemiştir. Felsefi düşüncenin en önemli özelliği, sorgulayıcı olmasıdır. Bir amaca yönelik sistemli sorular sorulmasının algılanması bile bu konunun önemini ortaya koyarken, dogma bilgi ve anlayıştan uzaklaştırdığı da görülebilecektir. Sorgulanmayan her şeyin kabule dayandığı gerçeği, bireyin elde ettiği ve edeceği tüm donanımları yerle bir edecektir. Öğretim sisteminin, insanın ileriki yaşamında nasıl etkili olacağı öngörülerini tartışmak dururken sadece kabul ile muteber sayılması, daha iyiye giden yolun engeli olacaktır. Ne de olsa bir bilenin dediği daha muteberdir. Hem bu kadar masraf da edilmeyecektir! Kısa yoldan herkes kabule geçtiğinde kuşak çatışması olmayacak, amaçlanan tek tip insan da yetişmiş olacaktır! Tek tip insan yetişmesinin önündeki engel, sorgulama becerisinin elde edilme zorluğu ve emeğine de gerek kalmayacaktır. Karşıt görüşler, kabul edilmediği için hem toplumsal çatışma hem de sosyal çalkantılar da olmayacaktır! Öte yandan gelişim enerjisinin ileri toplum seviyesine gelme uğraşısı da olmadığından her şey kolaylaşacaktır! Bu toplumun hafızasından çıkmayan, eski bakanlardan Emrullah Efendi´nin “Şu mektepler olmasaydı, ben bu maarifi ne güzel idare ederdim.” sözünün algısı, ileri toplum anlayışını zedelemiştir. Sorgulamayan, düşünce üretmeyen, kabule dayalı bir öğrenim hayatı, bireyin hangi donanımsal gücünü ortaya koyabilecektir? Adının başındaki “Milli Eğitim” kavramının içinin boşaltılmasının göz ardı edilmesiyle ulaşılan yer, asla bu toplumun ulaşacağı yer olmamalıdır.

Yeni yakında, isminin başında bilim uzmanlığı anlamına gelen profesör unvanı ile TBMM kürsüsünden haykıran Milli Eğitim Bakanı; -“Tarikatlarla işbirliği ve protokol yapmaya devam edeceğiz.” söylemi ile aslında sorgulama ihtiyacı duymadan kabule geçen bireyler yetiştirme amacının olduğunu açıklamaktadır. Tüm aykırı ve yeni düşünceleri tetikleyen en etkili dinamiğin “sorgulayıcı düşünce” olduğu anlaşılmadıkça, ulaşılması beklenen bireysel güç donanımları elde edilemeyecek ve önemsiz sayılmaya devam edecektir.

Eğitimin amacı konusunda görüşler ileri süren N.Kıtson & R.Merry, “Çocuklar, eğitimi başkalarının vereceği bir şey olarak gördüklerinde; başkalarının yardımı olmadan karar verme yeteneklerini ya da kendi öğrenmeleri için gereken sorumluluk duygusunu kaybederler.” görüşleriyle öğrenme sürecinin bir başka çarpıcı tarafını ortaya koymaktadırlar. Modern eğitimin ana omurgasını oluşturan görüşler, öğrenme sürecinin bireyselleşmeyi sağlayarak; karar verme ve kendi yeteneklerini ortaya çıkabilecekleri süreç olduğunun kabulü gerekir. Ülkemizin yetiştirdiği önemli eğitimcilerden olan A.Hesapçıoğlu & R.Bakıroğlu; “Düşünme, genel olarak bilginin elde edildiği bilişsel bir süreç ve zihinsel bir harekettir.” görüşleriyle, sorgulama becerisinin çıkış noktasını işaret ederler. Bilişsel sürecin, düşünceye evrilmesiyle ortaya çıkması, beklenen eleştirel ve yaratıcı düşünceleri tetikleyecektir. Bilginin aktarımıyla ortaya çıkan kabul, bilginin davranışsal ve yaşamsal izdüşümü ile çakışmayacaktır. Bireye öğrendiği bilgilerin, yaşamda nasıl kullanılacağı elbette öğrenim sürecinde öğretilmez; ama sunulan bilgileri aynen kopya ederek çalışmak değil etkin bir şekilde anlam çıkararak; sorgulayıcı, şüpheci, analiz etmeden kabul etmeme becerilerini bireysel algıları ile elde edebileceklerdir.

Sorgulama ve analiz etme becerisinin gelişimiyle elde edilen donanım, bireyin yaşamını doğrudan etkileme gücüne sahiptir. Yaşamını sadece kendi doğruları ile yönlendirme, kendi kararlarını verebilme yeteneğinin özgüvenini kazandırır. Sokrates’in ünlü sözü, “Sorgusuz hayat, yaşanmaya değmez.” ilkesi, günümüzde küresel canavarın “sorgulamadan kabul” üstenci bakışına kafa tutmaya devam ediyor. Ancak bu sözün sadece kuru bir ifade olmamasını kavramak, derin bir yaşam enerjisinin hissedilmesiyle anlaşılabilecektir. Sorgulayıcı düşünme, içsel dünyamızın ve inanç değerlerimizin gücünü keşfederek aynı zamanda kendi özümüzün özgüvene kavuşmasıdır.  Yaşamı doğrudan etkiler ve yaşama nasıl kafa tutulacağının donanımına ulaştırır. Yaşamsal donanımların elde edilme sürecinin kökünü oluşturur.

31 Mart 2024 Pazar günü yapılan yerel seçimlere ilişkin değerlendirmelerimizin ikincisi ile devam edelim. 
31 Mart 2024 seçimlerinde, CHP 17 milyon 391 bin 548 oy ile %37,76 ile uzun yıllardan sonra birincilik kürsüsüne çıkarken, 14 büyükşehir, 21 il ve 337 ilçe belediyesini yönetmeye hak kazanmış. 2002’den beri girdiği bütün seçimleri birincilik ile tamamlayan AK Parti, 16, milyon 339 bin 771 oy ve %35,48 ile ikinci olmuş, 12 büyükşehir, 12 il ve 356 ilçe belediyesini almış. Kuşkusuz 31 Mart 2024 seçimlerinin ilgi çeken partilerinden biri de Fatih Erbakan liderliğindeki YRP,  2 milyon 851 bin 784 oy ve %6,19 oranı ile üçüncüdür ve 1 büyükşehir, 1 il ve 39 ilçe belediyesi kazanmış. Dikkat çeken partilerden biri de her seçime değişik isimlerle girmesine alıştığımız DEM veya eski adıyla YSP (HDP)’dir. DEM 2 milyon 625 bin 588 oy ve %5,7 ile dördüncü, 3 büyükşehir, 3 il ve 65 ilçe belediyesini yönetmeye başlayacaktır. MHP 2milyon 297 bin 662 oy ve %4,98 oranı ile beşincidir. MHP bu dönem 8 il, 122 ilçede başkanlık kazanmış. İyi Parti 1 milyon 735 bin 924 oy ve %3,76 oranı ile büyük bir kayıp yaşamış ve altıncıdır. İyi Parti 1 il ve 24 ilçede başarı göstermiş. BBP 1 il ve 14 ilçede başarılı olmuş. Zafer Partisi 800,905 oy %1,73 ile yedinci, SP 503, 210 %1,09 ile sekizincidir. Bu arada SP, TİP, DP, DEVA birer ilçede belediye başkanlığı kazanmış. 
31 Mart 2024 yerel seçim sonuçlarını genel olarak özetledikten sonra Mersin ve Anamur özelinde değerlendirmeye geçebiliriz.
2019 seçiminde de CHP’nin Anamur Belediye Başkan adayı olan Durmuş Deniz 15,697 oy almış ve seçimi kazanamamış. 31 Mart 2024 seçimlerinde yeniden aday olan Durmuş Deniz, 25 bin 064 oy almış ve %57,73 oy oranı ile başkanlık koltuğunun sahibi olmuş. 
Cumhur İttifakı Ak Parti ve MHP’nin Anamur Belediye Başkan Adayı Hidayet Kılınç 16 bin 140 oy almış, %37,18 oy oranı ile seçimi kaybetmiş. Aynı şeklide 2019 seçiminde 19,545 oy alarak seçimi kazanmıştı. 
İyi Parti Belediye Başkan Adayı A.Rıza Özdeniz 873 oy almış, %2,01 oy oranı ile büyük bir kayıp yaşamış. 2019 Seçiminde Anamur Belediye Başkanı Mehmet Türe İyi Parti adayı olarak seçime girmiş ve 7 bin 542 oy alarak seçimi kaybetmiş. Mehmet Türe bu defa Bozyazı’da İyi Parti adayı olarak yarışa katılmış ve yine kaybetmiş. 
Diğer adaylar üzerinden devam edecek olursak; BBP adayı M. Kemal Aslan 372 oy almış, %0,86, Zafer Partisi adayı Çağlar Köksel 187 oy almış, %0,43, YRP adayı Sefa Çağlar 145 oy %0,33, SP adayı Ali Bal 122 oy ve diğerleri 511 oy %1,18 oy oranına ulaşmış.
CHP adayı Durmuş Deniz 2019 seçiminde 15,697 oy almışken 2024 seçiminde 25,064 oy almış ve oyunu 9,367 arttırmış. MHP adayı Hidayet Kılınç 2019 seçiminde 19,545 oy almış iken 2024 seçiminde 16,140 oy almış ve 3405 oy kaybı yaşamış. 2019 seçiminde İyi Partinin adayı Mehmet Türe 7,542 oy almış, 2024 seçiminde aday Dr. A.Rıza Özdeniz 873 oy alarak 6,669 oy daha az almış. Oyların dağılımına baktığımızda, CHP Belediye Başkan Adayı Durmuş Deniz’in İyi Partiden, Ak Partiden, MHP’den oy aldığı, CHP’nin kırgın, küskün ve sandığa gitmeyen kesimlerini toparladığı görülüyor. CHP çevreleri de, bu seçimde aldıkları oyun sadece kendi oyları olmadığını ifade ediyorlar. Öbür taraftan Cumhur İttifakı adayı Hidayet Kılınç bu seçimde 3405 oy kaybı yaşadığına göre başka partileri bir tarafa bırakalım AK Parti ve MHP’nin oylarını bile tam olarak alamadığı anlaşılıyor. Benzeri durum İyi Parti cephesinde de söz konusu. Bir önceki seçimde 7542 oy alıp, şimdi 873 oy almanın açıklanabilecek bir tarafı yoktur.
Devam edeceğiz

aşk
davetsiz misafirdir
alkımlar içinde
çıkagelir kapına
şifadır...
beslenirsin (!)
gitme diye yalvarırsın
hesap kitap bilmez sanırsın
oysa aşk
tefecidir biraz
hesabını iyi bilir
sana verdiklerini
misliyle ödetir

31 Mart 2024 Pazar günü yapılan yerel seçimlerin YSK tarafından açıklanan resmi olmayan sonuçlarına genel olarak baktığımızda, 2019 seçimlerinde 57 milyon kayıtlı seçmen, 31 Mart 2024 seçimlerinde 61,4 milyon seçmen oy kullanma hakkına sahiptir.  
2019 yerel seçimlerinde seçime katılma oranı %85 iken 2024 seçimlerinde oy kullanan seçmen sayısı azalmış ve %78,5 olmuş. 
 2019 seçimlerinde 8,7 milyon kişi sandığa gitmemiş, 2024 seçimlerinde 13,17 milyon seçmen oy kullanmamış. 
Devam edelim, 2019 seçimlerinde 1,9 milyon geçersiz oy bulunurken, 2024 seçimlerinde 2,2 milyon geçersiz oy ortaya çıkmış. Bu bilgilerin siyasi partiler tarafından çok iyi değerlendirilip, yorumlanması lazım. 
Devam edelim.
31 Mart 2024 seçimlerinde, CHP 17, 391,548 oy ile %37,76 ile birinci gelmiş, AK Parti 16,339,771 oy ve %35,48 ile ikinci durumdadır. Bu seçimlerin parlayan yıldızı YRP ise 2,851,784 oy ile %6,19 oranı ile üçüncü parti konumundadır. DEM 2,625, 588 ile %5,7 dördüncü, MHP 2,297,662 oy ile %4,98 ve beşincidir. İyi Parti 1,735,924 oy ve %3,76 oy oranı ile altıncı, Zafer Partisi 800,905 oy %1,73 ile yedinci, SP 503, 210 %1,09 ile sekizincidir. Sivas Belediye Başkanlığını kazanan BBP 200, 301 oy ve %0,43’e ulaşmış.  
Partilerin belediye başkanlıkları dağılımına da göz atmak gerekirse; CHP 14 Büyükşehir, 21 il, 337 ilçe belediyesi kazanmış. AK Parti 12 Büyükşehir, 12 il, 356 ilçe belediyesi elde etmiş. DEM 3 Büyükşehir, 3 il ve 65 ilçe belediyesi almış. YRP 1 Büyükşehir 1 il,39 ilçe belediyesi var. MHP 8 il, 122 ilçede belediye başkanlığı kazanmış, İYİ Parti 1il 24 ilçede belediye kazanmış. BBP 1 il ve 14 ilçede belediye başkanlığı almış. SP, TİP, DEVA birer ilçede belediye başkanlığı kazanmış. 
14 Mayıs 2023 Cumhurbaşkanlığı ve milletvekili seçimleri, ardından 28 Mayısta yapılan Cumhurbaşkanlığı ikinci tur seçimleri ile 31 Mart 2024 Pazar günü yapılan yerel seçimler arasında yakın ilişkiler ve sonuçlar vardır. Şöyle ki, 14 Mayıs 2023 Erdoğan %49,52, Kılıçdaroğlu %44,88  oy almış. 28 Mayıs 2023 Cumhurbaşkanlığı ikinci tur seçimlerinde Erdoğan %52,18, Klıçdaroğlu %47,82 oy almış, seçime katılma oranı %84,2’dir.  
31 Mart 2019 seçimlerinden de benzeri bir aşarı ile çıkan Millet İttifakı, 31 Mart 2024 seçimlerinde de her ne kadar dağılmış gözükse de CHP ekseninde seçimleri başarıyla tamamlamış görünüyor. 2024 seçimlerinin bir özelliği de CHP’nin 1989’dan beri yerelde de olsa ilk defa birinci parti konumuna gelmiş olması, Ak Partinin 2002’den beri ilk defa ikinciliğe gerilemesidir.  
CHP haklı olarak 31 Mart 2024 seçimlerinde elde ettiği başarıdan memnun ve mutludur. Politik olarak psikolojik üstünlüğü ele geçirmiştir. Bu aşamadan sonra Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Ak Parti daha dikkatli ve hesaplı adım atmak ve kötü gidişi durdurmaya çalışmak zorundadır.
Politik olarak, ortaya çıkan sonuç; başkanlık ve iki partili Amerikan yönetim sisteminin de yerleşmesi, altılı masa tarafından dile getirilen  “güçlendirilmişi parlamenter” sistemin rafa kalktığı anlamına gelir. Zaten bunun sinyallerini 28 Mayıs 2023 ikinci tur seçimlerinde belirmeye başlamıştı.        
 31 Mart 2024 yerel seçim sonuçları, Ak Parti ve iktidar ortağı MHP açısından iç açıcı değildir. Halk bu seçimde sandığa gitmeyerek, oyunu iptal ederek veya muhalefetin güçlü kanadı CHP’yi destekleyerek Erdoğan ve Ak Partiye uyarısını yapmış. İktidarın ortağı MHP, iki arada bir derede kalmış, yanlış politikaların ve başarısızlıkların kurbanı olmuş, enkaz altında kalmıştır. İyi Partinin “hür ve müstakil” tek başına seçime girme kararı taban tarafından kabul görmemiş ve genellikle CHP’yi destekleme yönünde bir eğilim ortaya çıkmıştır. Eski HDP ve yeni DEM güçlü olduğu Doğu ve Güneydoğu’da kendi adayları ile diğer yerlerde CHP çatısı altında veya CHP’li adayları destekleme yönünde hareket etmiştir.  
Bu seçimin öne çıkan partilerinden biri de Yeniden Refah Partisidir. Ak Parti’ye kızan belli kesimlerin tepki olarak YRP’ ye yöneldikleri anlaşılıyor. Zafer Partisi de bazı yerlerde iktidara karşı CHP’ye destek olmalarına karşın %1,73 gibi bir oya ulaştıkları görülebiliyor. Sağda veya solda seçime giren veya girmeyen partilerin bu seçimde daha çok muhalefetten yani CHP’den yana tavır aldıkları gözleniyor.  
 Ülkemizde 1 Ocak 2024 tarihine göre 135 parti faal durumda ve 36 parti seçime girme hakkını kazanmış olup, 22 parti seçime girerek gücünü denemiş, ağırlığını öğrenmiştir. Politikada bu kadar bölünmüşlük, çoğu zaman büyük partilerin işine yarar.
Devam edeceğiz.  

Evet değerli okuyucularımız;
Seçim sonrası ilk köşe yazımızda sizlerle birlikteyiz Öncelikle Anamur’umuz için seçim sonuçları hayırlı uğurlu olsun. Kazasız belasız bir seçim serüveni sona erdi seçim sonuçlarına gelecek olur isek sizlere bunu bir örnekle açıklamak istiyorum lise 1 muhasebe bölümü 1 ders muhasebe öğretmenimizin ilk derse başladı ve anlattığı bir hikaye ile bağdaştırmak istiyorum aslında bu seçim sonuçlarını bir şirket kendi bünyesinde bir muhasebeci almak istiyor ve başvuran adayları mülakata çağırıyor mülakat esnasında adaylara Şu soru soruluyor İki kere iki kaç eder Tabii adaylar İki kere iki dört eder diye cevapları veriliyor Biz sizi ararız 1. aday böyle ikinci adayı böyle 3 adayı böyle sonraki en son adaya aynı soruyu sorduklarında İki kere iki kaç eder diye sorduklarında aday diyor ki efendim diyor. Siz kaç isterseniz o eder ve o aday işe alınıyor.
Seçim öncesinde aslında tam da böyle bir şey yaşandı seçmen sayıları ortaya koyuldu ve bunun üzerine hesaplamalar yapıldı ve bu hesaplamalar neticesinde mevcut belediye başkanının seçimi çok rahat kazanacağı bir durum ortaya çıkarıldı diyebiliriz. Ancak şunu belirtmekte fayda var halk aslında her zaman iki kere ikinin 4 etmediğini burada açıkça ifade etti. Onun için hayatımızda da hep bu böyledir. Bazen iki kere iki dört etmez bazen sıfır eder bazen de beş eder on eder çünkü şartlar şu anda tam da iki kere ikinin 4 etmediği bir ortam haline geldi. Geçmiş dönem belediye başkanına 5 yılda yaptığı hizmetlerden dolayı bize teşekkür etmek düşer Yeni dönemde Belediye Başkanı olarak seçilen Sayın Durmuş Deniz’e Anamur'un öncelikli sorunlarını ele alma konusunda Hızlı adım atması için bir an önce adımlarını hızlandırılmasını biz tavsiye ederiz üreticiler olarak. Kendisinin seçim sabahı ilk ziyaretini tarlada çalışan Emekçi insanlara ayırması mesajını vermiştir. Ama bunun devamlı olabilmesi için somut adımlar atılabilmesi için bir an önce harekete geçmekte fayda var.
Yakın zamanda Anamur Manşet üzerinden Biz bir üretici olarak kendilerine açık bir mektup göndereceğiz üreticilerin ve üretici paydaşlarının içinde bulundukları sorunlarını kendisine ileteceğiz

Evet değerli okuyucularımız;
Seçim sonrası ilk köşe yazımızda sizlerle birlikteyiz Öncelikle Anamur’umuz için seçim sonuçları hayırlı uğurlu olsun. Kazasız belasız bir seçim serüveni sona erdi seçim sonuçlarına gelecek olur isek sizlere bunu bir örnekle açıklamak istiyorum lise 1 muhasebe bölümü 1 ders muhasebe öğretmenimizin ilk derse başladı ve anlattığı bir hikaye ile bağdaştırmak istiyorum aslında bu seçim sonuçlarını bir şirket kendi bünyesinde bir muhasebeci almak istiyor ve başvuran adayları mülakata çağırıyor mülakat esnasında adaylara Şu soru soruluyor İki kere iki kaç eder Tabii adaylar İki kere iki dört eder diye cevapları veriliyor Biz sizi ararız 1. aday böyle ikinci adayı böyle 3 adayı böyle sonraki en son adaya aynı soruyu sorduklarında İki kere iki kaç eder diye sorduklarında aday diyor ki efendim diyor. Siz kaç isterseniz o eder ve o aday işe alınıyor.
Seçim öncesinde aslında tam da böyle bir şey yaşandı seçmen sayıları ortaya koyuldu ve bunun üzerine hesaplamalar yapıldı ve bu hesaplamalar neticesinde mevcut belediye başkanının seçimi çok rahat kazanacağı bir durum ortaya çıkarıldı diyebiliriz. Ancak şunu belirtmekte fayda var halk aslında her zaman iki kere ikinin 4 etmediğini burada açıkça ifade etti. Onun için hayatımızda da hep bu böyledir. Bazen iki kere iki dört etmez bazen sıfır eder bazen de beş eder on eder çünkü şartlar şu anda tam da iki kere ikinin 4 etmediği bir ortam haline geldi. Geçmiş dönem belediye başkanına 5 yılda yaptığı hizmetlerden dolayı bize teşekkür etmek düşer Yeni dönemde Belediye Başkanı olarak seçilen Sayın Durmuş Deniz’e Anamur'un öncelikli sorunlarını ele alma konusunda Hızlı adım atması için bir an önce adımlarını hızlandırılmasını biz tavsiye ederiz üreticiler olarak. Kendisinin seçim sabahı ilk ziyaretini tarlada çalışan Emekçi insanlara ayırması mesajını vermiştir. Ama bunun devamlı olabilmesi için somut adımlar atılabilmesi için bir an önce harekete geçmekte fayda var.
Yakın zamanda Anamur Manşet üzerinden Biz bir üretici olarak kendilerine açık bir mektup göndereceğiz üreticilerin ve üretici paydaşlarının içinde bulundukları sorunlarını kendisine ileteceğiz

Öncelikle şunu söylemeliyim ki geçmişten bu güne memleketim Anamur'a hizmet veren yaşayan, yaşamayan tüm başkanlara ve Anamur'un aydınlık geleceği için, halkın mutluluğu ve barışık yaşam kültürü içinde yaşaması adına daha çağdaş, demokratik, laik bir yönetim için hizmet veren tüm meclis üyesi arkadaşlarıma, büyüklerimize teşekkürü borç bilirim. Anamur ülkemizin güneyinde yer alan cennet ilçelerimizden biri. Her ne kadar ekonomik geçim zorluğu sebebiyle tarımsal alanlar seraya dönüş se de, hala birçok vatandaşımızın yaşamak adına nefes almak adına tercih ettiği şirin bir ilçe. Toplumsal yaşamda, siyasi kavgalardan uzak, halkın tüm siyasi farklılıklara rağmen dostça sohbet ettiği, selamlaştığı sevgi ve saygı dolu bir ilçe. Şahsen gönlümden geçen Anamur'a hizmet anlamında; hiçbir siyasi ayırım yapmadan bir hizmet çatısı altında bir araya gelerek omuz omuza vererek Anamur'un öncelikli sorunlarını birlikte çözmek doğru olanıdır düşüncesindeyim. Eee bu biraz ütopya gibi!..Olamaz mı istense bence olur. Ama bu gidişle olmayacak!.. Neyse asıl konumuza dönelim; sayın Durmuş DENİZ kendisini sevdiren, güven ve umut veren, yüreğinin temizliği gülüşüne yansıyan, halkın içinde halkla birlikte olan bir halk adamı. Terbiyesini, dürüstlüğünü rahmetli öğretmen babasından almış. 2019 yerel yönetimler seçimini kaybettiği halde (ki o dönem ittifak olsaydı çok rahat kazanırdı) beş yıldır hiç durmadan, çoğu zaman ekip arkadaşları ve eşiyle gece gündüz koşturdu. İnsanların acılarında, neşelerinde yanlarında omuzdaş oldu. Kendisi Ziraat Mühendisi tarımsal ilaç, gübre veya fikirsel anlamda her zaman üreticinin yanında olmuş. Çiftçinin borcu karşılığında çiftçinin boynunu bükmemiş ve çiftçiyle oturup rencide etmeden çözümler üretmiş. Doğa sever, çevreci, üretken, iyi bir Atatürk çü, aydın, demokrat, çağdaş bir kişiliğe sahip. Kazanırsa (ki bence kazanmaya en yakın aday) kültürel, sanatsal, çevreci, tarımsal alanda çok ciddi ve Anamur'un geleceği ile ilgili projelerle Anamur'a bir güzellik, dayanışma, halkla birlikte yönetim belediyeciliğini getireceğine inanıyor ve güveniyorum. 
Başarılar dilerim.
Takdir yine de halkımıza ait... 
Ahmet Yiğit

31 Mart 2024 Pazar günü yapılacak yerel seçimlere artık son on gün kaldı. Ülke genelinde olduğu gibi Anamur’da da seçime girecek partiler ve adaylar sahada olanca hızıyla çalışmaya, kendini tanıtmaya ve anlatmaya devam ediyorlar. Biz de çarşıda, pazarda, sokakta, adaylar ve yakın çalışma arkadaşları ile her kesimden insanlarla görüşmeye, düşüncelerini öğrenmeye ve bir sonuca ulaşmaya çalışıyoruz. 
Karar anı yaklaştıkça seçim kazanma iddiasındaki parti ve adayların telaşa kapıldıkları, bazı yapılmaması gereken hatalara düştükleri, yanlış tutum ve davranışlar içinde olduklarını görüyor ve uyarıyoruz. Bazıları aldırış etmiyor, kendi düşüncelerinin tutum ve davranışlarının doğru olduğunu iddia ediyorlar.  Biz de onlara öyle düşünüyorsanız devam edin diyoruz. 
Sokakta karşılaştığımız insanlar, ısrarla seçimi kim kazanır veya nasıl bir hava görüyorsun şeklinde soruyorlar. Gerçekten seçimi kim kazanır sorusu çok önemli. Bu soruya cevap verebilmek için öncelikle bulunduğumuz bölgenin seçmen davranışlarını iyi bilmek gerekiyor. Bu nedenle bir fikir vermesi açısından önemli gördüğümüz son seçim sonuçlarını bilgilerinize sunarken bir hatırlatmada bulunalım. Cumhurbaşkanlığı, milletvekili seçimleri ile yerel seçimlerin oy verme tercihi ve dinamiği farklıdır. Örneğin milletvekili ve cumhurbaşkanlığı seçiminde Ankara’nın genel merkezilerin ve genel başkanların etkisi çık fazla olur. Ancak belediye başkanlığı seçiminde partilerin olduğu kadar adayların da etkisi söz konusudur. Bazen partiler ikinci plana düşer, aday öne çıkar. Bu açıdan partilerin doğru adayla yola çıkması seçimin en kritik adımlarından biridir. Ancak bazen yanlış adayla, yanlış stratejilerle yola çıkıldığı ve başarısız olunduğu da görülür. 
Başlıyoruz.
14 Mayıs 2023 milletvekili seçimlerinde, Anamur’da CHP 16,124 oy almış, oransal olarak  %34,55’dir. Aynı şekilde 24 Haziran 2018 milletvekili seçiminde 12,906 oy ve %29,46’ya ulaşmış. Rakamsal olarak 3,218 ve oransal olarak %5’lik bir yükselme yaşanmış.   
Ak Parti 14 Mayıs 2023 seçimlerinde 12,343 oy almış, oransal olarak %26,45’dir. 2018 milletvekili seçimlerinde 13,943 oy ve ulaştığı oran %31,72’dir. Rakamsal 1,600 ve oransal olarak baktığımızda %5 civarında bir gerileme söz konusudur.
İYİ Parti 14 Mayıs 2023 seçimlerinde 8,623 oy almış oransal olarak %18,48’dir. İyi Parti 2018 milletvekili seçimlerinde 9,504 oy almış, oransal olarak baktığımızda %21,62’dir. Bu partiye de rakamsal ve oransal olarak baktığımızda %3’e yakın bir kayıp yaşadığı görülebiliyor. 
Seçimleri MHP açısından incelediğimizde şöyle bir durum ortaya çıkıyor. 14 Mayıs 2023 seçimlerinde 6,341oy almış oransal olarak %13,59, 2018 milletvekili seçimlerinde 6,068 oy almış oransal olarak %13,81’dir. 2023 seçimlerinde oyunu az da olsa arttırmış, oransal olarak küçük bir gerileme söz konusudur.
14 Mayıs 2023 seçimlerinin Anamur sonuçları açısından en ilginç sonuçlarından biri Zafer Partisi tarafından elde edilmiş, 866 oy almış oranı %1,86’dir. 2018 seçimlerinde Zafer Partisi yoktur. 
14 Mayıs 2023 seçimlerinin üzerinde durulması gereken partilerinden biri de Memleket Partisi’dir. Cumhurbaşkanı adayı Muharrem İnce Genel Başkanı olduğu Memleket Partisi, yoğun psikolojik, politik baskıya rağmen 462 oy almış oranı  %0,99’dur. Memleket Partisi de 2018 seçimlerinde yoktur.
14 Mayıs 2023 milletvekili seçiminde TİP 313 oy almış, oranı %0,63’dür. BBP 313 oy almış oranı %0,63. Yeşil Sol Parti (HDP) 310 oy almış oranı %0,60’dır. Yeniden Refah Partisi 275 oy almış, oranı %0,59’dur. AP 213 oy almış, %0,46’dır. Genç Parti 74 oy ve %0,16’dır. AB 71 oy ve %0,15, Millet Partisi 59 oy %0,13, Sol Parti 53 oy, %0,11, TKP 48 0y ve %0,10, Vatan P. 43 oy ve %0,09 oy 2018’de 138 oy ve %0,31, Hak-Par 42 oy ve %0,09, GBP 34 oy ve %0,07, HKP 32 oy ve %0,07, TKH 20 oy ve %0,07, YP 7 oy ve %0,02 …gibi sonuç çıkarmış.  
Anamur’da 14 Mayıs 2023 seçimlerinde, 180 sandıkta 52,914 seçmen kayıtlıdır. 48, 097 seçmen oy kullanmış, 46,956 oy geçerli sayılmış, 1141 oy geçersizdir. Seçime katılma oranı %91,04’dür. 
Her seçimin olduğu gibi yerel seçimlerin de kendine özgü bazı özellikleri vardır. İnsanlar mahallesine muhtar, kentine belediye başkanı seçerken, metropollerde farklı, küçük şehirlerde, kasabalarda farklı düşüncelerle oy kullanır. Mesela kozmopolit bir yapıya sahip Mersin merkezde insanların oy verme, düşüncesi ile Anamur, Bozyazı gibi herkesin birbirini tanıdığı yerlerdeki oy verme tercihi farklıdır
O nedenle kalemi kâğıdı alın elinize, toplayın, çıkarın, bölün çarpın ve sonucu bulun. Bir köşeye yazın, bakalım bulduğunuz sonuç ile sandıktan çıkan sonuç tutuyor mu?
Haydi, kolay gelsin.

Seçime üç hafta kaldı ve seçim takvimi işlemeye devam ediyor. 3 Martta seçime hangi partilerin, belediye başkan adaylarının kim olduğu, kentin veya beldenin yönetiminde söz sahibi olacak meclis üye listeleri, il genel meclisi üyeliği adaylıkları kesinleşerek ilan edildi. Bundan sonra meydana gelecek değişiklik veya boşalmalar için her hangi bir işlem yapılamayacak ve seçime öyle gidilecek. Seçim takvimi işlemeye devam ederken,sonuçlar belli oluncaya kadar, seçimleri hangi parti ve aday kazanır onlar konuşulup yazılıp çizilecek. Biz de gelişmeleri takip etmeye, karşılaştığımız insanların görüş ve düşüncelerini, tutum ve davranışlarını analiz etmeye ve olduğu gibi sizlere aktarmaya çalışacağız. Elbette her yarışın olduğu gibi seçimlerin de bir kazananı ve kaybedenleri olacak. Bize göre yarışın kazananı, sosyal, kültürel ve ekonomik olarak vatandaşı gören, sarıp sarmalayan, dokunabilen, daha doğrusu gönül bağı kurabilen parti ve adaylar olacak. Örneğin seçimden sonra vatandaşı unutmuş, görmemezlikten gelmiş, küçük görmüş, yeri gelmiş azarlamışsan, artık o insanların oyunu alamazsın. Hatırlatalım, tarlada izi olmayanın harmanda yüzü olmaz. Günümüzde iletişim ve haberleşme araçları o kadar çok gelişti ve çoğaldı ki, birini kontrol etsen, diğerini takip etmeye gücün yetmez. Günümüzün seçimlerinden başarı ile çıkmanın yolu doğru iletişim ve hızlı haberleşme kaynaklarından geçiyor. Bunun yanında toplumda nasıl algılandığın, olumlu olumsuz nasıl bir etki bıraktığın da önemli. Öyle zaman gelir ki, toplumda olumlu bir etki bırakamamışsan, paranın,pulun şanın şöhretin, partini, liderinin seni kurtarmaya gücü yetmez, kuru gürültüye gider, güvendiğin dağlara kar yağar, üşürsün. Siz de farkındasınız; bu sene kış, önceki yıllara göre oldukça ılık, hatta sıcak geçti. Artık üçüncü cemre de toprağa düştüğüne göre bahar gelmiş, toprak ana yeniden canlanmaya başlamış demektir. Daha önce yayımlanan yazılarımızda sözünü ettiğimiz gibi, Anamur ve Bozyazı bulunduğu çevre ve iklim şartları gereği yazları sıcak, kışları ılık ve yağışlıdır. Nem oranı yaz, kış yüksektir. Nem oranın yüksek olması yazın aşırı terlemeyi, kışın daha çok üşümeyi beraberinde getirir. Bu durum, insanları yazın serinlemek için yüksek ve serin yerlere ve yaylalara göç etmeyi, deniz kıyısından, sahilden yazlık konutlar edinmeyi, daha çok klima çalıştırmayı, dolayısıyla daha çok masraf etmeyi beraberinde getirir.

Çevremizde bu sene, kış mevsimi pek fazla soğuk olmadı. İnsanlar ısınmak için kullandıkları soba, klima ve kaloriferlere ihtiyaç duymadı. Ama bu hep böyle olacak diye bir şey yok. Bazen yaz veya kış zorlu geçer, bazen kolay olur. Bu bölgede kışın ağır geçmesi, yağışın az veya çık olması su kaynakları bakımından çok önemli bir husustur. Çünkü yazın suların az olması veya su kaynaklarının kuruması, susuzluk her bakımdan büyük bir sorundur.

Temiz ve sağlıklı  su kaynaklarına sahip olmak, dün olduğu gibi bugün ve yarın da devletlerin, toplumlar için hayati bir öneme sahiptir. İçinde bulunduğumuz bölge Toros Dağlarının ve Taşeli Platosunun güney taraflarıdır. Torosların yüksek kesimlerine yağan yağmur ve kar suları, coğrafi yapıya bağlı olarak yeraltı dehliz ve mağaralarında birikerek, nehir, çay ve dereleri besler. Karstik özelliklere sahip irili ufaklı binlerce yeraltı mağarası bölgenin adeta su deposu gibidir.

Son zamanlarda bölgenin yüksek kesimlerinde maden ruhsatı verildiği, aramaların yapıldığı, rüzgâr ve güneş enerjisi santralleri yapılmak istendiğini duyuyor ve okuyoruz. Çok özel bir yapıya sahip olan bu bölgenin çevreyle ilgili yapısında meydana gelecek değişiklik ve bozulmalar, yeraltı su kaynaklarını da olumsuz şekilde etkileyecek ve susuzluğa neden olabilecektir. Bu nedenle yaylalarda yapılması düşünülen tesis ve yapılaşmalar için iki kere düşünülmesi gerekiyor. Doğal yapının korunmasının yanı sıra eldeki su kaynaklarının da verimli şekillerde kullanılması geleceğimiz açısından çok önemli bir konudur.

Tekrar görüşmek üzere hoşça ve sağlıcakla kalın.

Güneyin incisi, maviyle yeşilin kaynaştığı Anamur'a Durmuş DENİZ in berraklığı, coşkusu, dürüstlüğü, yürek güzelliği, sevgisi, üretimi, dayanışması ve her kesimle kucaklaşması Anamur'a güç katacağına inanıyor ve destekliyorum.

2019 yılında ki enerjisine yılmadan enerji katarak beş yıl durmadan koşturdu. Sıkmadık el, girmedik gönül bırakmadı. İnsanların acılı günlerinde, neşeli günlerinde hep yanlarında oldu. Dağ, bayır, tarla, bucak, dükkan dükkan koşturdu.

Hiçbir ayırım yapmadan tüm dernekleri, odaları, sendikaları, partileri gezdi. Çevreye, doğaya, hayvanlara duyarlı, kültür ve sanat sever kişiliğiyle tüm kesimlerin gönlünde derin sevgi izi bıraktı. Atatürkçü Eğitimci rahmetli öğretmenimizin Atatürkçü ziraatçi oğlu, iyi bir aile babası, sevilen bir esnaf. Her kesimi kucaklayan hizmet amaçlı güzel bir "Anamur İttifakı" kurmuş.

Kazanacağına ve Anamur'u, Anamur'da yaşayan tüm gönüllerle birlikte yürüteceğine inanıyor ve yürekten destekliyorum. Çağdaş, demokratik, laik cumhuriyetin güzelim kenti çağdaş Anamur'a Durmuş DENİZ yakışır.

Gülen yüzün hiç solmasın, dürüstlüğünden, doğruluğundan halkın adamı olma yolundan asla taviz verme yolun açık olsun kardeşim, başkanım...

doymaz mısın be adam
dağı taşı deliyorsun
ağaçları sen yiyorsun
benden büyük miden mi var

taşına toprağına
dağlarda ağaçlara
berrak akan pınarlara
yürüdüğüm patikalara
benden büyük sevgin mi var

vurgunsun biliyorum
üstüne de altına da
eğer para ediyorsa
bir verip bin alıyorsun
benden büyük cebin mi var

dili iyi kullanıyor
din ile karıyorsun
yerden şahit bulamıyor
üstümde allah var diyorsun
benden büyük şahit mi var

malım mülküm var diyorsun
zıkkım olsun yediklerin
zırhın sağlam sanıyorsun
benden büyük gücün mü var

31 Martta yapılacak yerel seçimler için kum saati işlemeye devam ederken, seçime katılacak partiler, adaylar, adayların listeleri, hatta muhtarlar, muhtar adayları gündemin ilk sırasındaki yerini koruyor.  

Kum saati işliyor dedik, Yüksek Seçim Kurulu tarafından açıklanan seçim takvimine göre, seçime katılacak partiler, aday listelerini 20 Şubat 2024, Saat 17.00’ye kadar ilçe seçim kurullarına teslim ettiler. Yine geç kalanlar, listeyi teslim etmeye yetişemeyenler oldu.  

Seçim sürecine geri sayım devam ederken, her gün yeni bir sorun karşımıza çıkıyor. Aday adaylığı aşamasından adaylık sürecine geçişte, adayların veya ilçe yönetimlerinin hazırladığı ve ilçe seçim kuruluna teslim edilen meclis üyeliği listeleri, hatta meclis üyeleri listesindeki sıralama başlı başına birer sorundur. İşte ilçe seçim kuruluna teslim edilen listelerin ortaya çıkması ile birlikte, bazı çevrelerde homurdanmalar, yüksek sesle bağırıp çağırmalar, sövüp saymalar, kızmalar, küsüp, gitmeler, karşılıklı tartışmalar, kavgalar gibi, değişik tepkilere şahit olduk.

Ülkemizde demokratikleşme ve halkın seçimler yoluyla yönetime katılması 1839’larda Tanzimat fermanı ve birinci meşrutiyetin ilanına kadar gider. Cumhuriyetin kurulmasından sonra bazı çok partili hayat için denemeler olmuşsa da asıl 1946 seçimlerine kadar ciddi bir gelişme yoktur. İkinci dünya savaşından sonra bütün dünyada olduğu gibi ülkemizde de seçime birden çok partinin katılmasının önü açılır. Ancak 1876’dan yüzeli yıl, 1946’dan 70-80 yıl geçmesine rağmen bu sürecin sağlıklı işlediği düşünülemez. Bu nedenle her seçim döneminde tartışmalar devam eder gider. Böyle hoş olmayan şeylerin yaşanmaması için öncelikle insanlarımızın düşünce yapısının değişmesi, kendi hak ve sorumluluklarının bilinmesinin yanı sıra başkasının hak ve hukukuna saygılı olunması gerektiğinin bilinmesi gerekiyor.  

Devam edelim.

Seçim takvimine göre, ilçe seçim kurullarına teslim edilen aday listelerindeki, eksiklikler ve değişiklikler, yine süresi içinde tamamlanarak kamuoyunun bilgisine sunuldu. Bundan sonraki aşama, aday ve aday listelerinin yasal gerekleri yerine getirip getirmediğinin belirlenmesi, itirazların değerlendirilip, 3 Mart 2024 tarihinde kesin listelerin yayınlanması olacak.

Bölgemiz ve kentimizde hangi partiler kimleri aday yapmış, kimleri meclis listesine yazmış, kimleri liste dışı bırakmış tartışacak değiliz. Zira her partinin, her adayın kendine özgü tutum ve davranışları vardır. Buna halk arasında “her yiğidin ayrı bir yoğurt yemesi olur” derler.  

Seçimi kazanmak için yola çıkan her belediye başkan adayı, rahat hareket edebileceği, anlaşabileceği, kafa yapısına uygun bir liste ile yola çıkmak ister. Fakat bu konuda yetki partinin genel merkezinde, il veya ilçe yönetimindedir. Daha önce yayımlanmış yazılarımızda ifade ettik. Partiler öyle veya böyle aday belirlemeyi genel merkezin yetki alanı içinde görüyor. Bu dönem de belediye başkan adayları genellikle genel merkez tarafından belirlenip, açıklandı.

Genel merkez tarafından belirlenip, gönderilen belediye başkan adayları, ilçe yönetimi ile uyum içinde ise önemli bir sorun yaşanmaz. Böyle durumlarda adayın hazırladığı liste, ilçe yönetimi tarafından onaylanıp, ilçe seçim kuruluna sunulur. Ama aday ile yönetim arasında görüş ayrılıkları, sıkıntılar var ise çoğu zaman sorun çıkar.

Eski bir politikacı, “işini bilen güçlü bir başkan, göstermelik, her istediğini onaylattırabileceği bir liste ister, ama güçlü olmayan bir başkan, güçlü bir ekip ile yola çıkmaya çalışır”, diyor. Kendisi de geçmişte belediye meclis üyeliği yapan bu politikacının sözleri ile kent yönetimi için yola çıkan adayları ve listelerini karşılaştırabilirsiniz.

Bize göre; bir kenti yönetecek hem başkan, hem de ekibi güçlü olmak zorunda. Her ikisi de güçlü olacak ki, kentin bugünü, yarını ve çok daha sonraları için doğru ve sağlıklı kararlar alınabilsin. Tersini de düşünebilirsiniz;  zayıf bir başkan, güçlü ekip veya zayıf bir başkan, yetersiz bir ekip, kentin dünü, bugünü ve geleceğini karartan, uygulama ve kararlara imza atar ve bunun acısını uzun yıllar halk çeker.

Belediye başkan adayların belirlenmesi, meclis listelerinin hazırlanması ve seçim kuruluna teslim edilecek listeler, eskiden beri hep çekişmeli ve tartışmalıdır. Yine gelenek bozulmadı ve bol tartışmaları, kavgalı, gürültülü, çekişmeli, hatta küsmeli darılmalı bir süreç oldu.

Toplumbilimciler açısından seçimler, bir ülkenin ve halkın gelişmişlik düzeyinin göstergesidir. Gelişmiş ülkelerde, şu yaşamakta olduğumuz kısır çekişmelerin hiçbiri olmaz. Çünkü o ülkelerde kişiden kişiye değişmeyen yasalar ve kurallar vardır. Bu kurallara uygun hareket etmek bir vatandaşlık görevidir. O nedenle önüne gelen herkes, sistem ve kuralları kafasına yorumlayıp, değiştiremez. Değiştirmeyi de aklının ucundan geçirmez, düşünmez. Hatta başarısız olduğunu gördüğü anda istifa eder.

Bitirelim.

Şubat ayı sonlarındayız, ikinci cemre düşüyor. Havanın sağı solu belli olmuyor. Bir bakıyorsunuz hava günlük güneşlik, bir bakıyorsunuz bulutlu yağdı yağacak. Böyle havalar hasta eder adamı.

Hoşça ve sağlıcakla kalın.

Bölgemizi bekleyen en büyük sorunlardan biri de bu yıl hissettiğimiz küresel ısınma ile birlikte tarımın geleceği. Maalesef Anamur ve Bozyazı niçin konuşacak olursak Tarım politikalarımız var mı yok mu tartışmaları yapılmıyorken bile maalesef her geçen gün daha mevsimlerdeki değişimleri gözlemleyebiliyoruz Meteoroloji Genel Müdürlüğü'nün son verilerine göre; 1991-2020 normalleri ocak ayı ortalama sıcaklığı 2,9 °C olup 2024 yılı ocak ayı sıcaklığı ise 5,7 °C ile normallerinin 2,8 °C üzerinde gerçekleşmiştir. • 2024 yılı ocak ayı, son 53 yılın en sıcak ocak ayı olarak kayıtlara geçmiştir.” Açıklaması bile durumun vahametini ortaya koymaktadır.

Aslında bu yılın özeti yağmur konusunda çok şanslı olduğumuzu yani yağmur konusunda bir kıtlık olmadığını ama yaz boyu bizi besleyecek olan Kar yağışı konusunda çok ciddi problem yaşadığımızı görüyoruz. Bölgemiz muz çilek avokado gibi su ihtiyacının çok fazla olduğu tarım ürünlerini üretiyoruz. Ancak maalesef kuraklık konusuyla ilgili bir plan ve programımızın olmadığı acı gerçeği ile de yüzleşmemiz gerekiyor.
Şubat ayında olmamıza rağmen maalesef yüksek rakımlı yaylalarımızda şu anda kar birikiminin olmadığını görüyoruz. Yağmur her ne kadar mevsim normallerinin çok üzerinde yağmış olsa da yazın bizleri besleyecek olan su konusunda kar olduğunu hepimiz biliyoruz.

Diğer bir dikkatimi çeken konu Mart ve Nisan aylarında bölgemizde yağışın ne olacağını bilmediğimiz bir durumda Ala köprü Barajı'nın şu andaki doluluk oranının %51 olması umarım yetkililer tarafından planlanmış ve ona göre programı yapılmıştır.

Bölgemizi etkileyen kuraklığın çıkaracağı en büyük sorunlardan biri de sahil kesimde bulunan yeraltı sularının daha fazla tuzlu olacağından verim kaybında ciddi bir düşüşe neden olacağı en önemli nedenlerden birisi kapalı devre sulama sisteminin devreye girmesi ile birlikte bu sorunun kısmen çözülecek gibi görünse de yakın vadede maalesef ciddi bir plan ve program olmadığını düşünüyorum.

Yetkililerin bir an önce bu konuyla ilgili gerekli yol haritalarını açıklamaları, çalışmalarına hız vermeleri bölgemizin üretim ve üreticiler için önemli bir konu olduğunun farkında olmamız gerekiyor.

yuvarlanıp geliyor bir bulut
rüzgârla dövüşerek
ve alnının ortasına bir yumruk yiyor
iniyor aşağıya çırılçıplak bir damla
göğü delerek

elini şemsiye yapmış başının üstüne
omzunda çantası
yine aynı saatte
üstünde kırmızı bir elbise
geçiyor bir kadın
sokakta sekerek

ne yağmurun sesini duyuyor
ne kendi nefesini
ayaklarında yüksek topuk
ve telaşlı yürüyüşüyle
gidiyor bir kadın
suları çiğneyerek

yine aynı saatte
pencerede bir adam
bakıyor buğulu camdan
kadın ve yağmura
kendinden geçerek

ve geçip gidiyor kadın
kalbinin ortasına bir yumruk yiyor adam
bu kaçıncı yağmur
bu kaçıncı geçiş
pencereye bakmadan
her şeyin kaçıncısı
adamın kaçıncı sancısı
gözleri önünden akıyor bir kadın
hayallerini delerek

Sosyolojik araştırmalarda, toplumsal değişim sürecini tetiklediği ortaya konmuştur. Yabancılaşma sosyolojik dengelerin değişmesine sebep olabileceğinden, sosyal-psikoloji kapsamına sokularak bilimsel araştırmalar artırılmıştır; ama ülkemizde tam kavranamaması, konunun ihmalinin önünü açmıştır. Sağlıklı toplumun gelişim sürecini etkilemesi, araştırmaların derinleştirilmesini gerektirmiştir. Kuşaklar çatışması konusunda nadir araştırmacılardan olan toplum bilimci Prof. Dr. Mahmut Tezcan’ın görüşleri önemlidir;

 “- Anne-babanın ve gencin, eğitim düzeyi arttıkça kuşakların çatışması da artar.

  - Çatışma; üst sosyo-ekonomik düzeyde bulunan ailelerde, alt sosyo-ekonomik düzeydekilere göre yoğun ve fazladır.

 - Erkekler, kızlardan daha çok kuşak çatışmasına sebep olurlar.

 - Kalabalık olmayan ailelerdeki gençler, kalabalık olanlara göre daha fazla çatışırlar.

 - Çatışmaları daha az olan gençler daha başarılı olurlar.

 - Okuyan gençliğin çatışmaları, çalışan gençliğe göre daha fazladır.

 - Türk Toplumunda kuşak çatışması olduğu halde dışa vurum daha azdır.”

Bu araştırmada gördüğümüz, eğitim düzeyi arttıkça çatışmanın artması ilginçtir. Eğitimin bilinçlenmenin de önünü açması, bu sonucu doğuracaktır; ama değişim sürecini doğrudan etkilemektedir. Eğitimin, değişim ve gelişimin ana ögesi olduğu sürece, kuşaklar çatışmasının olumsuz etkileri azalacaktır. Öte yandan toplumdaki bireylerin eğitim düzeyi ve bakış açıları değişmedikçe, o toplumda gelişme ve modernleşme olmayacaktır. Çatışmanın nedenleri ve nasıllarının araştırılması, toplumun önündeki taşları azaltacaktır. Gelişim sürecinin nereye evrildiği, farklı kuşakların kendi bilinçlenmeleriyle belirlenebilecektir.

Sözü edilen araştırmada, “Eğitim, toplumun geleceğini ve kuşak çatışmasının kaynağını oluşturur.” sonucu çıkıyor gibi olması, yanlış anlaşılabilecek bir konudur. Bu bizim toplumumuzun eksikliğidir. Asıl sebep; gelişen anlayış farklarına ve bilinç düzeyine ayak uydurulamamasıdır. Eğitim düzeyinin artmasıyla artan kuşak çatışması, tamamen ufku genişleyen bireyin kendine olan güveni ile ilgili olduğu kavranabilecektir. Sağlıklı toplumun bireyleri; barışı, sevgiyi, umudu, paylaşmayı, dertleşmeyi, çözüm aramayı, güçlü olmayı, dayanışmayı, kendine güvenmeyi öğrenirler. Benliğin oluşum sürecinde, önemli belirleyici unsur olan ailenin değeri, çok iyi kavranmalıdır. Aile, önce kendi donanımlarını geliştirmeli; sonra yetiştirdiği bireylere güçlü, kişilikli, kararlı, kendi geleceğini seçmeyi öğretmelidir. Öğretemez ise yabancılaşma, yozlaşma, çatışma kaçınılmaz olacaktır. Toplumun geleceğinin belirsizliği ateşine odun atılmaya devam edilecektir.

Toplumsal kamplaşmanın sonuçlarını kimse hesaba katmamaktadır. -“Dindar gençlik yaratacağız.” diye yola çıkanların sebep olduğu zıtlaşma, karşıt zıtlaşmayı oluşturarak kamplaşmayı azdırmıştır. Bu zıtlaşma kültürünün körüklenmesi, dindarlığı değil kindarlığı sağladığı göz önündedir. Üstelik güçlenmesi beklenen dindarlık, ters etkileşim ile deistliğin yolunu açmıştır. Gittikçe dinden uzaklaşılması görmezden gelinse de sorgulamayı öne alan Z kuşağı denen gerçek, ortada durmaktadır. Sorgulamanın, aydın bir beyne sahip olmanın tek şartı olması; kabullenme karanlığını yok edecektir. Yozlaşma sonucu, dindarmış gibi görünenlerin hataları, toplumda dine olan inancı zedelemiştir. Oysaki inanç düzeyinde gerçek ile sanal dinamikler keskin hatlarla ayrılmıştır; ama görünen köy toz duman içindedir. Zıtlaşmanın, nelere mal olacağı kimsenin umurunda değildir!

Elbette bütün bunlar insanımızın, toplumsallaşma sürecindeki sancılarıdır. Çağdaş toplum özlemiyle donanmış eğitimin amacı, zıtlaşma ve çatışma kültürü olmamalıdır. Genç beyinlerin, toplumsal sorunlarda kendilerini sorumlu hissetmeleri ile çözüm yolları üretmek isteyeceklerinden çatışmaya da yol açabileceklerdir. Genç kuşağın farklı olması, her zaman bu çatışmayı doğrudan etkileyecektir. Değişim ve gelişim, genç insanımız için bir süreç ise yetişkin bireylerimiz için de bir süreç olmalıdır. Olamadığı zaman, kuşak çatışması kaçınılmaz hale gelecektir. Taraflardan birinin iletişim kuramaması, her yeni fikrin reddedilmesiyle ortaya çıkmakta ve tahribat daha da artmaktadır.

Türk toplumunun önemli hasletlerinden olan aile yapımızdaki katılık, çatışmayı bazen tetiklemiş, bazen de bastırılmasına neden olmuştur. Toplumda hala çocuğu ile konuşamayan, paylaşamayan, aynı tasaları duymayan, aynı umutları beslemeyen çok aile vardır. Paylaşırsa, konuşursa otorite boşluğu doğacağı ve terbiye sınırlarının zorlanacağı zannı, bu davranışın sürdürülmesini sağlamaktadır. Bu eksikliğin, Türk insanını farklı yapan güzel hasletleriyle ilgisi yoktur. Tamamen bilinç ve iletişim becerilerinin eksikliği ile ilgilidir. Bunu anlayamamak; gelecek için bir belirsizliktir. Oysaki genç insanlar konuşmadıkça, paylaşmadıkça, davranış dürtülerini ailesinde yaşamadıkça, çatışmalar şiddetlenecektir; çünkü o paylaşımı ailesi dışında bir başka insanla yapacaktır. Her çıkmaza düştüğü konuyu, ailesiyle paylaşma zeminini bulamayan genç insan, başka bir sığınma limanı araması kaçınılmaz olacaktır. Anlaşılmadığı hissi, sonuçta çatışmayı körükleyecektir.

Bütün bunları alt altta topladığımızda; karşımıza dev bir toplumsal çatlak ortaya çıkmaktadır. Bu çatlağı sıvamanın yolu,  kendi değer yargılarımızı, kültürümüzü, duygularımızı, inançlarımızı sağlıklı olarak ve çatışmaya düşmeden genç insanlarımıza aktarmaktır. Onları anlayarak, değerli olduklarını hissettirerek kuracağımız iletişimdir. Sorgulamalarına izin vererek, akılcı bir yolla algılamalarını sağlamaktır. Geleceğimizin teminatı da buna bağlı değil midir? Aidiyet duygusu oluşan bir nesil, her zaman kendini değerli hissedecektir.

Kültür emperyalizminin en önemli silahı; kimlik ve kültür aidiyeti oluşmayan toplum bireylerinin ortak değerlerinden söz etmeyerek, farklılıklarını yüksek sesle dile getirmeleridir. Bunun panzehiri; sorgulayan ve akıl ile kendi aidiyetini ortaya koyma becerisini kazanmış bireylerdir. Kültürel kavramlar, kuşak çatışmalarının körüklenmesi ile zedelenecektir. Batı toplumlarındaki dağılan aile değerleri, her ne kadar özgürlük ve çağdaşlık adına yapılsa da çatışmaları hortlatmıştır. Batı kaynaklı film, dizi ve iletişim araçlarıyla ailenin tekrar önemsenmesi çabaları boşuna değildir.

Sorgulanarak elde edilen milli aidiyet hissi, kuşakları çatıştırmadan ortak değerlerin belirlenmesiyle toplumsal bağı güçlendirecektir. Kuşaklararası algılama farklılığı, toplumun gelişim sürecine katkı yapabileceği göz önüne alınarak artı değer taşıyacaktır. Yeni kuşakların olduğu kadar, yetişkin kuşakların da kendini yenileyip, bilgi donanımlarını geliştirerek kuracakları iletişim; sözünü ettiğimiz çatışmaları önleyebilecektir. Kamplaşmanın, ayrıştırmanın, ötekileştirmenin ve suçlamanın kimseye fayda sağlamadığı algılanmadıkça; kuşaklar hep çatışıyor olacaktır!

simsiyahtı gökyüzü
sıkıldıkça
yıldız çizdim ay çizdim
indirdim denize
kırkladım astım göğe
yoldaş ettim
anılarıma
hayallerime

sonra topladım bir bir
uçurtmamın ipini içime sağar gibi
bu kaçıncı istifleyişim
kaçıncı dizişim
gecenin karanlığına

bir ağacın çatalına astım da güneşi
düştüm yollara
kabuğunu kırdım da gecenin
gözlerinde yürüdüm

bazen gözlerin düştü önüme
bazen gözlerine düştüm

ah o gözler
gelip geçtiğim de oldu
içinden çıkamadığım da
bazen gördüğüm oldu
bazen kördüğüm

sonra döndüm
yürüdüm
yürüdüm
ağacın çatalına döndüm
söndürdüm de güneşi
gözlerine gömüldüm…